003

AXEL SALVATORE ROSSI.

 

Olivia…

 

Ze was precies zoals Isabella haar had beschreven— mooi, onschuldig en naïef. Ook goedgelovig. En het feit dat ik haar in mijn bewaring had zonder er hard voor te hoeven proberen voelde geweldig en bevredigend.

 

Na het breken van de omertà was Isabella weggerend. Maar ik ging haar vinden. En haar zus ging alle pijnen ontvangen die Isabella afwezig was om te ontvangen.

 

“Ace.” Viper riep op het moment dat ik de “La Camera del Consiglio" [de raadskamer] binnenstapte, “Ik heb nieuws.”

 

Ik liep naar mijn stoel, ging abrupt zitten terwijl ik vuur aan mijn sigaret stak, “Vertel op.”

 

“Isabella heeft haar weg gevonden naar La Mano Nera.” Ik fronste, “Ik hoorde dat ze probeerde hem het item te geven dat ze had gestolen.”

 

Mijn kaak spande zich. Wat dacht ze wel? Naar mijn rivaal gaan met een geheim dat mij kon ruïneren? Isabella had alle grenzen overschreden.

 

“Echt?” Ik nam een trek, mijn ogen vernauwend terwijl ik het perfecte plan bedacht, “Waar is ze nu?”

 

Viper haalde de kaart tevoorschijn. Cirkelend en trekkend tot hij op een bepaalde plek landde. “Als we goed rekenen, zou ze hier moeten zijn.”

 

Ik schoot met mijn blik, ging rechtop zitten en greep de randen van de kaart. Ik staarde naar de naam die hij had gemarkeerd, “Sydney.” 

 

“Dat betekent dat ze het nog steeds bij zich heeft.” Ik dacht dat ze het aan een familielid had gegeven, misschien haar zus, “Manda gli uomini a inseguire lei!” [Stuur de mannen om haar achterna te gaan!].

 

Hij knikte, stond op en gaf signalen aan een paar van de mannen die daar stonden. Ik nam nog een trek, mijn ergernis groeide. Isabella had mijn vertrouwen gebroken. En nu ging ze mijn woede onder ogen zien.

 

Viper keerde na een paar minuten van het uitdelen van orders terug naar zijn stoel, pakte de kaart in en gaf hem aan iemand anders. Zijn ogen draaiden naar mij en ik hield zijn blik vast. Ik zag de blik in zijn ogen en wist precies wat hij hierna wilde zeggen.

 

“Hoe is je nieuwe baby? Ze is zo goed bedeeld.”

 

Ik snoof. “Ze is een beetje fragiel.” Mijn gedachten gingen terug naar haar polsen, al rood van de touwen waarmee ze was vastgebonden. Hoewel ik Grant duidelijk had geïnstrueerd om haar op geen enkele manier pijn te doen. “Ik zou haar kunnen breken.”

 

Viper grinnikte. “Ik hou van ze op die manier.” Verdomde lul. Hij hield van naïeve, slanke en fragiele vrouwen. “Ik kan niet wachten tot je haar aan mij geeft als je klaar bent. Alsjeblieft, zuig niet al haar sappen eruit voordat ze bij mij komt.”

 

Om een of andere reden irriteerde dat me. Ik had Viper altijd vrouwen gegeven nadat ik ze had gehad. Maar dit was anders. Het voelde anders. Ik had geen intentie om Olivia met iemand te delen.

 

Ik nam nog een trek, blies de rook langzaam de lucht in. “Lei è mia.” [Ze is van mij], “Ik deel deze niet.”

 

Viper zei niets in onenigheid. Maar ik zag de flits van woede in zijn ogen. Het kon me minder schelen. Ik was de baas, en ik bepaalde de regels.

 

Na een paar minuten stilte sprak Viper eindelijk. “Neem je Fernanda mee naar het feest?”

 

“Nee.”

 

“Dan neem ik haar.” Ik hoorde de opwinding in zijn stem, “Sophia moet thuis blijven bij onze dochter. Ik kan ze nu niet met me meenemen nu ze doelwit zijn.”

 

Ik zei niets. Eerlijke waarheid was dat ik zelfs niet luisterde. Mijn geest was een achtbaan van gedachten. En het feit dat iets dat verborgen had moeten zijn daarbuiten bijna in handen van mijn rivalen was, dreef me tot waanzin.

 

“Ik neem Olivia mee naar het feest.”

 

Viper keek me aan, zijn ogen wijd open van verrassing. Ik kon vertellen wat hij dacht. Hij moest gedacht hebben dat ik gek was.

 

“Dat kun je niet doen, Ace.”

 

Ik had het einde van mijn sigaret bereikt. Dus gooide ik hem neer en stak een andere aan.

 

“Waarom?”

 

“Je kunt daar niet zomaar iedereen mee naartoe nemen.” Ik begreep wat hij zei, maar mijn besluit stond vast, “Wat als ze undercover is voor Isabella? Wat als ze weer iets steelt?”

