Semua Bab พยัคฆ์มันรักน้อง: Bab 21 - Bab 30

เช้ามืดวันนี้ฉันรีบตื่นขึ้นมาจัดการตัวเองเพราะต้องไปเก็บผ้าปูที่นอนให้ใครบางคน ก็ไม่รู้หรอกว่าเขาตื่นหรือยัง รู้แค่ว่าฉันมีเรียนเช้า ต้องรีบออกไปไม่งั้นรถติดมีหวังได้เข้าเรียนสาย“เคาะดีไหมนะ” ถามตัวเองหน้าประตูห้องเขาเพราะตอนนี้ยังเช้าอยู่ พี่พระเพลิงกับพี่พระพายที่ว่าตื่นเช้าทุกวันแม้ไม่มีเรียนก็ยังไม่ตื่นกันเลย แล้วคนที่ตื่นสายกว่าชาวบ้านเขาจะตื่นเหรอแกร๊ก!พอลองหมุนลูกบิดประตูดูก็พบว่าไม่ได้ล็อก ฉันเลยถือวิสาสะแง้มประตูชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นไฟในห้องยังเปิดอยู่ก็นึกได้ว่าใครบางคนจะไม่ปิดไฟนอน ฉันค่อย ๆ ก้าวเข้าไปพร้อมกวาดตามองไปรอบห้อง หันไปมองเตียงนอนก็เห็นว่าเจ้าของห้องยังหลับอยู่ แล้วบอกให้เรามาเก็บที่นอนแต่ตัวเองยังหลับอยู่ มันน่านัก“ต้องปลุกไหมนะ” ก้าวมายืนอยู่ข้างเตียงก็มองคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ ใบหน้าหล่อร้ายที่เห็นตอนตื่น ตอนนี้กลับดูเงียบสงบไร้พิษภัย“ตีสักทีดีไหมนะ” มองนาน ๆ ก็มันเขี้ยว

“เห็นทำดีด้วยหน่อยก็เลยคิดว่าฉันอยากเป็นพี่ชายเธอหรือไง” เสียงดุเอ่ยพร้อมบีบคางฉันให้เชิดหน้ามองเขา “อย่าล้ำเส้นที่ฉันขีดไว้ เพราะฉันไม่เคยมองเธอเป็นน้องสาว”“ขอทะ… อื้อ!” ความรู้สึกคล้ายถูกไฟช็อตเมื่อกลีบปากร้อนทาบจูบลงมาทำให้ฉันทำอะไรไม่ถูก มือสองข้างของฉันกำกระโปรงตัวเองแน่นทั้งยังสั่นเกร็งไปหมด ความเจ็บแปลบที่แทรกเข้ามาตามริมฝีปากทำให้ฉันนิ่วหน้าและหลับตาลง ทั้งลมหายใจยังติดขัดขึ้นเรื่อยเพราะกลั้นเอาไว้คนที่ทาบจูบลงมาบดเรียวปากฉันแรง ๆ มือสองข้างของเขาประคองหน้าฉันให้เชิดขึ้นและกันไว้ไม่ให้หันหนี แน่นอนว่าตอนนี้เนื้อตัวฉันสั่นไปหมดเพราะทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนหลับตาปี๋เบ้หน้ารับความเจ็บที่เขาป้อนให้“อึก!” เมื่อกลั้นหายใจนานเข้าก็เริ่มทนไม่ไหว พอเผลอสูดหายใจเข้าปอดก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ซึ่งเป็นกลิ่นประจำตัวของคนตรงหน้า และนั่นทำให้ฉันแทบสติหลุด ภาพในหัวค่อย ๆ ขาวโพลนจนนึกอะไรไม่ออก ยิ่งฉันเม้มปากหนี เขายิ่งบดขยี้แรงขึ้น ยิ่งฉันกลั้นหายใจนานขึ้น เขายิ่งพ่นลมหายใจหนักขึ้น“ทะ ทำแบบนี้ทำไมคะ…” เสียงฉันเบาหวิวเมื่อกลีบปากร้อนละออกจากจูบ ทั้งยังรีบสูดหายใจเข้าปอดเพราะกลั้นใจนานเกินไป สบตา

