All Chapters of พยัคฆ์มันรักน้อง: Chapter 11 - Chapter 20

“เนื้อหาคล้ายทบทวนบทเรียนของมอปลายเลยเนอะแกว่าไหม” สาคูเอ่ยขึ้นขณะเดินลงมาจากตึกคณะพร้อมกัน“เทอมแรกก็ประมาณนี้แหละ เทอมสองน่าจะเข้าเนื้อหาของวิชาเอกแล้วล่ะ” ฉันบอกนางเพราะจำได้ว่าตอนปีหนึ่งใครบางคนเรียนอะไรบ้าง“เดี๋ยวฉันเอางานไปให้พี่ฝนก่อนนะ พวกแกจะไปไหนต่อไหม หรือกลับหอเลย” สายน้ำที่เดินอยู่ข้างฉันถามขึ้น ตอนนี้พวกเราเรียนเสร็จแล้ว แต่เพราะยังบ่ายอยู่เลยไม่อยากกลับหอกัน“ฉันว่าจะนั่งอ่านมังงะแถวนี้อะ รอพี่พระพายมารับด้วย ต้องไปเอาของที่คอนโดโน้น”“งั้นพวกแกกลับตอนไหนฉันก็กลับตอนนั้นแหละ” สาคูว่าก่อนจะเดินเอากระเป๋าไปวางบนโต๊ะม้าหินอ่อนข้างตึกคณะ“โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวฉันมา ไปหาพี่ฝนก่อน”“ให้ไปด้วยไหม”“พี่ฝนอยู่ร้านพี่แฮคนะ แกจะไปเหรอ” ยัยน้ำรู้ว่าคุณพยัคฆ์ห้ามไม่ให้ฉันเจอพี่แฮคอีก พอนางว่าแบบนี้ฉันก็ส่ายหัวรัว ๆ ให้ “งั้นฉันไปล่ะ เดี๋ยวเอาชานมมาฝาก” ว่าแล้วก็รีบสาวก้าวไปหาพี่สาว หลังจากเริ่มเรียนได้ไม่นานพวกเราก็รู้ว่าพี่แฮคเป็นเพื่อนสนิทของพี่ฝน พี่สาวของสายน้ำ นางเลยได้กินชานมไข่มุกฟรีอยู่บ่อย ๆ“แกไม่ลงประกวดดาวเดือนจริงเหรอ” สาคูถามขึ้นขณะยืนสางผมอยู่ ส่วนฉันนั่งลงได้ก็หยิบหนัง

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดเสียงสัญญาณประตูที่ดังขึ้นทำให้ฉันรีบกระดกน้ำลงคอเร็ว ๆ เพราะรู้ว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาคือใคร พี่พระพายกลับมานานแล้วตอนนี้น่าจะหลับอยู่ ส่วนพี่เพลิงส่งข้อความมาบอกว่าจะค้างห้องเพื่อนคืนนี้เลยไม่กลับ เพราะงั้นคนที่เข้ามาต้องเป็นเขาแน่ ๆ จากที่ตั้งใจว่าจะเก็บตัวในห้องเงียบ ๆ แกล้งทำเป็นหลับแต่กลับหิวน้ำจนต้องลุกออกมา“จะทำยังไงดี เขาจะโกรธมากไหมนะ ปกติเราคุยกับเพื่อนเขาก็อยู่เงียบ ๆ นี่นา แต่ครั้งนี้ถึงกับกดออกจากกลุ่ม มันต้องมีอะไรแน่ ๆ เลย” ฉันปิดประตูตู้เย็นลงก่อนจะแนบหน้าผากลงกับบานประตูตู้เย็นแล้วหลับตาลง คิดไม่ตกกับเรื่องที่เกิดขึ้น ยืนแนบหน้ากับประตูตู้เย็นไปสักพักก็ต้องตกใจ เพราะใครบางคนมายืนซ้อนหลังไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้“เป็นจิ้งจกหรือไง มาเกาะแกะอะไรกับประตูตู้เย็น” เสียงเรียบที่เอ่ยขึ้นจากด้านหลังทำให้ท้ายทอยฉันเย็นวาบราวกับโดนน้ำเย็น ๆ สาด พอหันกลับไปก็เห็นว่าคนตัวสูงยืนเท้าแขนสองข้างกับตู้เย็นเอาไว้โดยมีฉันอยู่กลางหว่างแขนเขา“กะ กลับมาแล้วเหรอคะ” ฉันยิ้มแห้งให้เขาทั้งที่ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกำลังเต้นโครมคราม จะบ้าตาย หัวใจฉันมันจะกระเด็นออกมานอกอกไหมนะ“

