002

OLIVIA.

 

Ik dwong mijn ogen open. Het was pijnlijk om ze zelfs maar te openen. Mijn hoofd tolde, en de scherpe pijn die ik op mijn arm voelde gooide me terug op de koude vloer.

 

De kamer was donker. Niet helemaal donker, want ik kon een beetje licht van het raam naar binnen zien gluren. Ik dwong mezelf rechtop te zitten, merkend dat mijn handen achter mijn rug vastgebonden waren.

 

Tranen begonnen zich weer in mijn ogen te vormen. Ik herinnerde me alles wat er was gebeurd. De sterke grip op mij, de naald die in mijn huid was geprikt, het pistool dat voor mijn gezicht was gehouden. Ik herinnerde me alles.

 

Ik was alleen gekomen om Isabella te vinden. Om haar te informeren over het leven van onze moeder dat aan een sterfbed hing. Maar hier was ik, vastgebonden in een donkere, lege kamer zonder enig zicht op mijn enige zus ergens.

 

Ik hoorde een zachte klop op de deur en duwde mezelf achteruit, voelend hoe mijn rug de muur raakte. Ze waren terug. Wat gingen ze nu met me doen? Zou ik gedood worden?

 

Ik zei niets. Ging zelfs zo ver dat ik mijn zware ademhaling onder controle hield. Ik moest hier weg— levend.

 

De deurklink draaide open en ik sloot mijn ogen stevig, wachtend tot het ergste zou gebeuren. Misschien waren ze hier om mijn leven te beëindigen. Een pistool tegen mijn hoofd met de trekker overgehaald zou een kogel door mijn schedel sturen. Mijn leven beëindigen op de meest pijnlijke maar makkelijke manier.

 

Wie waren deze mensen? En wat deed Isabella met hen? De belangrijkere vraag die ik in gedachten had was; Wat hadden ze met Isabella gedaan? Was ze nog in leven?

 

Ik hoorde voetstappen binnenkomen, zwaar maar langzaam. Ik opende mijn ogen niet, zelfs niet toen ik een aanwezigheid vlak voor me kon voelen.

 

“Open je ogen, Kitty.”

 

Hij was het. De man die hen had bevolen om me mee te nemen. Ik herkende zijn hese, autoritaire stem. Ik knarste met mijn tanden, mijn woede rees toen en zakte. Wat deed hij hier? Was hij degene die mijn leven ging beëindigen?

 

Ik opende langzaam mijn ogen. En het eerste wat ze raakte was het felle licht van de kroonluchter die hij had aangedaan. Ik kneep mijn ogen een paar seconden dicht en keek toen rond, merkend dat de kamer stoffig en leeg was. Alleen een houten tafel stond naast het raam.

 

“Kijk naar me,”

 

Hij stond lang, zijn figuur torende over het mijne waar ik zat, mijn handen nog steeds vastgebonden achter mijn rug. Mijn lippen trilden toen ik zijn blik ontmoette, worstelend om de juiste woorden eruit te krijgen. Ik probeerde een wapen in zijn handen te vinden, maar vond er geen. Ik haalde een klein beetje opluchting, maar met angst nog steeds aanwezig.

 

“Alsjeblieft…” was het enige wat ik eruit kon persen. Ik moest smeken voor mijn leven, “Gewoon— laat me gewoon gaan.”

 

Hij zei niets. Ik zag hem vlak voor me hurken, zijn blik doordringend. Ik merkte de eerste twee knopen van zijn mouwen op die los waren, waardoor zijn harige borst en een tatoeage die ik niet duidelijk kon zien bloot kwamen. Hij hief zijn linkerhand, plaatste hem op mijn hoofd, zijn vingers door mijn haar strijkend.

 

Ik hield mijn adem in. Angst greep me stevig vast. Deze man raakte me aan, en ik vond het niet leuk. Wilde het niet.

 

“Je bent nu van mij.” Een hint van bezitterigheid danste in zijn toon, waardoor ik licht huiverde. Ik schudde mijn hoofd, zijn handen nog steeds in mijn haar, proberend die woorden te ontkennen.

 

Ik liet mijn adem los, zijn geur inademend— een mengeling van ceder en sandelhout. “Ik… Ik heb mijn zus nodig.”

 

Hij grinnikte, “Ik heb jouw zus ook nodig.”

 

Verwarring groeide in mij, waardoor mijn voorhoofd zich fronste van zorg. Wat bedoelde hij? Wat had hij haar nodig voor? Was Isabella niet bij hem?

 

Hij zag mijn verwarring. De nieuwsgierigheid in mijn ogen, en hij trok zich terug, zijn blik intenser wordend.

 

“Mijn mannen zijn op zoek naar je zus.”

 

Mijn hart racete. Zijn mannen? Dat klonk gevaarlijk. Te gevaarlijk. Wat had Isabella gedaan om achternagezeten te worden door gewapende mannen? Ze moesten gewapend zijn— ik had geen waarzegger nodig om me het voor de hand liggende te vertellen.