“มึงเริ่มเมาแล้วนะ เลิกแดกแล้วรีบเล่าสักที แดกต่อเดี๋ยวก็พูดมาก ฟังไม่รู้เรื่อง” ไอ้โซ่นั่งกอดอกกระดิกเท้ารอฟัง ส่วนผมก็พยักหน้าหงึกหงักให้มัน“คืองี้นะ…” ผมนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วนึกถึงเรื่องวันนั้น “กูไปส่องแชตกลุ่มที่เขาคุยกับเพื่อน” ผมเริ่มเล่าให้มันฟังย้อนไปวันนั้น…ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!“ใครส่งอะไรมากันนักหนาวะ” ผมวางบิลค่าใช้จ่ายลงพร้อมพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นรัว ๆ ทำให้ผมอยากปาโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานทิ้ง“จะให้กูตรวจบัญชีแบบเงียบ ๆ ไม่ได้เลยหรือไง” ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะปิดเสียง ทว่าหน้าจอที่โชว์แจ้งเตือนมากมายกลับทำให้ผมต้องย่นคิ้ว “ไม่ใช่ของเรานี่หว่า” พอกดเปิดดูแจ้งเตือนถึงจำได้ว่าก่อนจะเริ่มทำงานผมล็อคอินเข้าไอดีของใครบางคนไว้ พอเลื่อนอ่านข้อความไปเรื่อย ๆ บวกกับพักสมองไปด้วยเพราะปวดหัวเรื่องบัญชีที่ไม่ตรงกัน เลยอ่านเพลินไปจนเจออะไรเข้า@แชตกลุ่มสายน้ำ : สมมุติว่าพี่ชายแกสามคนไม่ใช่พี่ชาย แกจะเลือกใครเป็นแฟนสาคู : เออ ลองเลือกมา จะได้เดาถูกว่าสเปกแกเป็นไงผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เมื่อเห็นข้อความแล้วเริ่มผ่อนคลายขึ้น อ

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะ” ทันทีที่ก้าวขาลงจากบิ๊กไบค์คันใหญ่ฉันก็รีบขอบคุณพี่แฮคทันที“ไว้หลังสอบเสร็จเรานัดรวมสายรหัสกันอีกนะครับ” คนตรงหน้าบอก ซึ่งฉันก็ยิ้มรับ“ค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ”“ครับ แล้วเจอกันที่มอ”การไปรวมกลุ่มกับสายรหัสตัวเองไม่ใช่เรื่องเสียหาย เท่าที่ฟังรุ่นพี่หลายคนแนะนำมา วิธีนี้จะทำให้เราได้พบเจอผู้คนใหม่ ๆ ทั้งรุ่นพี่ของรุ่นพี่ที่เรียนจบมีงานทำไปแล้ว หรือสายรหัสที่ยาวมากกว่านั้น มันคือคอนเน็คชันอีกหนึ่งอย่างที่เราควรมี พี่พระพายเองก็เคยบอกเรื่องนี้กับฉันเหมือนกันพอพี่แฮคขับรถออกไปลับตาแล้วฉันจึงเดินกลับเข้าหอพัก ทว่าใครบางคนที่ยืนกอดอกทำหน้าบึ้งอยู่ตรงประตูทางเข้าก็ทำให้ฉันใจหายวาบ คนอะไรชอบทำตัวเหมือนผีไปได้ โผล่มาแต่ละทีทำคนอื่นตกอกตกใจไปหมด“ไม่เห็นฉันหรือไง” พอเดินผ่านใครบางคนเข้ามาในห้องทำงาน เสียงเคร่งขรึมของคนที่ตามหลังมาก็เอ่ยขึ้น เขายังคงอยู่ในท่ากอดอกและมีใบหน้าบึ้งตึงเหมือนอย่างเคย ต่างจากพี่แฮคที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้าตลอดเวลา“เห็นค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อนก่อนจะวางถุงของกินที่ซื้อมาลงบนโต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์กับเลื่อนลิ้นชักหยิบเอกสารออกมาแล้วนั่งลงเ

ติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังขึ้นปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล ฉันค่อย ๆ ขยับตัวเบา ๆ เพราะมีอ้อมแขนของใครบางคนกอดเอาไว้ เมื่อคืนเขาเข้ามานอนกับฉันอย่างที่บอก แต่กว่าจะมาได้ก็ต้องรอพี่พระพายเข้าห้องก่อนเพราะรายนั้นนั่งเล่มเกมจนดึกดื่น ใบหน้ายามหลับของคนข้างกายทำฉันหมั่นไส้ทุกครั้งที่ได้มอง ฉันค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมแขนเขา หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่หัวเตียงขึ้นมาดู“ใครส่งอะไรมาแต่เช้า” คนที่รู้สึกตัวตามฉันเอ่ยถามพร้อมลุกขึ้นนั่งแล้วเกยคางไว้บนไหล่ข้างหนึ่งของฉัน คิ้วหนาย่นยับเมื่อเห็นว่าเป็นสาคูที่ทักมา@แชตกลุ่มสาคู : ส่งรูป“อะไรน่ะ…” เปิดเข้าไปอ่านก็ต้องใจหาย มือสองข้างที่จับโทรศัพท์ไว้สั่นไปหมด รูปที่สาคูส่งมาโดยไม่มีคำอธิบายอะไรทำให้ฉันกับคนที่นั่งซ้อนหลังอยู่หันไปมองหน้ากัน ในรูปคือผู้ชายตัวสูงสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนสีเข้มกำลังยืนหันหน้าเข้าหาผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษา แต่เพราะเป็นรูปที่ถูกถ่ายจากด้านข้างกึ่ง ๆ ไปด้านหลังในระยะไกลเลยมองไม่ออกว่าเป็นใคร แต่ท่าทางของทั้งคู่ทำให้มองออกว่าไม่ได้ยืนคุยกันธรรมดา มันเป็นรูปที่ใครเห็นก็รู้ว่ายืนจูบกัน“ในรูปไม่เห็นหน้าเรา” เขาว่าพลา