“ต่อไปจะเป็นการประกาศรางวัลขวัญใจชาวคณะนะครับ” พิธีกรบนเวทีเอ่ย ทุกคนที่ยืนรอฟังผลประกวดต่างก็ลุ้นไปด้วยกันรวมทั้งฉันด้วย“ให้ทุกคนเริ่มมอบดอกไม้ให้ผู้เข้าแข่งขันได้เลยครับ รหัสนักศึกษาหนึ่งรหัสสามารถซื้อดอกไม้ได้หนึ่งดอกเท่านั้น เราจะนับคะแนนกันหลังจากขายดอกไม้หมดครับ” สิ้นเสียงของพิธีกร ทุกคนที่มีดอกกุหลาบสีแดงอยู่ในมือก็เดินไปมอบดอกไม้ให้ผู้เข้าประกวด ส่วนคนที่ยังไม่มีก็เดินมาซื้อตามซุ้มที่จัดไว้ แน่นอนว่าฉันก็เดินไปมอบดอกไม้ให้ตัวแทนคณะเราด้วย“ทำไมคนเริ่มเงียบแล้วล่ะ” ยัยสาคูเริ่มบ่นเมื่อดอกไม้ที่เตรียมมาไม่มีใครซื้อแล้ว การจำกัดจำนวนซื้อต่อคนทำให้ขายออกยากเพราะใช่ว่าทุกคนในมหาลัยจะมาร่วมงานกัน“ซื้อดอกไม้หนึ่งดอกครับ” เสียงพี่แฮคที่เดินเข้ามาเอ่ยขึ้น เขายื่นบัตรนักศึกษาให้สาคูกรอกรหัสก่อนจะยื่นเงินให้นางแล้วหันมาส่งยิ้มให้ฉัน “พี่คิดว่าน้องน้องจะลงประกวดซะอีก”“น้องคิดว่าตัวเองไม่เหมาะค่ะ ก็เลยปฏิเสธรุ่นพี่ไป” ฉันยิ้มแห้งให้คนตรงหน้าพร้อมเกาหัวแก้เขินไปด้วย ข้อความที่พี่แฮคคุยกับใครบางคนยังติดตาฉันอยู่ ไหนจะเรื่องที่ฉันบล็อกพี่เขาอีก หลังจากผ่านวันนั้นไปฉันก็ไม่ได้อธิบายอะไรกับพ

