3Pantropiko Ultimatum (James)

"Inumin mo na ang mga gamot na ito o isasampal ko sa mukha mo ang buong playlist ng Pantropiko hanggang magmakaawa kang patahimikin ko ang speaker sa labas ng kwarto mo, Mr. Voltaire."

Humarang si Ciara sa pintuan ng pribadong banyo ko habang bitbit ang tray na naglalaman ng mga kulay pulang tableta at isang basong tubig na parang handang makipagpatayan para lamang masunod ang gusto niya. Pinanood ko siyang tumayo doon nang may suot na mukhang nag-aanyaya ng gulo habang hawak ang isang maliit na portable speaker na naka-connect sa cellphone niya. Kanina pa ako nagtatago sa loob ng kwarto ko para takasan ang oras ng inuman ng gamot dahil bawat lunok ng mga kemikal na iyon ay parang nagbabaga sa lalamunan ko. Sanay akong utusan ang mga board member at pasunudin ang mga kumpanya sa bawat galaw ko, pero narito ang isang babaeng caregiver na walang pakialam sa milyun-milyong pisong net worth ko. Umiling ako nang mariin habang nakasandal sa lababo at itinuro ang p***o gamit ang nanginginig kong hintuturo para paalisin siya sa paningin ko.

"Subukan mong pindutin ang play button na yan sa hawak mong speaker at sisiguraduhin kong hindi ka na makakatuntong sa kahit saang ospital sa buong bansa pagkatapos ng araw na ito," banta ko habang pilit pinatitigas ang boses ko kahit parang pinipiga ang baga ko.

"Edi i-blacklist mo ako sa lahat ng ospital sa mundo, pero hindi pa rin mababago ang katotohanang kailangan mong lunukin ang mga gamot na ito para hindi ka mauna kay San Pedro ngayong gabi," sagot niya nang may kasamang malaking ngiti sabay lapit pa nang husto sa akin.

"Wala kang karapatang diktahan ang buhay ko dahil ako ang nagpapasahod sa iyo at ako ang nagmamay-ari ng lupang tinatayuan mo ngayon," ganti ko habang hinawakan ang gilid ng lababo para suportahan ang panghihina ng mga tuhod ko.

"Ah, ganun ba, kaya pala ang tapang mong magmatigas eh parang batang ayaw uminom ng sitaw habang namumutla ka na dyan sa tabi ng lababo," pambasag niya sa ere habang itinaas ang kamay na may hawak ng mga gamot.

"Ibinababa ko sa iyo ang huling babala, Ciara, umalis ka sa harapan ko bago ko pa tawagin ang mga security guard para i-drag ka palabas ng mansyong ito," sabi ko habang mabilis na umiwas ng tingin sa mga mata niyang mapanuri.

"Tawagin mo ang lahat ng security guard mo sa buong Palawan, pero isasabay ko silang pag-indakikin sa tugtog ng Pantropiko kapag hindi mo kinuha ang mga gamot na ito mula sa palad ko," pagmamatigas niya habang inilapit ang mga tableta sa mismong mukha ko.

"Ang kulit mo at nakakainis na ang kakapalan ng mukha mo para suwayin ang bawat utos ko," sigaw ko habang hinampas ng palad ko ang gilid ng pader sa sobrang inis.

"Mas nakakainis kaya ang lalaking nagpapakamatay sa sarili niyang yaman habang nagmamarunong na parang hindi mauubusan ng oras sa mundo," sagot niya habang matapang na sinalubong ang mga titig ko nang walang halong atras.

"Hindi mo naiintindihan dahil ang mga gamot na yan ay walang silbi laban sa sakit na sumisira sa katawan ko," bulong ko habang unti-unting humina ang boses ko dahil sa bigat ng dibdib ko.

"Hindi ko na kailangang intindihin ang buong medical history mo basta ang alam ko ngayon ay kailangan mong uminom para lumaban kahit konti lang," seryosong sabi niya habang nawala ang biro sa mukha niya.

"Bakit ba pinipilit mo akong lumaban kung mismong ang katawan ko na ang sumusuko sa akin araw-araw?" tanong ko habang naramdaman ang pag-init ng sulok ng mga mata ko sa sobrang frustration.

"Kasi kung susuko ka na lang nang parang duwag, sino na lang ang magpapalit ng mukha dito sa malungkot at madilim na mansyong ito araw-araw?" sagot niya habang inilapag ang tray sa ibabaw ng lababo.

"Hindi ako duwag, pagod na lang ako sa paulit-ulit na paggising na may nararamdamang sakit sa bawat bahagi ng katawan ko," pagtatapat ko habang napapapikit ako nang mariin.

"Eh di magpahinga ka pero huwag mong tapusin ang buhay mo nang hindi mo man lang sinusubukang ngumiti kahit isang beses lang kasama ako," hamon niya habang dahan-dahang hinawakan ang braso ko.

"Ang laki ng tiwala mo sa sarili mo para isiping mapapangiti mo ang isang taong sanay nang mabuhay sa gitna ng galit at pera," sabi ko habang ibinaba ko ang mga braso ko.

"Wala akong pakialam sa pera mo kaya pwede ba, inumin mo na ito bago ko pa isign ang resignation letter ko at iwan ka dito mag-isa," pananakot niya habang iniabot ang basong tubig.

"Kapag ininom ko yan, tatanggalin mo ba agad sa speaker ang kantang binabanggit mo?" tanong ko habang pinagmasdan ang mga kulay pulang tableta sa palad niya.

"Depende kung ubusin mo ng walang reklamo at kung ngingitian mo ako pagkatapos," sagot niya habang itinaas ang isang kilay niya.

"Isinusumpa ko sa ngalan ng Voltaire Holdings na hinding-hindi ko na ulit hahayaang makapasok ka sa pribadong opisina ko pagkatapos nito," banta ko habang kinuha ang mga gamot mula sa kamay niya.

"Huwag kang magsalita ng tapos, Mr. Voltaire, dahil alam ko namang hahanapin mo rin ang bunganga ko bukas ng umaga," sagot niya habang nakapamaywang na pinanood akong lunukin ang mga gamot.

"Napaka-imbyerna mo talaga kahit kailan," bulong ko habang ininom ang buong basong tubig para lunukin ang mapait na lasa sa lalamunan ko.

"Ayan, ang galing naman pala uminom ng boss ko kapag tinatakot ng Pantropiko," pagmamalaki niya habang kinuha ang basong walang laman mula sa akin.

"Lumabas ka na sa kwarto ko bago ko pa bawiin ang sinabi ko at itapon ang speaker mo sa bangin," utos ko habang naglakad palayo papunta sa kama ko.

"Magpahinga ka na dyan at huwag kang tatakas mamayang gabi dahil babalik ako bukas para sa isa pang round ng konsyerto ko," sabi niya habang naglakad patungong p***o.

"Huwag na huwag ka nang babalik bukas kung wala kang dalang ibang pagbabanta na mas matino kaysa dyan sa tugtog mo," sagot ko habang nahiga ako sa malambot na kama ko.

"Abangan mo bukas ang mas malupit ko pang hirit dahil hindi ako titigil hangga't hindi tuluyang nababago ang pagmumukha mo sa sobrang gigil sa akin."