Deadline:The Billionaire Who Loved Me On Borrowed Time

"Isang taon na lang ang itatagal ng buhay mo kung patuloy mong dededmahin ang mga test na ito, Mr. Voltaire."

Tinignan ko ang doktor na parang isa siyang langaw na nakadapo sa mamahaling suit ko habang binabasa ko ang huling resulta ng laboratory tests ko sa ibabaw ng mahogany desk ko. Stage 4 terminal cancer. Sabi ng mga espesyalista mula sa ibayong dagat, wala na raw silang magagawa para sa katawan kong unti-unting binubulok ng sarili kong mga selula. Sanay akong bilhin ang bawat kumpanya sa Wall Street at patinuin ang bawat board member na umuusok ang ulo sa galit sa akin, pero hindi ko kayang suhulan ang kamatayan para humingi ng kahit isang linggo pa. Ang buong estate ko dito sa tuktok ng bangin ay naging parang kulungan kung saan naghihintay lang ako ng oras. Tumayo ako mula sa leather chair ko at diretsong tinignan ang nagwawala at malalaking alon sa ibaba na bumabangga sa mga itim na bato. Ang tanging kasama ko lang ay ang bilyon-bilyong pisong nakaimbak sa mga bangko na ni minsan ay hindi nagawang painitin ang lamig ng dibdib ko. Ngumisi ako nang bahagya habang iniisip kung paano ko tatapusin ang natitirang mga buwan ko sa mundong ito nang mag-isa.

"Sir, nandito na po ang bagong aplikante para sa posisyon ng private caregiver," sabing pilit inilalagay ng head housekeeper ang folder sa gilid ng mesa ko habang nanginginig ang mga daliri.

"Sabihin mo sa kanya na umalis na siya bago ko pa tawagin ang mga tauhan ko para itapon ang mga gamit niya sa labas," malamig kong sagot nang hindi lumilingon sa kanya.

"Pero Sir, matagal na siyang naghintay sa baba at sinabi niyang hindi raw siya aalis hangga't hindi kayo nagkakausap," dagdag pa ng kasambahay habang umatras palayo sa akin.

"Mag-isa lang ba siyang pumunta dito sa tuktok ng bangin o may kasama siyang ibang tanga?" tanong ko habang umiinom ng itim na kape na pait na pait sa lalamunan ko.

"Mag-isa lang daw po siya at dala ang mga sertipiko niya mula sa iba't ibang ospital dito sa siyudad," sagot ng kasambahay na parang gusto na ring tumakbo palabas ng kwarto.

"Papasukin mo ang babaeng yan para mapag-usapan namin kung gaano katagal ang itatagal niya bago sumuko sa ugali ko," sabi ko habang mabilis na ibinagsak ang tasa sa lalagyan nito.

"Mr. Voltaire, narito na po si Ms. Montez," sabi ng kasambahay sabay hila sa p***o para buksan ito nang malawak.

"Hindi ko kailangan ng kasama dito sa loob ng kwarto ko kaya mas mabuting sabihin mo na sa kanya ang mga patakaran habang maaga pa," banta ko habang nakatalikod sa pintuan.

"Good morning po sa pinakagwapo pero pinakamalditong bilyonaryo dito sa buong probinsya ng Palawan," boses na puno ng kakaibang sigla ang bumasag sa katahimikan ng malawak kong opisina.

Hinarap ko ang babaeng may dalang dilaw na envelope at suot ang nagniningning na dilaw na sundress na parang sinasadyang masunog ang mga mata ko sa sobrang liwanag. Siya si Ciara Montez. Walang takot sa mga mata niya habang nakatingin sa akin na parang isa lang akong stray cat na pinulot sa daan.

"Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang pumasok dito nang hindi ko sinasabi ang pangalan mo?" tanong ko habang inilalabas ang buong autoridad ko bilang may-ari ng kumpanyang ito.

"Ako mismo ang nagbigay sa sarili ko ng karapatan kasi kung hihintayin ko pang ngumiti kayo bago ako pumasok, malamang ay naging buto na kayo dyan sa upuan niyo," sagot niya nang may kasamang malaking ngiti na nagpamapaikot ng dugo ko sa galit.