“พรุ่งนี้เจอกันที่โรงอาหารนะ” เราสามคนโบกมือลากันหลังจากนั่งคุยกันสักพักแล้วฉันเดินตรงไปหาใครบางคนแต่ก็ต้องชะงักไว้เพราะมีสายเรียกเข้าพอดีสายเรียกเข้า >>> 088XXXXXXX“เบอร์ใครอะ แก๊งคอลเซนเตอร์หรือเปล่าเนี่ย” ฉันย่นคิ้วใส่เบอร์แปลก ลังเลว่าจะรับสายดีไหม ช่วงนี้ยิ่งมีมิจฉาชีพโทรเข้ามาบ่อย ๆ ทำให้ระแวงเบอร์แปลกไปหมด“หรือว่าจะเป็นแพท?” คิดได้แบบนั้นก็รีบกดรับสาย ลืมไปเลยว่าแลกเบอร์กับแพทไว้ แต่เดี๋ยวนะ… ถ้าแพทโทรมาก็ต้องโชว์ชื่อแพทสิ ฉันบันทึกเบอร์เธอไว้นี่นา แต่ก็ไม่ทันแล้วเพราะปลายสายเอ่ยทักก่อน[พี่แฮคเองนะครับ]อ้าว? ทำไมพี่แฮคมีเบอร์ฉันล่ะ ไม่ใช่ว่าคุณพยัคฆ์ให้เบอร์ตัวเองไปเหรอ“พี่แฮคเหรอคะ”[ครับ พี่ได้เบอร์น้องน้องมาจากแพทน่ะ ไม่ว่ากันใช่ไหม]“ไม่ค่ะ น้องกำลังอยากขอบคุณพี่แฮคอยู่พอดีเลย ขอบคุณสำหรับหนังสือนะคะ เป็นเล่มที่น้องกำลังอยากได้อยู่พอดีเลยค่ะ”[พี่เห็นน้องน้องแชร์ไว้หน้าไทม์ไลน์หลายวันแล้วน่ะ วันนี้มาเช็กสายรหัสพอดีเลยซื้อมารับน้องเข้าสายด้วยเลย]“แล้วน้องต้องทำอะไรไหมคะ พอดีไม่ได้ศึกษาเรื่องสายรหัสน่ะค่ะ เลยไม่รู้ว่าต้องทำอะไรบ้าง มีกิจกรรมต้องทำร่วมกันไหม”[อืม… พี่

เราสามคนนั่งคุยกันรอคนมารับอยู่สักพักพี่พระพายก็มารับยัยน้ำไป ฉันเห็นมีน้องคนอื่นในรถพี่พระพายอีกสองคนนั่งไปด้วย เดาว่าคงเป็นน้องของพี่ฝนที่ฝากมาเพราะกลุ่มนั้นเขาไปร้านเดียวกัน ผ่านไปไม่นานพี่รหัสของสาคูก็มารับ แต่ฉันไม่เห็นคุณพยัคฆ์มาด้วย เขาอาจจะรอที่ร้านก็ได้เพราะร้านเหล้ากับร้านชาบูอยู่ข้างกัน“รอนานไหมครับ” เสียงพี่แฮคที่เดินเข้ามาถามขึ้น ฉันนั่งกดโทรศัพท์มือถืออยู่เงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้พี่เขาพอดี“ไม่นานค่ะ เพื่อนของน้องเพิ่งจะไปกันเมื่อกี้นี้เอง” ตอบพี่เขาแล้วก็สะพายกระเป๋าลุกขึ้น“งั้นไปกันเลยครับ รถพี่จอดทางโน้น” พี่แฮคบุ้ยปากไปยังลานจอดรถหลังตึกคณะ ฉันพยักหน้าให้พี่เขาแล้วเดินตามไปเงียบ ๆ เราไม่เคยอยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้ ทั้งยังไม่เคยคุยกันแบบจริงจัง ตอนนี้ฉันเลยประหม่า“ปกติน้องน้องดื่มแอลกอฮอล์ไหมครับ” คนข้าง ๆ ถามขณะเดินไปลานจอดรถ“ปกติไม่ดื่มค่ะ แต่ถ้าให้ดื่มน้องก็ดื่มได้ค่ะ เพราะต่อไปต้องช่วยงานที่ร้าน คงต้องหัดดื่ม น่าจะเลี่ยงไม่ได้” ฉันตอบตามความจริง เพราะวันหนึ่งฉันต้องเข้าไปช่วยงานคุณลุงที่ร้านอยู่ดี ขายเหล้าก็ตองชิมเหล้าใช่ไหมล่ะ“อืม พี่รู้สึกผิดนะเนี่ยถ้าต้องชวนดื่ม