All Chapters of ร้ายแลกรัก: Chapter 51 - Chapter 60

เก๊ยว…ตุบ!“อ๊ากก”“…พะพี่เป็นอะไรน่ะ เกี๊ยวยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” “เกี๊ยว! ใครเป็นอะไรน่ะ! / เฮือก! พี่กันต์!”“นายน้อย!” ยังไม่ทันที่พี่กันต์จะเดินเข้ามาถึงตัวฉัน เสียงตื่นตกใจของใครบางคนที่กึ่งวิ่งกึ่งกระโดดออกมาจากหลังบ้านด้วยท่าทางตื่นกลัวก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงอื้ออึงของอะไรบางอย่างดังตามหลังมาหึ่งง! หึ่งง!“สะ เสียงอะไรน่ะพี่กันต์” ฉันหันไปถามพี่ชายเพราะเสียงมันดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ“ระรีบหนีกันเถอะครับ แมลงอะไรก็ไม่รู้กำลังบินมาทางนี้ครับ มากันเป็นฝูงเลย แฮ่ก ๆ” คุณซันพูดด้วยท่าทางเร่งรีบก่อนจะรีบพยุงเจ้านายตัวเองให้ลุกขึ้น“ฉิบหายแล้วมั้ยล่ะ” พี่กันต์ว่าหึ่งง!“อะไรอะพี่ มันคืออะไร / วิ่ง! วิ่งขึ้นไปบนบ้านเร็ว! วิ่ง!” พี่กันต์หันมาบอกฉันก่อนจะดันหลังฉันให้วิ่งเข้าไปในบ้าน โดยที่พี่กันต์นั้นช่วยคุณซันแบกพี่ทัพวิ่งตามขึ้นมาชั้นบนแฮ่ก แฮ่ก แฮ่กเสียงเหนื่อยหอบของเราสี่คนดังแข่งกันหลังจากที่ขึ้นมาบนบ้านกันหมดทุกคนแล้ว ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งอยู่ในห้องพระของบ้านซึ่งติดกับห้องนอนของฉัน “ไอ้เชี้ยเอ้ย! เมื่อวานกูเอาป้ายไปติดแล้วนะว่าอย่าไปใกล้มัน ใครไปทำให้มั

เกี๊ยว…ตึก ตึก ตึก“พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าเวลาขึ้นลงบันไดอย่าวิ่ง” เสียงดุ ๆ ของพี่กันต์ทำให้ฉันที่วิ่งลงบันไดไปต้องชะงักเท้าเอาไว้ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวลงอย่างช้า ๆ ข้างหลังฉันมีใครบางคนค่อย ๆ เดินตามหลังมา อยากเข้าไปพยุงใจจะขาดแต่ก็ยังอายเรื่องความรู้สึกที่ถูกเปิดเผยแบบไม่ทันตั้งตัว ไหนจะกลัวโดนพี่กันต์ดุอีกถ้าใกล้ชิดเขามากเกินไป“ลุงหมอล่ะคะ” ฉันถามพี่กันต์เมื่อเดินลงมาแล้วไม่เจอลุงหมอ“ไปบ้านข้าง ๆ น่ะ เห็นบอกว่ามีเด็กไม่สบายสงสัยจะเป็นไข้หนัก” พี่กันต์เงยหน้ามาตอบขณะที่กำลังปัดกวาดแคร่เพื่อใช้ตั้งวงกินข้าว“ฝ่าฝนไปเหรอคะ” ฉันถามต่อ“ใช่ แต่แกมีเสื้อกันฝนอยู่คงไม่เปียกมากหรอก เรากินข้าวกันเถอะ ลุงหมอคงจะกลับเลยเห็นบอกมีคนไข้รออยู่อีก” ฉันพยักหน้าให้พี่กันต์เบา ๆ หลังจากได้ฟังคำตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเพื่อยกอาหารออกมา วันนี้ฉันทำแค่แกงไตปลาหม้อใหญ่กับผัดยอดฟักแม้วใส่ไข่เพราะของสดอย่างอื่นในตู้หมดแล้ว“แล้วมึงจะยืนเกะกะคนอื่นทำไม หรือนั่งแดกข้าวบนแคร่ไม่ได้ ต้องนั่งบนโต๊ะ?” เสียงพี่กันต์พูดกับใครบางคนดังเข้ามาในครัว“คุณเกี๊ยวมีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ” เสียงคุณซันที่เดิน