 

“Wat heeft ze gedaan?” De angst op mijn gezicht vond een weg om in mijn stem te sluipen. Mijn polsen begonnen pijn te doen van het strakke touw, maar mijn hart zonk bij het besef van het gevaar waarin mijn zus was beland.

 

“Isabella heeft iets genomen dat van mij was.” Ik zag de flits van ergernis in zijn ogen, merkte de verandering in zijn toon op toen hij zijn blik terug naar mij richtte, ogen vernauwd, “Ze heeft de omertà verbroken. En nu zul jij moeten betalen.”

 

Mijn hart viel op dat moment. De omertà? Wat was dat? En waarom was ik degene die moest betalen voor de zonden van mijn zus?

 

“Ik—Ik begrijp er niets van.” Huilde ik, worstelend om los te breken uit de strakke greep van de touwen, het deed pijn, “Ga je me nu doden nu je mijn zus niet kunt vinden?”

 

Zijn kaak spande zich. “Je gaat niet dood, in ieder geval nog niet.”

 

Dat gaf me helemaal geen opluchting. Het maakte mijn angst alleen maar groter.

 

“Mijn moeder ligt op sterven.” Een traan ontsnapte uit mijn ogen terwijl de gedachten aan mijn moeder die beide dochters verloor door mijn hoofd flitsten, “Ik kwam hier om Isabella te vinden, om het haar te vertellen. Ik moet terug naar mijn moeder. Er is niemand meer om voor haar te zorgen. Ze heeft me nodig.”

 

Als ik had geweten dat dit was waar ik in terecht zou komen. Dan was ik nooit uit Willow Creek naar New Orleans vertrokken.

 

De gedachte aan mijn moeder, nog steeds bewusteloos op het ziekenhuisbed, alleen en zich van niets bewust van alles wat er gebeurde, brak mijn geest. Ik zou haar misschien nooit meer zien. Misschien nooit meer de kans hebben om haar zachte huid aan te raken terwijl ik de kippen op de boerderij voerde.

 

Hij liep dichter naar me toe. Ik zag geen verandering in zijn gelaatsuitdrukking. Ook al had ik verwacht dat hij medelijden met me zou hebben en van gedachten zou veranderen. Ik was er niet zeker van of hij zelfs maar een hart had.

 

“Het kan me geen fuck schelen wat er met je moeder gebeurt. Of je hele familie.” Zijn toon was fel en eng, maar zijn ogen waren enger. Ik wenste mijn vijanden niet dat ze de paden van deze man zouden kruisen, laat staan mijn zus. Hij was gevaarlijk.

 

Ik snikte. Wetend dat dat het enige was wat ik kon doen. Ik was in de val gelokt. Ik had mezelf in de val gelokt door onwetend de leeuwenkuil binnen te lopen.

 

Wat gebeurt er nu met mij?

 

“Je hoort hier nu.” Zei hij tegen me, alsof hij mijn gedachten las, “Tot je zus gevonden is, ga je nooit weg. Bereid je voor om mij te plezieren. Ik bezit je nu, en elk deel van je is van mij.”

 

Hij bevestigde zijn rechten over mij. Ik werd gebruikt als pion, als gereedschap. En het was allemaal vanwege de fout die mijn zus had gemaakt. Mijn leven was verwoest.

 

Ik snoof mijn neusgaten. Deze man ging me hebben, op elke manier die hij wilde. Het stoorde me. Want mijn hele leven had ik niets anders gedaan dan mezelf bewaren voor de juiste man. Alleen om te eindigen met een harteloze vreemdeling over wie ik niets wist.

 

Ik hoorde hem met zijn vingers knippen, en mijn hart bonkte in mijn borst. Hij alarmeerde hen… ze kwamen me weer halen.

 

“Mijn handen doen pijn.” Huilde ik, voelend hoe mijn ogen al opgezwollen waren. Zijn ogen gingen direct naar mijn polsen, nog steeds stevig op hun plaats gehouden. En voor een moment dacht ik een flits van woede in zijn ogen te zien.

 

Een vrouw liep naar binnen. Ze was van middelbare leeftijd, rond de vijftig, als ik goed kon raden. Ze leek precies op mijn moeder, en ik voelde mijn hart naar haar roepen.

 

“Rosalie, ik geef haar onder jouw zorg.” Zei hij, gebarend naar haar, “Je weet wat je moet doen. Geef haar een bad en maak haar klaar voor vanavond.”

 

De vrouw boog licht, zijn instructies erkennend. Ze liep dichter naar me toe, haar ogen liefdevol naar de mijne starend. Ik kon mijn tranen niet controleren, of de pijn die ik bij de hele situatie voelde.

 

Mijn leven werd voor mijn ogen gedicteerd. Ik had er geen controle meer over. Wat kon erger zijn dan wat ik momenteel ervoer?

 

Rosalie haalde de touwen weg die mijn polsen gebonden hielden. Ik kromp ineen van pijn. Alles was vreselijk pijnlijk. Mijn hart, mijn leven, mijn hele lichaam.

 

Dit was het— het einde voor mij.

 

Mijn vredige, oude leven was voorbij.

 

Ik dineerde nu met de duivel, en het eerste wat hij in ruil nam was mijn geluk.