All Chapters of ร้ายแลกรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เกี๊ยว…“วันนี้เกี๊ยวลงไปช่วยงานที่บาร์ชานมได้มั้ยคะ” ฉันถามคนที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตขณะเดินออกมาจากห้องแต่งตัว ตอนนี้เป็นเวลาผับเปิดแล้ว พี่เขาต้องลงไปดูงานข้างล่างเหมือนเช่นทุกวันส่วนฉันก็รู้สึกเบื่อเลยอยากหาอะไรทำเหมือนทุก ๆ วัน“ไปสิ แต่อย่าไปดื่มกับใครหรือไปไหนไม่บอกฉันนะ” คนที่เดินเข้ามายืนกลางหว่างขาขณะที่ฉันนั่งห้อยขาอยู่ปลายเตียงพูดขึ้นก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อ ๆ เข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจถี่ร้อนที่เป่ารดใบหน้าของฉันอยู่“ค่ะ เกี๊ยวจะไม่ดื่มถ้าพี่ไม่อยู่ด้วย” ฉันตอบเสียงเบาก่อนจะหลุบตาลงเพราะไม่กล้าสบตากับคนหน้าหล่อ ยิ่งนึกถึงเรื่องน่าอายที่ทำลงไปตอนเมาในคืนนั้นก็ยิ่งไม่กล้าสบตาเข้าไปใหญ่ ทั้งก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็สั่นไหวจนทำอะไรไม่ถูก“ถ้าจะกลับมานอนให้บอกฉันก่อน เข้าใจมั้ย ฉันจะได้ไม่ต้องตามหา” คนที่เชยคางฉันขึ้นให้สบตาด้วยทาบจูบลงมาหลังจากพูดจบ ริมฝีปากหนาร้อนค่อย ๆ ขมเม้มเรียวปากของฉันจนเกิดเป็นความรู้สึกวาบหวิว ยิ่งเรียวลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากยิ่งทำให้ใจฉันเต้นแรงขึ้น ๆ“อึก อื้อ!” ฉันสะดุ้งโหยงเมื่ออยู่ ๆ ริมฝีปากร้อนก็เคลื่อนมาตามซอกคอก่อนจะขบเม

เกี๊ยว…“อ๊ะ” ฉันอุทานออกมาเมื่อความเจ็บปวดนั้นแล่นไปทั่วร่างหลังจากขยับตัวเพียงนิด ลืมตาขึ้นมาถึงได้รู้ว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็พลอยสั่นไหว ความเสียใจน้อยใจทวีขึ้นเมื่อเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นมันยังวนเวียนอยู่ในหัว พี่เขาไม่ฟังเหตุผลของฉันเลย เวลาโกรธหรือโมโหก็ทำให้ฉันเจ็บตัวตลอด ‘ไอ้พี่ทัพคนใจร้าย!’“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำ จะได้มากินข้าว” เสียงทุ้มของคนที่เดินเข้ามาในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวพันรอบเอวเอาไว้พูดขึ้น ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันหน้าไปสบตากับคนที่ยืนอยู่เข้าเพราะยังตกใจเรื่องเมื่อคืนไม่หายแถมยังไม่รู้ว่าตอนนี้ต้องทำตัวยังไงกับพี่เขา“เกี๊ยวยังไม่หิวค่ะ” ฉันตอบเสียงเบาก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวไปมา ทว่ามือใหญ่ที่กระตุกผ้าห่มออกก็ทำให้ฉันต้องรีบขดตัวเปลือยเปล่าเอาไว้เพราะความหนาว “อย่างี่เง่า บอกให้ไปอาบน้ำก็ไป”“…” ฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่ค่อย ๆ พยุงตัวให้ลุกขึ้นก่อนจะก้าวขาลงจากเตียง ทุกก้าวที่สัมผัสกับพื้นเย็นเฉียบความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นเข้ามาจุดกึ่งกลางร่างกาย ไหนจะขาทั้งสองข้างที่ปวดแทบก้าวไม่ออกราวกับ

