Todos os capítulos de นักฆ่าสาวทะลุมิติมาพลิกชะตาดาวหายนะสู่พระชายาผู้เหี้ยมโหด: Capítulo 11 - Capítulo 20

ชิงเสวี่ยที่ไม่เคยได้กินอิ่มหรือได้นอนบนฟูกนิ่ม ๆ มานานหลายปี จึงรู้สึกว่ายามนี้หลุดพ้นจากขุมนรกกับคำว่ากตัญญูญาติพี่น้องอย่างสิ้นเชิง หลังจากนี้มีเพียงการทำงานตอบแทนผู้มอบชีวิตใหม่ให้กับนางเท่านั้นด้านเจียงหมิ่นดีใจจนเกือบนอนไม่หลับเขาใช้มือซ้ายจับข้อมือขวาที่เพิ่งหายดีอยู่ตลอดเวลา ก่อนหน้าคิดเพียงแค่ว่าขอให้มือใช้งานได้เล็กน้อยเขาก็พอใจแล้ว แต่บัดนี้เขาเฝ้ารอให้ถึงเช้าของวันใหม่เพื่อตื่นไปลองฝึกหมัดด้วยมือที่กลับมาใช้งานได้ปกติโดยเร็วส่วนเสิ่นฮ่าวแม้ยามนอนหลับยังฝันว่าตนเองได้เรียนรู้ตำราแพทย์จากท่านอาจารย์คนงามอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้แต่วิธีการรักษาแบบแปลก ๆ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนก็ได้เรียนรู้ด้วยเช่นกันทางฝั่งของเซี่ยอู๋ซวงก็ได้เตรียมตำราแพทย์ทั้งแบบโบราณไล่เรียงไปจนถึงยุคใหม่ แต่นางจะสอนเสิ่นฮ่าวถึงขั้นตอนรักษาด้วยวิธีผ่าตัดเท่านั้น ส่วนการปรุงยาด้วยสมุนไพรหรือแม้แต่การปรุงยาพิษนางย่อมสอนทั้งหมดยกเว้นกรณีพิเศษมากจริง ๆ นางถึงจะรักษาด้วยยาจากห้องทดลอง และการลงมือรักษาของนางต้องแลกกับค่าตอบแทนในราคาที่มีมูลค่า เทียบเท่ายาจากการทดลองของนางถึงจะคุ้มค่า‘เหอะ โลกไหนก็ต้องอยู่ได้ด้

ชีวิตของเซี่ยอู๋ซวงยังเรือนฝึกตนนอกเมืองหลวงเป็นไปตามที่นางต้องการตั้งแต่ครั้งแรกที่มาถึง แม้แต่การฝึกฝนของเจียงหมิ่นและชิงเสวี่ยก็มีความก้าวหน้าไปมากในส่วนของเสิ่นฮ่าวนั้นเขาได้รับคำชี้แนะเกี่ยวกับการวินิจฉัยโรคจากการอธิบายของเซี่ยอู๋ซวง หรือแม้แต่การตรวจรักษาและเขียนเทียบยาก็สามารถทำได้แม่นยำมากขึ้นกระทั่งผ่านมาครึ่งปีเจียงหมิ่นกับชิงเสวี่ยก็กลายเป็นมือซ้ายและขวาของเซี่ยอู๋ซวงอย่างเต็มภาคภูมิ ด้านเสิ่นฮ่าวผู้เป็นอาจารย์อนุญาติให้เขาไปตรวจรักษาให้คนในหมู่บ้านจุนหัวรวมถึงคนในอำเภอชิงอันซึ่งการรักษาของเสิ่นฮ่าวล้วนได้รับคำชื่นชมจากชาวบ้านมากมาย บางคนนำไปพูดตามร้านน้ำชาในอำเภอชิงอันพอรู้ว่าเขาเป็นบุตรของใคร บิดามารดาของเขายิ่งเหนื่อยเป็นเพิ่มขึ้นกับการปฏิเสธการรับเงินและสิ่งของในเวลานี้เซี่ยอู๋ซวงแอบภาวนาเงียบ ๆ ว่าอย่าเพิ่งให้จวนตระกูลเซี่ยมารับนางกลับไปเป็นอันขาด เนื่องจากคนของนางทั้งสามยังต้องฝึกฝนฝีมือ ให้เหนือกว่าหน่วยองครักษ์ของฮ่องเต้หากกลับไปตอนนี้คงทำอะไรไม่สะดวก‘ท่านพ่อคนดีของข้าท่านกับคนในจวนจงเสวยสุขกันให้มากเข้าไว้ล่ะ รักใคร่กันให้ดีอย่าเพิ่งรีบคิดถึงบุตรสาวเช่นข้าเลย

