All Chapters of ร้ายแลกรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เกี๊ยว…ฉันออกมาอีกครั้งก็ไม่เจอพี่คนสวยคนนั้นแล้ว สงสัยคงกลับไปทำธุระเพราะก่อนหน้านั้นได้ยินพี่เขาพูดถึงเรื่องฝากลูกไว้ที่นี่ พอฉันเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นก็เห็นว่าตรงโซฟาหน้าทีวีมีร่างกลม ๆ ของใครบางคนกำลังนั่งกินขนมอยู่ ขนมนั่นพี่ทัพซื้อมาติดห้องไว้ให้ฉันเมื่อหลายวันก่อน ดวงตาใสแป๋วจ้องมองทีวีที่มีการ์ตูนสำหรับเด็กขณะที่มือป้อม ๆ เล็ก ๆ กำลังล้วงถุงขนมใบโตไปด้วย น่ารักจังเลย…“เสร็จแล้วเหรอ” เสียงทุ้มของคนที่นั่งเขี่ยเส้นผมคนตัวเล็กเล่นเอ่ยถามฉันที่กำลังเดินเข้าไปหา“ค่ะ”“มาอยู่เป็นเพื่อนไอ้ก้อนหน่อยสิ อย่าให้คราดสายตาหรือเล่นพิเรนท์นะเดี๋ยวแม่มันมาฆ่าฉัน” คนที่ดีดตัวลุกขึ้นบอกกับฉันก่อนจะหันไปคุยกับคนตัวเล็กบ้าง “ก้อนอย่าดื้อนะลุงไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวพี่คนนี้จะอยู่เป็นเพื่อน”“ฮะ” คนตัวเล็กก็พยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่ายพร้อมกับหันมาฉีกยิ้มให้ฉัน“เธอก็อย่าไปตามใจมันนักล่ะ เกิดอะไรขึ้นมาแม่มันเอาเอาตายเลยนะ” พูดกับหลานจบก็หันมาพูดกับฉันต่อก่อนจะเดินเลยไป “ค่ะ”“พี่คนสวยชื่ออะไรเหรอฮะ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือว่าเป็นแควนลุงยักษ์” คนตัวเล็กวางถุงขนมลงบนโต๊ะก่อนจะเดินเข้า

เกี๊ยว…ตุบ!ร่างฉันถูกคนตัวใหญ่โยนลงบนเตียงจนรู้สึกจุก คนที่ยืนอยู่ถอดเสื้อเชิ้ตที่ตัวเองสวมอยู่ออกอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบขึ้นมาคร่อมร่างฉันเอาไว้แล้วกระชากเสื้อนักศึกษาที่ฉันสวมอยู่ออก กระดุมสีเงินกระจัดกระจายไปทั่วพื้นห้องขณะที่เข็มขัดของฉันก็ถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ใยดี ฉันไม่ได้ขัดขืนเพราะรู้ว่ามันคือหน้าที่ที่ต้องทำ ได้แต่นอนแน่นิ่งให้คนบนร่างรูดกระโปรงพีทตัวยาวออกจากเบื้องล่างแล้วประโคมจูบลงทั่วใบหน้า“อึก!” เป็นเพราะรสจูบรุนแรงจนเจ็บริมฝีปากถึงได้สะดุ้งและเผลอดิ้นหนี คนที่ทาบจูบลงมาผละออกก่อนจะส่งสายตาดุ ๆ มาให้ฉันเป็นเชิงเตือนแล้วทาบจูบลงมาอีกครั้งด้วยความรีบร้อน“เธอกำลังทำให้ฉันหงุดหงิดมากขึ้นนะเกี๊ยว” ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มจนฉันรู้สึกเจ็บและรู้สึกเหมือนกับว่าริมฝีปากตัวเองกำลังแสบร้อน มือใหญ่ข้างหนึ่งกอบกุมเนินเนื้อเปลือยเปล่าของฉันเอาไว้พร้อมกับออกแรงบีบเคล้นจนระบมไปหมด“อื้อ” รสจูบร้อนแรงปนเจ็บปวดกับสัมผัสจากมือใหญ่ที่เคลื่อนไปทั่วทำให้ระบมไปทุกสัดส่วน ฉันเริ่มนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดในขณะที่บางครั้งเผลอดิ้นหนีและปัดป้องเพราะทนเจ็บไม่ไหว คนตัวใหญ่ฝังเขี้ยวลงบนผิวหนัง

เจ้าทัพ…เช้ามืดของวันใหม่ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักหัวเพราะนอนไม่หลับโดยที่ข้าง ๆ ยังมีใครบางคนนอนหลับตาพริ้มอยู่  นอกจากเรื่องเรียนที่เพิ่งจะจัดการทำเรื่องจบไป  ก็ยังมีเรื่องงานที่ทำอยู่ทุกวันให้ต้องสะสางไหนจะต้องเตรียมตัวรับช่วงต่องานใหม่ที่ใหญ่ขึ้นจากที่บ้านมาทำเพิ่ม  ทั้งเรื่องคดีความของพี่ชายใครบางคนที่ศาลเพิ่งจะตัดสินเสร็จสิ้นว่าต้องจำคุกกี่ปีนั่นอีก  ถ้าถามว่าเรื่องคดีนั่นเกี่ยวอะไรกับผมก็คงเป็นเพราะผมเป็นคนพาตำรวจไปทลายรังสีดำของพวกนั้น  แต่ไม่มีอะไรจะทำให้ผมรู้สึกเครียดและหนักใจไปกว่าเรื่องของใครบางคนหรอก“รักหรือแค่หลงวะ?”  ผมเฝ้าถามตัวเองทุกวันว่าความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นมันคืออะไรแต่ก็ยังไม่ได้คำตอบ  ผมเฝ้าสังเกตอาการของตัวเองแต่ก็พบว่ามันคือเรื่องปกติที่ผมจะหวงของของผมเหมือนอย่างที่แล้ว ๆ มา  แต่ว่า…“กับทุกคนก็ไม่ขนาดนี้นี่หว่า…”  เพราะความรู้สึกแบบนั้นม

