เนื่องจากถงจิ่งกับหลิงฉีขี่ม้าพันธุ์ดีสำหรับการเดินทางในครั้งนี้เสิ่นฮ่าวจึงไม่ต้องนั่งเกวียนวัวให้เสียเวลา จากอำเภอชิงอันไปถึงเรือนฝึกตนจึงเร็วกว่าหลายเท่าเมื่อมาถึงเชิงเขาถงจิ่งกับหลิงฉีถึงกับเงยหน้ามองบันไดทางขึ้น พวกเขาไม่ได้กลัวเหนื่อยกับความสูงชันนี้เพราะต่างก็ฝึกฝนวรยุทธ์มานาน แต่กลัวว่าเสิ่นฮ่าวจะเหนื่อยจนขาลากกว่าจะไปถึงด้านบนยังไม่ทันที่สองสหายจะพูดอันใดออกไปเสิ่นฮ่าวก็ก้าวเท้าขึ้นบันไดนำพวกตนไปแล้ว ที่สำคัญท่าทางสบาย ๆ จนถึงด้านบนของเสิ่นฮ่าวนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิดเสิ่นฮ่าวก้าวเท้าพ้นบันไดขั้นสุดท้ายก็เอ่ยทักทายเจียงหมิ่นที่กำลังประลองฝีมือกับชิงเสวี่ยอย่างดุเดือด จนทั้งสองคนต้องหยุดการประลองไว้และมองผู้มาเยือนอย่างไม่เป็นมิตรเท่าใดนัก“พี่เจียงหมิ่น ชิงเสวี่ย พวกเจ้าประลองฝีมือกันอีกแล้ว”“อาฮ่าวกลับเร็วอีกแล้วรึ?”“พี่เจียงหมิ่นท่านก็ถามออกมาได้วันไหนไม่ค่อยมีคนป่วยมารักษา พี่เสิ่นก็กลับมาเร็วเช่นนี้ทุกครั้งมิใช่หรือแต่ว่าด้านหลังของท่านคือใคร?”“อาฮ่าวเจ้าคิดดีแล้วใช่ไหมที่พาพวกเขามาที่นี่...”ถงจิ่งกับหลิงฉีถึงกับกระชับดาบในมือแน่
Última atualização : 2026-07-24
FAZER LOGIN