"Ang tapang ng mukha mo para bastusin ang may-ari ng estate na ito habang nakatayo ka sa harap ng taong kayang bilhin ang buong pagkatao mo sa isang iglap," sabi ko habang humakbang papalapit sa kanya.

"Kung kayang bilhin ng pera niyo ang lahat, bakit parang namumutla pa rin kayo at mukhang multo na hindi pa nakakauwi sa hukay?" banat niya habang tinitimbang ako mula ulo hanggang paa.

"Wala kang alam sa nararamdaman ko kaya huwag na huwag mo akong susubukan dahil bago pa lumubog ang araw ay nakalabas ka na ng gate na ito," banta ko habang nakatitig sa mga mata niyang walang kurap.

"Ang dami niyo namang satsat, eh ang gusto ko lang naman ay alagaan kayo hanggang sa magbago ang itsura ng mukha niyo sa sobrang inis sa akin," sagot niya habang inilapag ang mga papel sa ibabaw ng lamesa ko.

"Wala akong panahon para makipaglaro sa isang hilaw na aplikante na walang alam kundi ang sumagot sa bawat utos ko," sabi ko habang pinagmasdan ang makukulay niyang daliri.

"Edi huwag niyo akong pakinggan, basta ang alam ko, kailangan niyo ng taong hihila sa inyo palabas ng madilim na kwarto na ito bago kayo tuluyang mabulok dyan," sabi niya nang may diin sa bawat salita.

"Sa tingin mo ba ay papayag akong maging alipin mo ang isang taong katulad mo na kinuha lang sa kung saang tabi-tabi?" tanong ko habang pinipigilan ang sariling sigawan siya nang malakas.

"Hindi ako alipin, Mr. Voltaire, ako ang magiging bangungot niyo araw-araw para uminom kayo ng gamot at kumain ng tamang oras," pagmamalaki niya habang nakapameywang pa sa harap ko.

"Subukan mong pakialaman ang mga gamot ko at sisiguraduhin kong hindi mo na makikita ang pamilya mo bago matapos ang linggong ito," sabi ko habang lumalapit pa nang husto sa mukha niya.

"Edi subukan niyo rin akong paalisin para makita niyo kung paano ako magwala dito sa labas ng mansyon niyo hanggang sa mapahiya kayo sa mga bisita niyo," sagot niya habang hindi umaalis sa kinatatayuan niya.

"Napaka-imbyerna ng ugali mo para sa isang taong nag-aapply ng trabaho sa akin," sabi ko habang napapailing na lang sa sobrang kapal ng mukha niya.

"Mas imbyerna kaya ang ugali niyo kasi mukha kayong laging kinakain ng sarili niyong galit sa mundo," ganti niya habang pinapanood ang bawat paggalaw ng panga ko.

"Umalis ka na sa paningin ko bago ko pa makalimutang babae ang kausap ko ngayon," utos ko habang itinuturo ang p***o gamit ang nanginginig kong daliri.

"Hindi ako aalis dito dahil tinanggap na ako ng head housekeeper kanina pa habang nag-aabang ako sa labas," sagot niya sabay pakita ng signed contract sa akin.

"Sino ang nag-apruba ng kontratang yan nang walang pahintulot ko bilang pangunahing may-ari ng Voltaire Holdings?" sigaw ko habang hinablot ang papel mula sa kamay niya.

"Aba, ewan ko sa kanila, basta ang alam ko, simula ngayon ay ako na ang magiging bantay-salakay sa buhay niyo hanggang sa sumuko kayo sa kakulitan ko," sabi niya habang kumukurap-kurap pa ang mga mata niya.

"Sumpain man ng tadhana ang araw na ito, sisiguraduhin kong magiging impyerno ang bawat segundo mo sa ilalim ng bubong na ito," bulong ko habang gigil na gigil sa presensya niya.

"Masusunod po, Bossing, kaya pwede ba tayong mag-umpisa sa pag-inom niyo ng bitamina kaysa magtitigan tayo dyan na parang magkakampi sa teleserye," sagot niya habang iniaabot ang isang basong tubig sa mukha ko.