5 Strictly Off Limits (James)

"Huwag mong subukang buksan ang pintuang ito kahit kailan kung ayaw mong pagsisihan ang araw na pumasok ka sa mansyong ito, Ms. Montez."

Mariin kong itinuro ang mabigat at itim na kahoy ng pribado kong opisina habang nakatayo sa harap ni Ciara na kasalukuyang nakapamulsa habang nag-uusisa sa mga dekorasyon sa pasilyo. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang magsimula siya rito bilang tagapag-alaga ko, at sa bawat oras na lumilipas ay mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang gulo na dinadala ng presensya niya sa tahimik kong mundo. Sanay akong masunod sa bawat patakaran na ipinapatupad ko sa mga taong nagtatrabaho sa ilalim ng pangalan ko, kaya malinaw kong ipinagbawal sa kanya ang pagtapak sa ikatlong palapag kung nasaan ang mga sensitibong dokumento ng kumpanya ko. Hinarap ko siya nang may seryosong mukha habang pinagmasdan ang pag-irap niya na para bang walang kabuluhan sa kanya ang mga banta ko sa buhay. Tumalikod ako para bumalik sa loob ng opisina ko nang marinig ko ang mabilis na hakbang niya na sumunod sa likod ko nang walang pahintulot.

"Bakit ba bawal pumasok dyan, Mr. Voltaire, may itinatago ka bang bangkay o kaya naman ay koleksyon ng mga lumang tsismis tungkol sa akin?" tanong niya habang dire-diretsong sumunod sa pagpasok ko nang hindi man lang kumakatok.

"Sinabi ko nang huwag na huwag kang papasok dito nang walang pahintulot ko dahil hindi ito public park para galaan mo kung kailan mo gusto," banta ko habang hinarap siya nang may madiin na tingin.

"Eto naman, nagtatanong lang naman para alam ko kung saan ko ibababa ang tasa ng gatas na pinapainom sa iyo ng doktor bago ka matulog," depensa niya habang itinaas ang hawak niyang tray.

"May mga kasambahay na pwedeng magdala niyan dito kaya hindi mo trabahong umakyat sa teritoryo ko nang ganitong oras," sagot ko habang lumapit ako sa kanya para paabutin sa pintuan.

"Wala namang masama kung ako na ang magdala para masigurong inumin mo talaga sa harap ko at hindi mo itapon sa halamanan gaya ng ginawa mo nung isang araw," ganti niya habang tiningnan ako nang may mapang-asar na ngiti.

"Napaka-pakialamera mo talaga sa mga personal na desisyon ko kaya mas mabuting lumabas ka na bago pa magdilim ang paningin ko sa iyo," utos ko habang itinuro ko ang labas gamit ang aking daliri.

"Sige, lalabas na ako, pero tandaan mo na masisira ang pader ng opisina mo dahil baka bukas ay makita mo na lang akong nagwawalis dito sa loob habang nagpapatugtog ng radyo," sagot niya habang naglakad palayo nang may mabagal na hakbang.

Nang sumunod na araw, habang nakatutok ako sa laptop ko para suriin ang mga financial report ng Voltaire Holdings, biglang bumukas ang p***o ng opisina ko nang walang ano mang katok galing sa labas. Si Ciara na naman. Bitbit ang isang basahan at walis tingting, pumasok siya na parang sarili niya ang kwarto habang pinunasan ang gilid ng bookshelf ko na may mga lumang trophies. Nanigas ako sa kinauupuan ko at mabilis na tumayo para harapin siya dahil lumabag na naman siya sa pinakaimportanteng patakaran na ibinigay ko sa kanya noong unang araw.

"Anong ginagawa mo sa loob ng pribadong opisina ko nang walang pahintulot ko?" tanong ko habang mabilis na lumapit sa kanya para agawin ang hawak niyang basahan.

"Naglilinis lang naman ako kasi ang dami nang alikabok dito sa mga libro mo na parang sampung taon nang hindi nahahawakan ng kahit sino," sagot niya habang tiningnan ako nang diretso sa mga mata.

"Hindi ko kailangan ang serbisyo mo dito sa ikatlong palapag kaya lumabas ka na bago ko pa tawagin ang mga tauhan ko para i-escort ka palabas," banta ko habang mariing kinuyom ang mga kamao ko.

"Wala kang tatawaging tauhan ngayon dahil mas kailangan mo pang maglinis ng pananaw sa buhay kaysa sa mga librong ito na binabalot na ng lungkot," pambasag niya habang ipinagpatuloy ang pagpupunas.

"Umalis ka na sabi habang maaga pa at habang may natitira pa akong pasensya sa pagsuway mo sa mga utos ko," sigaw ko habang hinawakan ko ang braso niya para pigilan siya sa paggalaw.

"Bitawan mo nga ako, Mr. Voltaire, hindi ako natatakot sa mga sigaw mo dahil alam ko namang ginagawa mo lang yan para tabuyin ako palayo sa iyo," sagot niya habang hindi natinag sa pagkakahawak ko.

Natigilan ako sa sinabi niya at biglang nawala ang mga salita sa lalamunan ko nang maramdaman ko ang init ng balat niya sa ilalim ng mga daliri ko.

"Huwag na huwag mong aabusuhin ang pasensya ko, Ciara," bulong ko habang unti-unting lumapit ang mukha ko sa kanya dahil sa sobrang lapit ng distansya naming dalawa.