เกี๊ยว…“แล้วของใช้ที่ห้องพี่ทัพล่ะคะ” ฉันเอ่ยถามคนตรงหน้าขณะที่เราเดินเข้ามาในห้องพักห้องหนึ่ง ที่นี่เป็นที่อยู่ใหม่ของฉันซึ่งตั้งอยู่หลังมหาวิทยาลัย เป็นหอพักสตรีที่มีมาตรการรักษาความปลอดภัยแน่นหนาและมีราคาสูงพอสมควร ส่วนมากนักศึกษาที่มาพักที่นี่จะเป็นคนที่ไม่เดือดร้อนเรื่องค่าใช้จ่าย เอาง่าย ๆ คือครอบครัวมีกำลังทรัพย์พอสมควรและพี่เจ้าเป็นคนเลือกให้ฉันพักที่นี่“เดี๋ยวสักพักคนของพี่จะเอาของมาให้” พี่เจ้าถิ่นหันมาตอบก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน ก่อนจะพูดบางอย่างออกมา “พี่ขอโทษแทนพี่ชายพี่ด้วยนะที่ทำอะไรแบบนั้น ทัพเป็นคนโมโหร้ายแล้วก็ใจร้อน เมื่อก่อนตอนอยู่ฮ่องกงถูกเลี้ยงดูมาโดยมือปืนกับนักฆ่าก็เลยติดนิสัยดิบ ๆ แบบนั้นมา”“…”“พ่อพี่เป็นมาเฟีย”“ระ เรื่องนั้นเกี๊ยวก็พอรู้มาบ้างค่ะ”“ทัพก็เลยติดนิสัยหัวรุนแรงมาด้วย พี่ขอโทษเราเรื่องที่ทัพทำไว้ด้วยนะ” คนตรงหน้าสบตากับฉันอีกครั้ง แววตาคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นปกติ“ความจริงพี่เจ้าไม่ต้องขอโทษเกี๊ยวก็ได้นะคะ พี่ทัพไม่ได้ทำอะไรผิดเพราะเกี๊ยวเลือกที่จะเดินเข้าไปเอง ส่วนเรื่อ

เกี๊ยว…“กินแต่ข้าวแช่แข็งทุกวันเลยนะตัวเล็ก”  เสียงหวาน ๆ ของใครบางคนดังขึ้นตามหลังฉันมาขณะที่กำลังก้าวเท้าออกจากร้านสะดวกซื้อหน้าหอพัก  พอหันไปมองถึงได้รู้ว่าเป็นพี่แอมเพื่อนบ้านคนสวยของฉัน“เพิ่งกินไปแค่สองวันเองค่ะ  ไม่อยากออกไปข้างนอก”  ฉันฉีกยิ้มกว้างให้คนข้าง ๆ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกัน  “ว่าแต่พี่แอมจะไปไหนต่อคะ”“พี่จะไปซื้อชาไข่มุกน่ะ  ร้านอยู่ข้างตึกเราเองไปด้วยกันมั้ย”“มีด้วยเหรอคะ  หนูไม่เห็นรู้เลย”  พอได้ยินชื่อของกินที่ชอบก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที  ก่อนจะถามออกไปด้วยความสนใจ  คนข้าง ๆ ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันฉีกยิ้มกว้างให้ก่อนจะยกมือขึ้นมายีผมฉันเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูแล้วเดินกอดคอฉันให้เดินตามไป“น้องเกี๊ยวมีแฟนยังคะ”  คนข้าง ๆ ถามฉัน“

เกี๊ยว…“หิวขนาดนั้นเลยเหรอคะ”  ฉันหันไปถามคนข้าง ๆ ที่นั่งเคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ยหลังจากได้ข้าวมาแล้ว  ตอนนี้เราสองคนนั่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อใกล้หอพักของฉัน  โต๊ะกับเก้าอี้ด้านในมีคนใช้อยู่ก็เลยต้องออกมานั่งกินข้าวกันตรงนี้แทน“ไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว”  คนข้าง ๆ ตอบขณะที่ข้าวยังอยู่ในปาก  ถึงฉันจะไม่ชอบใจที่พี่เขาทำแบบนี้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงอยู่ดี  คนอะไรเอารถกลับไปแล้วไม่ยอมเอากระเป๋าเงินติดตัวไว้  น่าโมโหจริง ๆ เลย“แล้วทำไมไม่กินล่ะคะ”  ฉันถามอย่างไม่สบอารมณ์แต่ในใจก็ยังคงอยากรู้เรื่องราวของพี่เขาอยู่ดี“ไม่มีเธอนั่งกินด้วย  ข้าวที่กินเลยไม่อร่อย”  เสียงทุ้มเอ่ยตอบพร้อมกับหันมาสบตาฉัน  ทำเอาหัวใจดวงน้อยนั้นสั่นไหวเมื่อได้ยินประโยคนั้น“อย่ามาหลอกซะให้ยากเลยค่ะ  ที่พี่บอกว่านอนไม่หลับถ