เกี๊ยว…เพราะมีชานมไข่มุกบริการให้ลูกค้าฉันจึงมีข้ออ้างลงมาช่วยงานข้างล่างตอนผับเปิด ปกติถ้าเป็นเวลาผับเปิดฉันจะไม่ได้รับอนุญาตให้ลงมาเพราะว่าลูกค้าเยอะและมันอันตราย ตอนนี้ปิดเทอมแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าจะออกไปไหนเพราะลูกปลากลับบ้านที่ต่างจังหวัดส่วนเพื่อนคนอื่น ๆ ก็ไม่สนิทมากพอที่จะนัดเจอแล้วออกไปเที่ยวกัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนช่วงปิดเทอมพี่กันต์คงพาฉันไปเที่ยวไกล ๆ ในต่างจังหวัด“ดึกแล้วนะ ยังไม่ขึ้นไปนอนอีก” เสียงทุ้มแกมดุดังขึ้นจากด้านหลังขณะที่วงแขนใหญ่กอดรอบเอวฉันเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาของใครบางคนเกยลงบนไหล่ข้างหนึ่งของฉันก่อนที่มือซุกซนข้างหนึ่งจะเอื้อมมาจับแก้วชานมที่ฉันกำลังชงอยู่“แก้วนี้พี่กินไม่ได้นะ ของลูกค้า” ฉันรีบแย่งกลับมาก่อนจะส่งให้พนักงานที่ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ เอาไปเสิร์ฟให้ลูกค้าในผับ จะว่าไปแล้วก็แปลกดีที่มีลูกค้าจำนวนไม่น้อยเลยที่สั่งชานมไปนั่งดื่มร่วมโต๊ะกับเพื่อน ๆ ที่ดื่มแอลกอฮอล์“มึงมายืนเกะกะอะไรเขาตรงนี้ไอ้เชี้ยทัพ ง่วงก็ไปนอน หิวนมก็บอกดี ๆ ไม่ใช่มาอ้อนจนน่าถีบ กูเห็นแล้วขนลุก” เสียงดุ ๆ ของพี่ธามที่ยืนอยู่ในบาร์ตั้งนานแล้วพูดกับคนที่ยังวุ่นวายกับฉัน ในม

เจ้าทัพ…ตุ่บ!ผมรีบโยนร่างเล็กลงบนเตียงเมื่อมาถึงห้องนอนก่อนจะม้วนตัวเธอให้เข้ากับผ้าห่มประหนึ่งไส้กรอกที่อยู่ในแผ่นแป้งขนมโตเกียว คนที่นอนอยู่ในผ้าห่มดิ้นไปมาพร้อมกับพร่ำเพ้อไม่หยุดจนผมต้องกุมขมับ“พี่มานอน〜 เดี๋ยวเกี๊ยวจะอยู่บนตัวให้ มาเร้วมา ๆ〜” ไม่พูดเปล่าแต่พยักหน้าหงึกหงักเป็นการเชิญชวน “นอนได้แล้ว วันนี้ฉันจะไปนอนในห้องทำงาน”“ไม่เชื่อหรอก! พี่จะไปหาพี่โซดาใช่มั้ยล่ะ” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดของคนที่ค่อย ๆ กระดิ๊บตัวออกจากผ้าห่มถามพลางทำหน้างอใส่ เท้าเล็ก ๆ แตะลงพื้นก่อนจะเดินโซซัดโซเซมาหาผมที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ แล้วสวมกอดเอาไว้พร้อมกับเงยหน้ามาทำตาปริบ ๆ ใส่“เกี๊ยวก็อยู่บนตัวพี่ได้เหมือนกันนะ จะทำให้ดีกว่าพี่โซดานั่นด้วย〜”“ฉันจะไม่ทำอะไรเธอแล้วเข้าใจมั้ย เธอเองก็เลิกพูดอะไรแบบนี้ซะ”“ไม่!”“ไปนอน”“ไม่!”“อย่าดื้อได้มั้ย” ผมส่งสายตาดุ ๆ ให้คนตรงหน้าก่อนจะพยายามแกะวงแขนเรียวเล็กออก แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์เพราะเด็กนี่แรงเยอะเป็นบ้าเวลาเมา“พี่แหละดื้อ”“เอ๊ะ!”“รู้มั้ยว่าคนดื้อจะโดนอะไร〜”“คนที่พูดคำนี้ต้องเป็นฉันมากกว่านะ”“ชอบรุนแรงใช่มั้ยล่า〜 เกี๊ยวจะกัดให้เลือดสาดเลยคอยดู