กันต์…ผมกลับเข้ามาในห้องตัวเองหลังจากพาน้องสาวเพียงคนเดียวออกไปส่งไอ้สองคนนั้นที่ท่าเรือช่วงพลบค่ำ วันนี้นอกจากข้าวกลางวันแล้วพวกมันยังได้อยู่กินมื้อเย็นที่บ้านผมอีก “วุ่นวายชะมัด ”ผมกับมันไม่ได้คุยอะไรกันทั้งก่อนกลับและตอนที่อยู่ที่นี่ เพราะผู้ชายเหมือนกันไม่ต้องพูดอะไรยืดยาวก็รู้ว่าต่างฝ่ายต่างคิดยังไง มันรู้ว่าผมเกลียดมันและผมก็รู้ว่ามันเกลียดผม นอกจากนั้นมันยังรู้ด้วยว่าเกี๊ยวรักผมมากแค่ไหนและผมเองก็รู้ว่าเกี๊ยวรักมันมากแค่ไหนเหมือนกัน ดังนั้นอะไรที่ทำให้คนกลางอย่างเกี๊ยวมีความสุขผมกับมันก็พร้อมจะทำ ตอนนี้พายุสงบแล้ว ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับผมเพราะผมไม่อยากให้พวกมันสองคนค้างที่นี่ ถึงจะไม่ได้ห้ามเรื่องระหว่างมันกับเกี๊ยวแต่ก็ไม่ชอบใจอยู่ดี แต่ถึงจะไม่ชอบยังไงก็ไม่คิดจะให้เลิกกันหรอกนะ เพราะถ้าเลิกกันไปน้องสาวของผมคงเสียใจแย่ แต่ถ้าคนโดนบอกเลิกเป็นมันก็ว่าไปอย่าง ผมคงสะใจมากแน่ ๆ คิดแล้วก็อยากให้เกี๊ยวมีแฟนใหม่แล้วก็รีบทิ้งมันไปสักที “กูขอแช่งให้มึงรักมึงหลงน้องกูจนโงหัวไม่ขึ้นทีเถ๊อะ!” นั่นคงเป็นคำสาปแช่งที่คนอย่างผมจะมอบให้มันได้ คำสาปแช่งที่ส่งผลร้ายกับตัวมัน

เกี๊ยว…ฉันเดินตามคนบางคนเข้ามาด้านในขณะที่สายตานั้นมองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้น พื้นที่ด้านในร่มรื่นเย็นสบายราวราวกับมีป่าส่วนตัว “สวยจังเลยค่ะ” ฉันหันไปบอกคนข้าง ๆ ขณะที่เราเดินมาถึงเก้าอี้ไม้ในโซนนั่งพักผ่อน จุดนี้สามารถมองออกไปนอกรั้วบังกาโลเพื่อชมวิวทิวทัศน์บนชายหาดได้ “ที่นี่สร้างไว้นานแล้วแต่พี่ไม่ค่อยได้มาพัก ส่วนมากจะมาพักเวลามาทำธุระหรือแวะมาหาญาติแถวนี้น่ะ” คนที่หันมาสบตากับฉันเอ่ยบอก“พี่ทัพมีญาติที่นี่ด้วยเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามด้วยความสนใจ จะว่าไปแล้วพี่เขาก็กว้างขวางและมีครอบครัวตระกูลใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย“มีสิ เดี๋ยววันหลังพี่พาไปเจอ”“ไปเจอญาติพี่เหรอคะ”“อื้ม ใกล้ถึงวันรวมญาติแล้วเดี๋ยวพาไปเปิดตัว แต่พี่ว่าเกี๊ยวน่าจะพอรู้จักบ้างแล้วล่ะถ้าญาติที่เป็นรุ่นราวคราวเดียวกันน่ะ” ประโยคต่อมาของใครบางคนทำให้ฉันแอบกังวลไม่น้อย พอนึกถึงฐานะ หน้าที่การงานและสังคมของเราสองคนแล้วมันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ครอบครัวพี่เขาจะรับฉันได้มั้ยนะ “ทำไมทำหน้าแบบนั้นหื้ม คนในบ้านพี่ใจดีทุกคนโดยเฉพาะกับลูกสะใภ้” ฝ่ามือใหญ่เอื้อมมายีผมฉันเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของฉันหม่นลง “บ

เกี๊ยว…“ยืนมองอะไร จะไปนอนกับมันก็ไป” คนเป็นพี่ชายปรายตามองฉันเมื่อเราสองคนเดินเข้ามาในบังกาโลเรียบร้อยแล้ว“แล้วพี่กันต์ล่ะคะ”“พี่ก็ไปนอนอีกหลังไง ยังไงก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว จะติดพี่แบบนี้ไม่ได้นะ เราต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเอง” น้ำเสียงดุ ๆ ทว่าแววตากลับแฝงไปด้วยความห่วงใยทำให้ฉันต้องเดินเข้าไปสวมกอดพี่ชายเอาไว้แน่น แค่รู้ว่าต้องนอนบ้านคนละหลังต้องแยกกันอยู่ก็หดหู่อย่างบอกไม่ถูก“อะไรกัน จะแต่งงานแล้วยังงอแงอีกนะ” คนเป็นพี่ชายดันฉันออกจากแผงอกก่อนจะยีผมฉันเบา ๆ “ไปนอนได้แล้ว พี่ก็จะอาบน้ำเข้านอนแล้วเหมือนกัน วันนี้เหนื่อย”“ค่ะ ฝันดีนะคะชายสุดหล่อ” ฟอด! ฉันเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกดปลายจมูกลงบนแก้มเนียนของพี่ชายพร้อมกับส่งยิ้มให้ ยืนมองแผ่นหลังกว้างของพี่ชายจนรับรู้ถึงแรงสะกิดที่หัวไหล่จากใครบางคน “คะ?” ฉันหันไปถามคนข้าง ๆ ก่อนจะเดินจูงมือกันเข้ามาในห้องแล้วเก็บของให้เข้าที่เข้าทางโดยที่พี่ทัพไม่ได้พูดอะไรออกมา“เกี๊ยวติดมันขนาดนั้นเลยเหรอ” อยู่ ๆ เสียงทุ้มของคนที่กำลังเปลี่ยนชุดเตรียมอาบน้ำก็เอ่ยถามขณะที่ฉันกำลังเตรียมชุดนอนออกมาให้พี่เขา “ค่ะ” ฉันเ