All Chapters of Deadline:The Billionaire Who Loved Me On Borrowed Time: Chapter 1 - Chapter 10

"Isang taon na lang ang itatagal ng buhay mo kung patuloy mong dededmahin ang mga test na ito, Mr. Voltaire."Tinignan ko ang doktor na parang isa siyang langaw na nakadapo sa mamahaling suit ko habang binabasa ko ang huling resulta ng laboratory tests ko sa ibabaw ng mahogany desk ko. Stage 4 terminal cancer. Sabi ng mga espesyalista mula sa ibayong dagat, wala na raw silang magagawa para sa katawan kong unti-unting binubulok ng sarili kong mga selula. Sanay akong bilhin ang bawat kumpanya sa Wall Street at patinuin ang bawat board member na umuusok ang ulo sa galit sa akin, pero hindi ko kayang suhulan ang kamatayan para humingi ng kahit isang linggo pa. Ang buong estate ko dito sa tuktok ng bangin ay naging parang kulungan kung saan naghihintay lang ako ng oras. Tumayo ako mula sa leather chair ko at diretsong tinignan ang nagwawala at malalaking alon sa ibaba na bumabangga sa mga itim na bato. Ang tanging kasama ko lang ay ang bilyon-bilyong pisong nakaimbak sa mga bangko na ni mi

"Inumin mo na ang mga gamot na ito o isasampal ko sa mukha mo ang buong playlist ng Pantropiko hanggang magmakaawa kang patahimikin ko ang speaker sa labas ng kwarto mo, Mr. Voltaire."Humarang si Ciara sa pintuan ng pribadong banyo ko habang bitbit ang tray na naglalaman ng mga kulay pulang tableta at isang basong tubig na parang handang makipagpatayan para lamang masunod ang gusto niya. Pinanood ko siyang tumayo doon nang may suot na mukhang nag-aanyaya ng gulo habang hawak ang isang maliit na portable speaker na naka-connect sa cellphone niya. Kanina pa ako nagtatago sa loob ng kwarto ko para takasan ang oras ng inuman ng gamot dahil bawat lunok ng mga kemikal na iyon ay parang nagbabaga sa lalamunan ko. Sanay akong utusan ang mga board member at pasunudin ang mga kumpanya sa bawat galaw ko, pero narito ang isang babaeng caregiver na walang pakialam sa milyun-milyong pisong net worth ko. Umiling ako nang mariin habang nakasandal sa lababo at itinuro ang pinto gamit ang nanginginig

"Huwag mong subukang buksan ang pintuang ito kahit kailan kung ayaw mong pagsisihan ang araw na pumasok ka sa mansyong ito, Ms. Montez."Mariin kong itinuro ang mabigat at itim na kahoy ng pribado kong opisina habang nakatayo sa harap ni Ciara na kasalukuyang nakapamulsa habang nag-uusisa sa mga dekorasyon sa pasilyo. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang magsimula siya rito bilang tagapag-alaga ko, at sa bawat oras na lumilipas ay mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang gulo na dinadala ng presensya niya sa tahimik kong mundo. Sanay akong masunod sa bawat patakaran na ipinapatupad ko sa mga taong nagtatrabaho sa ilalim ng pangalan ko, kaya malinaw kong ipinagbawal sa kanya ang pagtapak sa ikatlong palapag kung nasaan ang mga sensitibong dokumento ng kumpanya ko. Hinarap ko siya nang may seryosong mukha habang pinagmasdan ang pag-irap niya na para bang walang kabuluhan sa kanya ang mga banta ko sa buhay. Tumalikod ako para bumalik sa loob ng opisina ko nang marinig ko ang mabilis n

"Isuot mo 'yang jacket mo at lumabas ka na riyan, Mr. Voltaire... may pupuntahan tayo ngayong gabi."Nakatayo si Ciara sa pintuan ng aking study room habang nakapamewang, may hawak na dalawang kulay rosas na ticket at nakasabit sa kanyang balikat ang isang maliit na sling bag. Ang kanyang masayang mukha ay tila isang malaking pambabalahura sa madilim at seryosong kapaligiran ng aking opisina."Wala ako sa mood para sa mga kabaliwan mo, Ciara," sagot ko habang hindi inilalayo ang aking tingin sa laptop screen kung saan nakabukas ang quarterly financial report ng Voltaire Empire. "I may be dying, but I still have an empire to run."Lumapit siya nang walang alinlangan at mabilis na isinaraduhin ang screen ng aking laptop, dahilan para muntik nang maipit ang aking mga daliri."Mamatay ka man o hindi, kailangan mo ng fresh air," pilit niya habang inaabot ang aking braso at itinutulak ako patayo mula sa aking leather chair. "Araw-araw ka na lang nakakulong dito sa amoy-gamot na mansion na '

"Walang katuturan ang kwentong 'yan, Ciara, at hindi kailanman mangyayari 'yan sa totoong buhay."Nakadekwatro ako sa malaking leather couch sa gitna ng aking madilim na home theater suite habang nakatitig sa limang metrong screen na nagpeplay ng isang korning romantic comedy. Ang aking braso ay nakadantay sa likod ng upuan, ilang pulgada lamang ang layo sa nagniningning na balikat ni Ciara na nakaupo sa aking tabi."Makinig ka nga lang kasi, Mr. Voltaire!" inis niyang pabalik na singhal habang masususing tinititigan ang eksena kung saan tumatakbo ang lalaki sa ilalim ng malakas na ulan. "Ito 'yong part kung saan mare-realize niya na mahal niya pala 'yong babae pagkatapos niyang magpaka-tanga nang ilang taon!"" That is logically flawed," pabalang kong patutsada habang nagpapakawala ng isang malamig na smirk. "If he truly possessed a functioning brain, he wouldn't run through a thunderstorm without an umbrella just to deliver a speech that could easily be sent via a encrypted email."