All Chapters of ร้ายแลกรัก: Chapter 41 - Chapter 50

เกี๊ยว…“พี่ใส่ชุดคลุมไว้ก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวเกี๊ยวซักผ้าไว้ให้  พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาน่าจะแห้งพอดี”  ฉันยื่นชุดคลุมให้คนตรงหน้าก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าของพี่เขาที่กองอยู่กับพื้นขึ้นมา“เธอทำตัวเหมือนเมียฉันเลยนะ”“คะ?”  ฉันขมวดคิ้วงงให้กับคนตรงหน้าเมื่อพี่เขาพูดอะไรแปลก ๆ ออกมา  หรือว่าที่ฉันจะซักผ้าให้มันเป็นหน้าที่ของเมีย?  “อ่า…  โอเคค่ะ  งั้นพี่เอาไปปั่นข้างล่างก็แล้วกัน  ข้างล่างมีเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญอยู่”  ฉันยื่นเสื้อผ้าเปียกโชกในมือให้คนตรงหน้าเมื่อนึกได้ว่าที่ถืออยู่นี้มีกางเกงลิงของพี่เขารวมอยู่ด้วย  เมื่อก่อนตอนอยู่ด้วยกันฉันก้เป็นคนทำให้พี่เขาทุกอย่าง“ซักให้หน่อย  ใช้เครื่องหยอดเหรียญไม่เป็นแล้วก็ไม่เคยซักผ้าเองด้วย”  “เดี๋ยวเกี๊ยวสอนก็ได้  แต่พี่ซักเอง

เกี๊ยว…ครืด ครืด ครืด“อื้อ” เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียงดังขึ้นขณะที่ฉันดีดตัวลุกขึ้นมายกมือปิดปากหาวหวอด ๆ เพราะยังง่วงอยู่ หันไปมองดูนาฬิกาบนหัวเตียงก็เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าแล้ว “หวังว่าวันนี้พี่ทัพกับคุณซันเจ้าของหอพักคนใหม่คงไม่มาวุ่นวายที่นี่อีกหรอกนะ” ฉันพูดกับตัวเองขณะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่ครืด ครืด ครืดสายเรียกเข้า >>> พี่เจ้าถิ่น“หือ? ทำไมพี่เจ้าโทรมาแต่เช้าเลย หรือว่าจะรู้เรื่องที่เราแอบให้พี่ทัพเข้ามาพักในห้องแล้ว” ฉันนั่งทำใจอยู่สักพักก่อนจะกดรับสาย “ค่ะพี่เจ้า”[ตื่นยังเกี๊ยว ทำไมเสียงแหบแบบนั้น]“เกี๊ยวเพิ่งตื่นค่ะ เมื่อคืนเจ็บคอนิดหน่อยค่ะตื่นเช้ามาเสียงเลยเปลี่ยน”[มียากินรึเปล่า ไปหาหมอมั้ยเดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปรับ]“ขอบคุณค่ะ แต่เกี๊ยวไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ กินยากับจิบน้ำอุ่นเดี๋ยวก็หาย”[งั้นก็ดีแล้ว วันนี้เกี๊ยวว่างมั้ยพี่ว่าจะชวนเราไปเยี่ยมพี่ชายเราน่ะ]“คะ?”[พี่บอกว่าจะพาไปเยี่ยมพี่ชายเรา เราน่ะว่างมั้ย]“จริงเหรอคะ พะพี่เจ้าพูดจริงเหรอคะ”[จริงสิ เดี๋ยวเยี่ยมเสร็จแล้วเราจะคุยกันเรื่องพาพี่ชายเราออกมา ตอนนี้พี