 

Ik had daar eigenlijk niet echt aan gedacht. Ik duwde mijn lichaam naar voren, gaf Viper een zijdelingse blik. Hij had gelijk. Maar mijn geest ging nog steeds niet veranderen.

 

“Ik wil haar een glimp laten zien van de wereld waarin ze terecht is gekomen.” Ik nam een trek, “En wat er zal gebeuren als ze het waagt mij te kruisen. Ik ga het bestaan van haar zus en moeder gebruiken om haar te controleren.”

 

Hij ontspande in zijn stoel, keek me aandachtig aan. “En denk je dat dat zou kunnen werken? Of haar zelfs bang genoeg maakt om niet over je te klikken? Onthoud, Isabella had dezelfde onschuld de eerste keer dat ze hier kwam.”

 

Ik zuchtte, haalde een hand door mijn baard. “Isabella probeert wraak op me te nemen voor wat ik haar heb aangedaan. Ze is altijd fel geweest. Maar Olivia… Ze is anders.”

 

Ik wist dat het te vroeg was om tussen hen te beginnen differentiëren, maar— Isabella en Olivia waren twee tegenovergestelde persoonlijkheden.

 

Viper staarde naar me, zijn mond licht open. “Verdomme Ace. Als ik het niet beter wist, zou ik denken dat je verliefd bent geraakt.”

 

Ik rechtte mijn houding en gelaatsuitdrukking. Viper was snel om door mensen heen te kijken, maar ik was te goed in het perfect verbergen van mijn echte gevoelens.

 

Wat ik voor Olivia voelde was geen liefde. Het was woede. Wraak. Lust.

 

Woede, omdat Isabella me vies had behandeld, en had geprobeerd haar zus voor mijn bereik verborgen te houden.

 

Wraak, omdat ik haar ging laten betalen. Voor elke enkele pijn die ik had geleden sinds het verraad van haar zus.

 

Lust, omdat Olivia’s lichaam verleidelijk was. En ik wist diep vanbinnen dat ze nog steeds onaangeraakt was— Isabella had het genoemd en ik geloofde het nadat ik haar had gezien.

 

En vanavond ging ik haar hebben, haar lichaam onder het mijne. En ik ging in en uit haar stoten terwijl ik ervoor zorgde dat ze niets anders voelde dan pijn… in plaats van plezier.

 

“Ace?” Ik had hem niet horen roepen. Ik was te diep in mijn gedachten, me voorstellend hoe ik mijn kleine katje ging nemen.

 

Ik verschoof in mijn stoel, voelend hoe mijn hand licht brandde. Ik had het einde van mijn sigaret weer bereikt.

 

“Denk je aan haar?” Ik keek hem aan, beet op mijn onderlip.

 

“Nee.”

 

“Je wordt hard.” Ik richtte mijn blik op mijn broek. En verdomme… hij had gelijk ook al haatte ik het toe te geven.

 

“Kan niet wachten om haar te hebben, ik weet het. Ik keek er ook naar uit.” Ik gaf hem nog een koude blik, en hij voegde snel toe, “Tot je duidelijk maakte dat je haar niet zou delen. Ik wed dat haar kutje heerlijk zou smaken.”

 

Ik knarste met mijn tanden. Hij had geen recht om zich voor te stellen hoe mijn meisje zou smaken. Maar hem dat horen zeggen maakte mijn pik harder, dreigend door mijn broek te scheuren.

 

Ik had haar nodig, daar ter plekke. Ik kon het niet meer houden. Mijn benen trokken me omhoog uit mijn stoel, en ik merkte dat ik zonder waarschuwing naar de deur liep.

 

“Ace.” Viper riep me na, “Waar ga je naartoe? We hebben de deals nog niet eens afgerond.”

 

“Dat kan wachten.” Antwoordde ik zonder om te kijken, “Maar ik niet.”

 

Ik liep naar buiten, recht op weg naar de kamer die ik Rosa had geïnstrueerd om haar in te houden. De deur was niet op slot, maar er was geen teken van haar toen ik binnenkwam. Tot ik stemmen binnen in de badkamer hoorde. Die van haar en Rosa. En ik hoorde gelach, haar gelach. Het klonk als kalmerende muziek in mijn oren.

 

Ik duwde de deur zonder waarschuwing open. En mijn ogen ontmoetten de hare. Ze zat in het bad, haar bovenlichaam onbedekt. Ik zag de angst in haar ogen toen ze me zag, en de manier waarop ze snel probeerde haar borsten met beide handen te bedekken. Ik merkte de manier waarop ze onmiddellijk stopte met lachen en praten met Rosa. Haar bange, ongelukkige blik hield mijn felle ogen vast.

 

“Laat ons alleen, Rosa.” Donderde ik, trok de mouwen van mijn huid, “Nu meteen.”