All Chapters of ร้ายแลกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

เกี๊ยว…หลังจากวันนั้นที่ฉันอ้วกพุ่งใส่พี่เขาไปฉันก็ไม่เห็นพี่เขาพาใครเข้ามาในห้องอีก และก่อนนอนทุกครั้งพี่เขาก็มักจะบอกฉันว่าไม่ได้พาใครเข้ามา ไม่รู้เป็นเพราะกลัวว่าฉันจะอ้วกใส่อีกหรือเปล่าแต่พอเห็นพี่เขารายงานแบบนั้นทุกวันก็รู้สึกตลกดี แต่เรื่องที่ยังสงสัยก็มีอยู่บ้างเช่นเรื่องที่พี่เขาไม่ยอมทำอะไรฉันเลยแต่ยังจ่ายเงินและดูแลฉันเหมือนเดิม ถ้าจะบอกว่าเลี้ยงฉันไว้ให้ล้างจานกับรีดผ้าให้รึก็ไม่น่าใช่“ฉันจะลงไปตรวจงานข้างล่าง เธอก็รีบ ๆ นอนซะเข้าใจมั้ย”เสียงทุ้มของคนที่เดินออกมาจากห้องนอนบอกกับฉันที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นพูดขึ้น“แล้วพี่ไม่อ่านหนังสือเหรอคะ จะสอบแล้วนะ”ฉันไม่ได้ตอบรับพี่เขาแต่กลับขมวดคิ้วถามบ้าง หรือว่าปีสี่เขาไม่สอบพร้อมปีหนึ่ง? แต่ก็เห็นจัดสอบพร้อมกันนี่นา…“ไม่อะ ฉลาดแล้ว”หืม? คนบางคนตอบหน้านิ่งก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ฉันนั่งงงอยู่คนเดียว แต่นั่งอ่านหนังสือต่อไปได้สักพักถึงนึกขึ้นได้ว่าพี่เขาหลอกด่าฉันว่า ‘โง่’“อะไรเนี่ย! คนเก่ง ๆ เขาก็อ่านหนังสือสอบกันทั้งนั้นแหละน่า ไม่ใช่มีแค่คนโง่ซะหน่อยที่อ่านน่ะ วู้!”คิดได้ก็นั่งบ่นอุบอยู่ค

เจ้าทัพ…“อื้ออ” ครั้งนี้คงเป็นครั้งที่สองหรือสามได้มั้งที่ผมจูบกับคนตรงหน้า เรียวปากชมพูอ่อนไร้ลิปสติกแต่งแต้มนั้นเนียนนุ่มจนผมอยากบดขยี้แรง ๆ แต่ก็ต้องเตือนตัวเองว่าอย่าทำให้คนใต้ร่างนั้นเจ็บมากเพราะเธอยังเด็กเกินไปที่จะได้รู้จักความดิบเถื่อนของผม“อื้มม”เสียงคลอเบา ๆ ในลำคอของคนใต้ร่างที่พยายามดันตัวผมออกดังขึ้นเป็นระยะ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยออกมาจากโพรงปากน้อย ๆ ช่างเย้ายวนชวนให้ผมสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปตักตวงความหอมหวานด้านใน มันไม่ดีต่อผมนักที่ต้องบังคับตัวเองไม่ให้ทำอะไรป่าเถื่อนกับเธอ ในใจของผมตอนนี้ร้อนรุ่มไปหมดแต่ก็ไม่อยากเร่งรีบ ยังมีหลายอย่างที่ผมอยากจะสัมผัสมันอย่างถนอม และนี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมคิดจะนุ่มนวลกับใครสักคน เธอไม่ได้พิเศษกว่าใครแต่เธอยังเด็กเกินไปแค่นั้นเอง…“ครั้งต่อไปฉันจะไม่อ่อนโยนกับเธอแล้วนะเกี๊ยว”“อื้ออ หนาว…” เสียงอู้อี้ของคนที่นอนบิดตัวไปมาร้องบอกขณะที่ดวงตาคู่สวยทั้งสองข้างนั้นหลับอยู่เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นตัวจิ๋วของเธอเพิ่งถูกผมถอดออกเมื่อกี้นี้ แน่นอนว่าต่อไปคงเป็นอย่างอื่นที่ผมจะถอดออกเพราะมันเกะกะและขวางหูขวางตา“เก

เกี๊ยว…วันนี้ฉันมาเรียนเป็นวันสุดท้ายเพราะหลังจากนี้ไปจะเป็นช่วงสอบเตรียมปิดภาคเรียน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชีวิตนักศึกษาปีหนึ่งของฉันมันจะสาหัสมากขนาดนี้ การเรียนว่าแย่แล้วชีวิตประจำวันยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ นี่แค่เทอมแรกก็เล่นเอาน้ำตาตกในกันเลย“เกี๊ยวซึมตั้งแต่เช้าแล้วนะ เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงเพื่อนรักเอ่ยถามขณะที่เรากำลังเดินตรงไปยังโรงอาหารเพราะถึงช่วงพักแล้ว “เกี๊ยวมีอะไรบอกลูกปลาได้นะ ทะเลาะกับพี่ทัพเหรอ” เพื่อนรักถามต่อด้วยแววตาห่วงใย“ไม่มีอะไรหรอกลูกปลา ช่วงนี้เกี๊ยวอ่านหนังสือดึกน่ะก็เลยเพลีย ๆ แล้วก็เครียดเรื่องสอบด้วย ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง” ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนรักก่อนจะเดินจูงมือนางเข้าไปในโรงอาหารยิ่งเห็นว่าเพื่อนเป็นห่วงฉันก็ไม่อยากบอก ที่สำคัญฉันก็ไม่มีความกล้ามากพอที่จะบอกเรื่องเมื่อคืนนี้กับลูกปลาหรอกนะ มันน่าอายจะตายไป เฮ้อ!“อื้มเกี๊ยว วันนี้เราไปเดินตลาดนัดหลังมอกันมั้ย ไม่ได้ไปนานแล้วอะ” เพื่อนรักหันมาถาม จะว่าไปตั้งแต่ที่ฉันไปอยู่ที่ผับฉันกับลูกปลาก็ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นด้วยกันอีกเลย แถมเพื่อน ๆ ในห้องบางคนที่ยังคบฉันอยู่ก็บอกว่าเดี๋ยวนี้ฉันเก