ด้านซูเฉียนฟานที่ได้รับคำสั่งให้สืบหาตัวผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องที่ฉีอ๋องผู้มีศักดิ์เป็นหลานชายร่วมกับแม่ทัพฉิน หลังจากปิดล้อมวังหลวงเพื่อตามหาคนร้ายพวกเขาพบเพียงขันทีคนหนึ่งที่มียาพิษซ่อนไว้แต่ได้ฆ่าตัวตายไปแล้วเมื่อถวายรายงานให้ฮ่องเต้ทรงทราบก็ทรงไม่พอพระทัยอย่างมาก เนื่องจากไม่สามารถระบุตัวผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ร้ายในวันนี้ได้ชัดเจน แม้ว่าฮ่องเต้จะทรงมั่นพระทัยถึงเจ็ดส่วนว่าเกี่ยวกับโอรสคนอื่นก็ตามต่อให้เบาะแสขาดหายแต่ฮ่องเต้ยังทรงกำชับแม่ทัพทั้งสองอีกครั้ง ว่าอย่างไรก็ต้องตามสืบต่อไปอย่างลับ ๆ ถึงต้องใช้เวลาขอเพียงจับคนร้ายได้แล้วค่อยลงโทษก็ยังไม่สายภายหลังออกจากวังหลวงมาถึงครึ่งทางแม่ทัพใหญ่ซูรู้สึกไม่วางใจ ด้วยเกรงว่าคนร้ายอาจลอบเอาชีวิตหลานชายคนนี้ของตนซ้ำก็เป็นได้ ซึ่งท่าทางดังกล่าวลูกน้องคนสนิทย่อมสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย“ท่านแม่ทัพเป็นห่วงท่านอ๋องหรือขอรับ” วั่งจินถามเช่นนี้เพราะเขาก็รู้สึกเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของฉีอ๋องเช่นกัน“อืม ข้ารู้สึกไม่สบายใจเกรงว่าคนร้ายพวกนั้นจะไม่ยอมปล่อยฉีอ๋องมีชีวิตเพื่อแย่งความโดดเด่นกับองค์ชายคนอื่น ๆ น่ะสิ”“เช่นนั้นพวกเราแวะไปเยี่ยมฉี

ภายหลังแม่ทัพใหญ่ซูเสร็จสิ้นการถวายรายงานเรื่องที่มีนักฆ่าบุกไปสังหารฉีอ๋องอย่างอุกอาจ จนฮ่องเต้มีรับสั่งให้เพิ่มทหารองครักษ์เป็นหนึ่งพันนายเพื่อคอยดูแลความปลอดภัยของโอรสที่ทรงโปรดปรานที่สุดเมื่อได้รับคำสั่งมาเช่นนี้แล้วมีหรือแม่ทัพใหญ่ซูจะไม่รีบดำเนินการ ทางด้านซูเต๋อเฟยผู้เป็นมารดาหลังทรงทราบว่าโอรสเพียงคนเดียวของนาง นอกจากจะถูกพิษร้ายแล้วคนชั่วยังไม่ยอมปล่อยถึงกับส่งคนไปลอบสังหาร จึงรู้สึกคับแค้นอย่างยิ่งเนื่องจากโอรสของตนไม่เคยคิดเรื่องเป็นรัชทายาท“ทำไม ๆ คนพวกนั้นถึงต้องวางแผนทำร้ายลูกของเปิ่นกงเช่นนี้ด้วย ทั้ง ๆ ที่ตัวของเปิ่นกงกับเซวียนเอ๋อร์ไม่เคยคิดจะแก่งแย่งเรื่องใด ๆ”“พระสนมเพคะแม้พระองค์จะวางเฉยกับทุกเรื่องแต่ความสามารถที่ท่านอ๋องมีนั้น ย่อมเป็นที่อิจฉาริษยาขององค์ชายคนอื่น ๆ อยู่ดีนะเพคะ เพราะผลงานชายแดนของท่านอ๋องเด่นชัดเสมอมาจึงตกเป็นเป้าได้ง่าย” โม่หมัวหมัวออกความเห็นของตนจากการเฝ้าสังเกตทุกอย่างมานานวั่งจินที่มาเข้าเฝ้าซูเต๋อเฟยและนำข่าวการลอบสังหารมากราบทูล ก็พยายามใช้คำพูดที่คิดว่าจะช่วยคลายความกังวลใจของน้องสาวเจ้านายได้บ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี“พระสนมอย่าทรงกังว

อาการบาดเจ็บของฉีอ๋องกลายเป็นที่กล่าวถึงไปทั่วเมืองหลวง แม้ไม่ได้ออกมาจากปากของคนในแต่ขุนนางบางคนย่อมพูดคุยในครอบครัว บัดนี้ฉีอ๋องกลายเป็นคนพิการตาบอดใครเล่าจะยอมให้บุตรสาวมีสามีพิการเรื่องราวของฉีอ๋องค่อย ๆ แพร่กระจายจากเมืองหลวงไปยังตำบลและอำเภอต่าง ๆ ซึ่งสถานที่ได้รับข่าวนี้ก่อนใครย่อมหนีไม่พ้นอำเภอชิงอัน โดยเรื่องดังกล่าวก็เข้าหูของเสิ่นฮ่าวที่แวะทักทายบิดามารดาของตนเพียงแต่เสิ่นฮ่าวไม่คิดว่าวันนี้ในร้านอาหารของครอบครัวจะมีคนจากตระกูลซู ที่ถูกส่งมาตามหาหมอฝีมือดีเพื่อช่วยรักษาฉีอ๋องนั่งอยู่ด้วย เมื่อชาวบ้านนึกถึงฝีมือการรักษาของเสิ่นฮ่าวเขาก็ถูกจับตามองทันที“พวกเจ้าได้ยินข่าวของฉีอ๋องที่ถูกวางยาพิษในงานเลี้ยงหรือยังล่ะ”“ไอหยา ข้าเพิ่งได้ยินจากพ่อค้าในเมืองหลวงพูดคุยกันมาหมาด ๆ ที่สำคัญหลังจากถูกวางยาพิษแล้วฉีอ๋องยังถูกนักฆ่าบุกเข้าไปลอบสังหารถึงในตำหนักด้วยนะ”“หา! เรื่องมันร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ แต่นั่นคือฉีอ๋องที่ช่วยรักษาชายแดนของแคว้นและยังตีเอาเมืองชายแดนของศัตรูมาได้อีกหลายเมือง ทำไมถึงมีคนจ้องจะสังหารให้ตายด้วย”“เฮ้อ จะเรื่องอันใดเสียอีกล่ะคงหนีไม่พ้นเรื่องความอิจฉ