เจ้าทัพ…ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่ผมมาหาใครบางคนที่หอพักแต่ก็ไม่เจอ ยืนเคาะประตูอยู่นานสองนานก็ไม่มีวี่แววว่าคนข้างในจะออกมาเปิดประตูให้ ทั้งที่ตอนนั้นเพิ่งจะมืดแท้ ๆ ลองถามพนักงานรักษาความปลอดภัยก็บอกว่าออกไปข้างนอกกับรถยนต์หรูคันหนึ่งตั้งแต่เช้าแล้ว แต่นั่นมันเรื่องเมื่อวานเพราะเช้าวันนี้ผมไปเคาะห้องอีกครั้งก็ไม่มีคนออกมาเปิดประตูให้ โทรไปก็ปิดเครื่อง ตอนนี้ผมสามารถเข้านอกออกในหอพักนี้ได้สบายแล้วเพราะตึกนี้ไอ้ซันเพิ่งซื้อมา ถ้าถามว่ามันซื้อมาทำไมก็เพราะพนักงานไม่ยอมให้มันเข้ามาตั้งแต่วันนั้นมันก็เลยซื้อซะเลย นั่นแหละวิถีของคนมีตังอย่างไอ้ซัน“ยกผับให้ผมแล้วนายน้อยเอาหอพักไปดูแลเองเลยดีมั้ยครับ น่าจะทำงานได้ดีกว่าผมที่เป็นเจ้าของหออีกนะ” น้ำเสียงประชดประชันจากไอ้ซันที่นั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟาด้านหลังพูดขึ้น ตอนนี้ผมกำลังเปิดกล้องวงจรปิดหน้าหอพักดูว่าเกี๊ยวหายไปไหน ไปกับใคร“รถคันนี้มัน…” ผมซูมกล้องให้เห็นภาพชัดขึ้นเมื่อรถยนต์ที่มารับเกี๊ยวออกไปในตอนสายของเมื่อวานคล้ายกับรถของเจ้าถิ่น“หืม? รถคันนี้มันรถคุณหนูเจ้าสองนี่ครับ ผมจำทะเบียนได้” เสียงทุ้มของไอ้ซันที่มายืนข้างหลั

เจ้าทัพ…ผ่านไปสามวันแล้วที่ใครบางคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย สัญญาณโทรศัพท์มือก็ตามไม่เจอ ที่อยู่ทุกที่ที่เคยไปหรือทุกที่ที่เคยเช็คอินในเฟซบุ๊คก็ไร้ร่องรอย รวมถึงคนที่เธอเคยติดต่อ ทุกคนที่เธอรู้จักหรือแม้แต่เพื่อนสนิทที่สุดอย่างลูกปลาก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน“ข้อมูลที่อยู่ที่อื่นไม่มีแล้วนะ ตามหมดแล้ว ที่ดินที่ต่างจังหวัดที่เป็นชื่อของคนบ้านนั้นก็ส่งคนไปดูแล้ว ทุกอย่างถูกอายัดไว้หมดแล้วก็ไม่มีใครรู้จักคนบ้านนั้นด้วยเพราะมาอยู่กรุงเทพฯ นานแล้ว” เสียงไอ้ซันที่เดินเข้ามาในห้องทำงานพูดขึ้นก่อนจะวางเอกสารสีขาวปึกใหญ่ลงตรงหน้าผม“หายไปแบบไร้ร่องรอย แถมรถคันนั้นยังไม่รู้ว่าเป็นของใครอีก มีการสับเปลี่ยนรถด้วย” ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างหมดแรงเมื่อพยายามตามหาทุกทางแล้วแต่ไม่เจอ“ผมว่ามันผิดปกตินะ” สีหน้าเย็นชาของไอ้ซันมองมาที่ผมแต่แววตามันกลับสงสัยอะไรบางอย่าง“ผิดปกติยังไง”“ทำอย่างกับมีมืออาชีพมาช่วยหนีงั้นแหละ ลำพังแค่คุณเกี๊ยวกับพี่ชายก็ไม่น่าจะทำได้ขนาดนี้”“มึงคิดว่าคนของฝ่ายตรงข้ามที่ออกจากคุกพร้อมพี่ชายของเด็กนั่นช่วยพาหนี แล้วก็ลบร่องรอยทุกอย่างให้งั้นเหรอ”“ถ้าพี่ชายคุณเกี๊ยวตก

เจ้าทัพ…“เก็บคำว่ารักของมึงไปบอกยมบาลในนรกเถอะ!”ผวัะ!“อ๊ากก!”ปัง! ปัง! ปัง!“เฮ้ย!  มันพาคนอื่นมาด้วย!”  เสียงปืนหลายนัดที่ดังขึ้นติด ๆ กันทำให้หลายคนที่ยืนล้อมผมอยู่พากันวิ่งหาที่กำบัง  ภาพในตาพร่ามัวมองเห็นพี่ชายเกี๊ยวกำลังวิ่งออกไปอีกทาง  ขณะเดียวกันก็มีชายชุดดำหลายสิบคนวิ่งกรูกันเข้ามาสาดกระสุนใส่พวกก่อนหน้านี้จนหนีกระเจิงไปหมด“นายน้อย!”  เสียงคุ้นหูของไอ้ซันดังขึ้นขณะที่มันกำลังพยุงผมให้ลุกจากพื้น“พวกมึงตามพวกนั้นไป  ส่วนคนเจ็บตรงนั้นถ้ายังไม่ตายพาไปรักษาพร้อมนายน้อยแต่อย่าเพิ่งปล่อยมันไป  อีกพวกตามไปจับเป็นพี่ชายคุณเกี๊ยวมา!”  มันหันไปออกคำสั่งกับพวกที่เหลือโดยมีการ์ดอีกสองคนช่วยพยุงผมให้