เกี๊ยว…“เผ็ดเหรอคะ เอาน้ำมั้ย” ฉันถามคนที่หันไปมองทิศทางอื่นหลังจากรับแตงกวาไปเคี้ยวแล้ว ตอนนี้ใบหน้าหล่อ ๆ นั่นกลายเป็นสีแดงขึ้นมาล่ะ อาการแบบนี้! เผ็ดแน่นอน!“อ่อ อื้ม”“นี่ค่ะ” เพราะไม่ได้ซื้อน้ำเปล่ามาด้วยก็เลยยื่นชานมไข่มุกที่ฉันซื้อมาเพียงแก้วเดียวให้พี่เขาไป แต่แล้วใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนกินของบูดของพี่เขาก็ทำให้ฉันต้องตกใจ“พี่…”“ทำไมมันหวานแบบนี้เกี๊ยว” เสียงดุ ๆ เอ่ยถามก่อนจะสบัดหัวไปมาพร้อมกับยกไหล่ขึ้นสองข้างราวกับกำลังขนลุก“ก็ชานมไข่มุกมันเป็นของหวานนี่คะ” ฉันตอบด้วยสีหน้างุนงง ไม่ใช่ว่าพี่เขารู้อยู่แล้วหรอกเหรอว่ามันเป็นของหวานน่ะ คนบ้าอะไรไม่รู้จักชานมไข่มุก“ฉันไม่ชอบอะไรหวาน ๆ ทีหลังไม่ต้องเอามาให้กินอีก” “อ๋อเข้าใจแล้วค่ะ” แต่พี่เขาซื้อช็อกโกแลตกับขนมขบเคี้ยวไหนจะพวกเยลลี่ติดมือกลับห้องออกจะบ่อยนี่นา แล้วมาบอกว่าไม่ชอบของหวานทำไม… ย้อนแย้งชะมัด!“สงสัยอะไรให้ถามไม่ใช่มานั่งคิดเอง เห็นแล้วหงุดหงิด” ให้ตายสิคนแถวนี้อ่านใจฉันได้ด้วยแฮะ“พี่ซื้อขนมออกจะบ่อยแล้วมาบอกว่าไม่ชอบของหวานได้ยังไงกันคะ” ฉันหันไปถามพลางจิ้มลูกชิ้นเข้าปากด้วยความหงุดหงิด ในหั

เกี๊ยว…ฉันนอนแน่นิ่งหลับตาปี๋ขณะที่ความรู้สึกเย็นวาบนั้นเกิดขึ้นหลังจากที่เสื้อยืดตัวโคร่งถูกถกออกทางศีรษะ ต่อมาความรู้สึกโล่งโปร่งก็เกิดขึ้นเมื่อบราตัวจิ๋วที่ฉันสวมอยู่ถูกมือใหญ่ที่แทรกเข้าไปด้านหลังนั้นปลดออกอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักร่างกายของฉันก็เย็นวาบเพราะไม่เหลืออะไรให้ปกปิดอีกต่อไป“อื้อ” สัมผัสเย็นวาบเจ็บจี๊ดบนตุ่มเนื้อน้อย ๆ ที่แข็งชูชันบนเนินเนื้อทำให้ฉันสะดุ้งโหยง ริมฝีปากหนากำลังดูดดึงตุ่มเนื้อนั้นอย่างหิวกระหาย สองมือของฉันจิกหมอนไว้แน่นเพราะรู้สึกเกร็งแทบหายใจไม่ออก ยิ่งริมฝีปากเริ่มประโคมจูบตามเนินเนื้อและหน้าท้องยิ่งทำให้ฉันสั่นไหวและหายใจติดขัดขึ้นเรื่อย ๆ “อึก!” สองขาฉันเกร็งหนักขึ้นเมื่อนิ้วยาวเย็นเฉียบนั้นแทรกเข้าไปยังรอยแยกเบื้องล่าง ขณะที่ริมฝีปากร้อนนั้นเคลื่อนมาพรมจูบตามเนินเนื้อและซอกคอ ยิ่งนิ้วยาวเย็นเฉียบนั้นขยับถี่ขึ้นฉันก็ยิ่งดิ้นทุรนทุรายตามไปด้วย “หลายวันมานี้เธอทำให้ฉันหงุดหงิดตลอดเลยรู้มั้ยเกี๊ยว” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูขณะที่มือใหญ่นั้นยังขยับไม่หยุด“เกี๊ยวขอโทษ อึก” ฉันกลืนน้ำลายลงไปอึกนึงเมื่ออยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะสำลัก นิ้วยา