"Subukan mo akong tanggalin sa trabaho bukas kung kaya mo, pero tandaan mo na hinding-hindi ako titigil hangga't hindi ko nababasag ang malamig na pader ng mansyong ito."

"Huwag mong pigilan ang ubo mo kung ayaw mong tuluyang sumabog ang baga mo dyan sa harap ko, Mr. Voltaire."

Biglang pumasok si Ciara sa pribado kong opisina nang walang katok habang hawak ang isang malambot na tuwalya at mabilis na lumapit sa kinauupuan ko nang marinig niya ang malakas kong pag-ubo na kanina ko pa pinipigilan. Namumula ang buong mukha ko habang nakayuko sa ibabaw ng mesa ko dahil sa biglang pag-atake ng sakit na sumisira sa sistema ko, habang mabilis siyang kumilos para hawakan ang likod ko. Sanay akong itago sa lahat ang kahinaan ko at itaboy ang sinumang makakita sa akin sa ganitong kalunos-lunos na kalagayan, pero ang presensya niya ay parang pako na pumipigil sa akin na magtago sa dilim. Itinaas ko ang nanginginig kong kamay para ituloy ang pagtataboy sa kanya palayo sa akin, subalit hinawakan niya ang pulso ko nang may diin at iniabot ang malinis na panyo nang walang halong awa o takot sa kanyang mga mata.

"Huwag mo akong hawakan at lumabas ka na rito bago ko pa tawagin ang mga security para ilabas ka sa ikatlong palapag," pilit kong sabi habang iniiwas ko ang tingin ko sa mukha niya na may bakas ng matinding pagkairita.

"Tumigil ka nga sa kakahambog mo dyan dahil kita nang namumutla ka na at halos hindi na makahinga sa tindi ng ubo mo, tapos gusto mo pang magmaganda sa harap ko?" ganti niya habang pinilit na ipasok sa palad ko ang panyo na may amoy ng malinis na sabon.

"Wala kang karapatang pagsabihan ako ng ganyan dahil empleyado ka lang dito at ako ang nagpapasahod sa kompanyang pinagtatrabahuhan mo araw-araw," banta ko habang mariing kinuyom ang panyo na ibinigay niya na parang gusto ko itong punitin.

"Wala akong pakialam sa sweldo ko ngayon dahil mas kailangan mong matutong tumanggap ng tulong kaysa mamatay dito sa katigasan ng ulo mo na kasingtigas ng bato," sagot niya habang matalim akong tinitigan nang walang pag-atras kahit isang dangkal man lang.

"Napaka-lapastangan ng ugali mo para sa isang taong kinuha ko lang para magsilbi sa mansyong ito at hindi para sermunan ako," sabi ko habang pilit kong itinayo ang sarili ko mula sa silya para ipakita ang buong awtoridad ko bilang nagmamay-ari ng lahat ng ito.

"Mag-isip ka ng ibang insulto bukas dahil ngayon ay kailangan mong uminom ng tubig bago ka tuluyang matumba sa kinatatayuan mo," pabalang niyang sagot habang kinuha ang basong may tubig sa gilid ng mesa ko.

"Hindi ko kailangan ang awa mo kaya dalhin mo na ang panyong yan at lumabas ka na sa opisina ko ngayon din," sigaw ko habang hinampas ko nang bahagya ang lamesa gamit ang aking palad.

"Hindi kita kinaaawaan, inis na inis na ako sa iyo kasi ang bilyonaryo pala na pinagmamalaki ng lahat ay duwag kapag katawan na niya ang sumusuko," banat niya nang direkta sa mukha ko nang walang halong takot.

Natigilan ako sa sinabi niya at parang binuhusan ako ng malamig na tubig habang salubong ang mga kilay ko sa tapang ng mga salitang binitawan niya laban sa pagkatao ko.

"Ulitin mo nga ang sinabi mo kung may lakas ka ng loob," bulong ko habang dahan-dahang lumapit sa kanya hanggang sa magdikit ang distansya naming dalawa sa loob ng silid.

"Ang sabi ko, duwag ka kapag sarili mo na ang kalaban mo, kaya subukan mo akong tanggalin sa trabaho kung gusto mo para masabi mong may natitira ka pang kapangyarihan sa akin," hamon niya nang hindi inaalis ang mga mata sa akin.

"Ginagalit mo talaga ang demonyo sa katawan ko, Ciara," pagbabanta ko habang naramdaman ko ang kakaibang kabog ng dibdib ko na walang kinalaman sa sakit ko kundi sa sobrang gigil.

"Gawin mo ang gusto mo, pero hinding-hindi ako aalis sa tabi mo hangga't hindi natututo ang pusong yan na huminga nang tama at tumanggap ng totoong malasakit," sagot niya habang mariing sinalubong ang nagniningas kong mga titig.

Nawalan ako ng sasabihin sa sobrang lapit ng mukha namin at sa kakaibang init na dinala ng presensya niya sa madilim kong mundo na pinamumugaran ng kalungkutan.

"Kapag sinuway mo pa ang isang utos ko, sisiguraduhin kong hindi mo na masisilayan ang araw bukas dito sa estate," banta ko habang nanginginig ang mga daliri ko sa gilid ng mesa.

"Subukan mo akong patigilin kung kaya mo, Mr. Voltaire, dahil mas lalo lang akong titigas sa harap mo."