2 Bitter First Sip (James)

"Inumin mo na ang tsaa mo o ibubuhos ko ito sa mamahaling sapatos mo, Mr. Voltaire."

Ibinagsak niya ang tsaa sa ibabaw ng mesa ko nang may kasamang malakas na tunog na nagpatigil sa akin sa pagpipirma ng mga dokumento. Si Ciara Montez. Ang babaeng suot ang kulay dilaw na damit sa madilim kong opisina para lang sirain ang araw ko. Nakapamaywang siya sa harap ko habang matalim akong tinitigan na parang siya ang may-ari ng kumpanya. Inabot ko ang tasa na may halong inis dahil sa wakas ay nakita ko ang unang bahagi ng trabaho niya. Wala pang naglakas-loob na magbanta sa akin nang ganito kalapit mula nang maging bilyonaryo ako. Hinigop ko ang tsaa habang nanatiling nakatitig sa mga mata niyang walang halong takot.

"Gusto mo bang mawalan ng trabaho sa unang araw mo pa lang?" tanong ko habang dahan-dahang ibinababa ang tasa sa lalagyan nito.

"Subukan mo akong tanggalin para makita mong magtatayo ako ng tent sa labas ng gate ninyo hanggang sa mahiya ka sa mga investor mo," sagot niya nang may kasamang ngising lalong nagpakulo ng dugo ko.

"Ang yabang mo para sa isang taong kinuha ko lang dahil naawa ang head housekeeper sa resume mo," sabi ko habang sumandig sa leather chair ko para ipakita sa kanya ang distansya namin.

"Hindi ako pumasok dito para kaawaan mo, pumasok ako para alagaan ka kahit ang sungit-sungit mo at mukha kang kinakain ng sarili mong galit," ganti niya habang kinuha ang tray mula sa mesa ko.

"Wala akong panahon sa mga sermon mo kaya mas mabuting lumabas ka na bago pa sumabog ang ulo ko sa presensya mo," banta ko habang itinuturo ang p***o gamit ang gilid ng daliri ko.

"Hindi ako aalis dito dahil trabaho ko ang magbantay sa iyo kahit magmukha kang dragon dyan sa pwesto mo," sagot niya habang naglakad palayo papunta sa gilid ng bintana.

"Huwag na huwag mong lalapitan ang mga gamit ko sa ibabaw ng mesa na yan kung ayaw mong lumabas dito nang nakayuko," utos ko habang pinanood ang bawat galaw niya.

"Wala naman akong balak nakawin ang mga papeles mo dahil mas interesado akong alamin kung bakit ang lungkot-lungkot ng buhay mo sa kabila ng kayamanan mo," sabi niya nang hindi lumilingon sa akin.

"Tumahimik ka na habang may natitira pa akong pasensya sa iyo bago ko ipa-escort ka palabas ng mga tauhan ko," sabi ko habang mabilis na binuksan ang isa pang folder sa harap ko.

"Sige nga, tawagin mo ang mga tauhan mo para makita nila kung paano kita tarayan habang pinipilit kang uminom ng bitamina mo," hamon niya habang hinarap ako nang may taas-noo.

"Napaka-imbyerna ng ugali mo para sa isang caregiver na dapat ay masunurin at tahimik lang sa isang sulok," sabi ko habang napapailing na lang sa sobrang kapal ng mukha niya.

"Mas imbyerna kaya ang ugali mo kasi araw-araw kang nakasimangot na parang binagsakan ng langit at lupa," sagot niya habang ibinaba ang tray sa maliit na mesa sa tabi.

"Umalis ka na sa paningin ko bago ko pa makalimutang babae ang kausap ko ngayon," banta ko habang mariing kinuyom ang mga palad ko.

"Hindi ako aalis dito hangga't hindi mo nauubos ang pagkaing iniwan ko para sa iyo," pagmamatigas niya habang umupo sa bakanteng silya sa tapat ko.

"Sino ang nagbigay sa iyo ng pahintulot na umupo sa harap ko nang hindi ko sinasabi?" tanong ko habang nanlalaki ang mga mata ko sa ginawa niya.

"Sarili ko ang nagbigay ng pahintulot kasi masakit na ang mga paa ko kakakatayo habang nakikinig sa mga reklamo mo," sagot niya habang mapanuring tinignan ang mukha ko.

"Ang tigas talaga ng ulo mo," bulong ko sa sarili ko habang pinipigilan ang sariling tumayo at itaboy siya.

"Manang-mana sa amo kong bilyonaryo na ayaw uminom ng gamot para sa sarili niyang kalusugan," ganti niya nang may kasamang sarkastikong ngiti.

"Isang salita pa at sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay wala na ang pangalan mo sa listahan ng mga empleyado dito," sabi ko habang dinuro ko siya.

"Edi tanggalin mo ako, pero tandaan mo, ako lang ang nag-iisang tao dito na hindi natatakot sa mga banta mo," sagot niya habang lalo pang lumapit sa mesa ko.

"Ginagalit mo talaga ako nang todo," sabi ko habang nanggigigil na sinalubong ang mga tingin niya.

"Hindi kita ginagalit, ginigising ko lang ang natutulog mong katinuan na matagal nang iniwan ng pera mo," sagot niya habang matapang na nakatayo sa harap ko.

"Wala kang alam sa mga pinagdadaanan ko kaya huwag na huwag mo akong pangaralan tungkol sa buhay ko," sigaw ko habang napatayo na ako sa upuan ko.

"Alam ko na malapit ka nang sumuko sa sakit mo, kaya mas lalo akong hindi aalis sa tabi mo hangga't may natitira pang dahilan para lumaban ka," seryosong sagot niya habang nawala ang ngiti sa labi niya.

Natigilan ako sa sinabi niya at biglang bumigat ang hangin sa pagitan naming dalawa nang marinig ko ang katotohanang pilit kong itinatago sa sarili ko.

"Huwag na huwag mong papakialaman ang buhay ko, Ciara," bulong ko habang mariing nakatitig sa mga mata niyang naglalaman ng kakaibang tapang.

"Bantayan mo ang sarili mo dahil hinding-hindi ako papayag na mamatay kang mag-isa dito sa impyernong ginawa mo para sa sarili mo."