Todos los capítulos de โปรดอย่ากลับมา: Capítulo 11 - Capítulo 20

"ไอ้ก้อง!""คลิปอะไร?" ผมมองหน้าพวกมันสองคนสลับกันพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่ก็มิมีใครตอบกลับมาเพื่อไขข้อข้องใจผมได้เลยแม้แต่คนเดียว"กูถามว่าคลิปอะไร!" ผมไม่พูดเปล่าฉุดกระชากแย่งโทรศัพท์ของไอ้ก้องขึ้นมาเปิดดู โชคดีที่บนหน้าจอยังคงค้างวิดีโอนั้นอยู่'หน้าด้าน อย่าทำเป็นไร้เดียงสาเลยนะ ฉันน่ะรู้ไส้รู้พุงของแกหมดแล้วอีเอิงเอย ลึกลึกแล้วก็คงอยากจะได้คิมหันต์คืนล่ะสิท่า" มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วใช้ฝ่ามือผลักเรือนร่างของเอิงเอยอย่างแรง จนทำให้น้องเซตัวไปด้านหลัง'ขอโทษทีนะเผื่อว่าเธอจะเข้าใจอะไรผิดไปนิดนึงของเก่า ของเหลือเดน ฉันก็คายทิ้งยกให้เธอไปกินแล้วนี่ ฉันคงไม่เอาของเน่าเน่ากลับมากินซ้ำหรอก แต่..ถ้าผู้ชายของเธออยากจะคลานเข่ากลับมาหาฉันอันนี้ก็ช่วยไม่ได้นะ' เอิงเอยตอบกลับไป'กรี๊ดส์!!!!'"อะ!" ผมยื่นโทรศัพท์ส่งกลับให้เจ้าของเดิมไป"มึงอย่าคิดมากเลยนะเว้ย กูว่าน้องก็คงจะไม่โง่กลับไปเป็นควายซ้ำสองหรอก มีของกินจากภัตตาคารหรูระดับ 5 ดาววางอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้ว ถ้ายังเลือกกลับไปกินหญ้า จะเรียกว่าควายยังสงสารควายเลย" ไอ้ต้นพูดพร้อมกับตบบ่าของผมเบาเบาเป็นการปลอบใจ"อืม แต่ถ้าเกิดไ

"งั้นเรามาเข้าประเด็นกิจกรรมเดินป่าของเราในช่วงบ่ายดีกว่านะคะ อาจารย์อยากจะให้นักศึกษาทุกคนเดินรวมกันเป็นกลุ่มก้อนอย่าแยกหรือปลีกตัวเดินคนเดียวเด็ดขาด จะได้ฝึกความสามัคคีสมานฉันท์ภายในตัวไปด้วย ซึ่งนะคะอาจารย์ก็จะมีป้ายบอกทางที่ติดไว้ตามต้นไม้ต่างต่าง ซึ่งป้ายนี้มันจะบอกว่าเราควรเดินไปทางไหนเพื่อถึงจุดหมายปลายทาง แต่หากเราเดินไปเรื่อยเรื่อยแล้วพบกับเชือกฟางเส้นโตโตสีแดงเนี่ย นักศึกษาจะต้องหันหลังแล้วเดินกลับมา ห้ามเดินลอดผ่านเข้าไปนอกอาณาเขตเชือกฟางสีแดงเด็ดขาดนะคะ!" อาจารย์สายสมรบอกกฎกติกาอีกรอบ"ย้ำนะคะ ห้ามเดินลอดผ่านเข้าไปนอกเชือกฟางสีแดงเด็ดขาด ไอ้เส้นเชือกฟางสีแดงนี้เราจะใช้เป็นอาณาเขตกั้นพื้นที่ที่เราสามารถทำกิจกรรมได้ เพราะนอกเส้นเชือกสีแดงออกไปแล้วอาจารย์ก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้เหมือนกัน เพราะอย่างที่เรารู้กันว่ามันเป็นป่า ขึ้นชื่อว่าป่า ก็ไว้ใจไม่ได้อยู่แล้ว มันอาจจะเป็นถิ่นอาศัยของพวกสิงสาราสัตว์ร้าย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีพวกราชสีห์ เสือดาว เสือดำ หรอก แต่ ณ ที่นี้คือกันไว้ดีกว่าแก้ นักศึกษาทุกคนเข้าใจตรงกันนะคะ" อาจารย์สายสมรเน้นย้ำเรื่องเชือกฟางสีแดงอีกรอบด้วยน้ำเ

ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้วตอนนั้นเราทั้งสองคนอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/3 ณ โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง เอิงเอยและเพื่อนเพื่อนอีก 2 คนนั่นก็คือไอเดียร์และเพียงฟ้า ได้ย้ายมาจากที่อื่นในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพราะคดีตบปากอาจารย์สอนวิชาเคมีครั้งแรกผมก็ไม่ได้ประทับใจอะไรในตัวเธอมากมาย เพียงแต่เห็นว่าเอิงเอยเป็นคนเรียบร้อย คงจะว่านอนสอนง่ายน่าดู ไม่เรื่องมาก ไม่จุกจิก ตามประสาทัศนคติของผู้ชายเจ้าชู้และเห็นแก่ได้ของผมในสมัยนั้นแต่เพราะความใกล้ชิด สนิทสนม จนได้ก่อตัวเป็นความรักเกิดขึ้นระหว่างสองเรา มารู้ตัวอีกทีเมื่อตอนที่หากวันไหนไม่ได้เห็นดวงหน้าหวานหวานของเอิงเอย ก็คงเจอรู้สึกเหมือนขาดหายบางสิ่งบางอย่างไป-คอนโด pinky-เราทั้งสองคนตัดสินใจนำเงินที่เคยฝากเก็บออมไว้ในสมุดบัญชีธนาคารซื้อคอนโดเล็กเล็กอยู่ด้วยกัน โดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รับรู้และไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใดณ ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ คิมหันต์ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ด้วยสภาพอิดโรย รู้สึกเพลียเพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะกลับจากเที่ยวผับออกท่องยามราตรี ก็เกือบรุ่งสาง"คิมหันต์ ตื่นได้แล้ว คิม!" เอิงเอยใช้ฝ่ามือบอบบ

"คือมันเป็นความคิดของเอิงเอยน่ะ ที่ให้พวกเราทั้ง 4 คนแยกกันไปเป็นคู่คู่ เพื่อที่จะได้หาธงได้อย่างรวดเร็วขึ้นกว่าเดิม" นีน่าตอบกลับมา"คราวแรกฉันก็จะให้ยัยนีน่ามันไปกับคิมหันต์นะ แต่เอิงเอยนั่นน่ะสิไม่ยอม เสนอตัวอยากจะจับคู่ไปหาธงกับคิมหันต์ท่าเดียวเลย ทำเหมือนกับว่าเป็นหมาหวงก้างเสียอย่างนั้น แต่อย่างว่าแหละ เนอะคนมันเคยเคย ก็คงอยากจะไปรื้อฟื้นความหลังกันสองต่อสอง"คำตอบของน้ำทำให้ไอเดียร์และเพียงฟ้าอดไม่ติด แต่ทว่าไอเดียร์เร็วกว่า จึงฟาดฝ่ามือบอบบางลงบนแก้มของหล่อนอย่างเต็มแรง จนทำให้ศีรษะหันไปในทิศทางเดียวกับการลงน้ำหนักมือเพี๊ยะ!!!"ไอเดียร์!!!" คีย์ ซัน และมังกรพูดขึ้นพร้อมพร้อมกันด้วยความตกใจ แล้วรีบเดินเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที"ตอแหล! เพื่อนกูไม่มีความคิดต่ำต่ำแบบนั้นหรอก แต่ถ้าเป็นกูก็ว่าไปอย่างนึงนะ วันดีคืนดีอาจจะอยากลองนอกสถานที่กับผัวก็ได้" ไอเดียร์พูด"อีไอเดียร์!!" น้ำเปล่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมา ราวกลับมาโดนน้ำร้อนลวก พร้อมกับกระทืบเท้ารัวรัวด้วยความไม่พอใจ โชคดีที่สายฝนโหมกระหน่ำลงมาหนักพอสมควรจึงสามารถกลบเกลื่อนเสียงหวีดร้องของน้ำได้โดยไม่เป็นจุดสนใจของอาจารย์ท่านอื

"แล้วมึงจะไปตามนายหญิงที่ไหน" เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ฉันได้เพียงแต่แง้มแอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ ชายฉกรรจ์สองคนนั้นแต่งกายด้วยชุดสูทสุภาพสีดำขลับ ดูไม่น่าจะเป็นโจรป่าหรือพวกลักลอบตัดต้นไม้ได้.."นายท่านบอกว่าถ้าใครตามนายหญิงเจอจะตบรางวัลให้ตั้ง 1 ล้านบาท นายของเรานี่ใจป้ำจริงจริงเลยนะเว้ย!" ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งตอบกลับมา'ใครคือนายท่าน แล้วใครคือนายหญิง?' ฉันคิดอยู่ในใจแต่ก็มิได้ปริปากพูดออกมา แอบมองสถานการณ์ด้านหน้าอยู่เงียบเงียบ"ป่ากว้างขวางขนาดนี้ มึงคิดว่านายหญิงจะไปอยู่ที่ไหน" ชายฉกรรจ์คนฝั่งซ้ายถามกลับมา"กูก็ไม่แน่ใจว่ะ แต่คราวนี้กูเห็นนายท่านเป็นกังวลมากเลยนะ นายท่านคงจะรักนายหญิงคนนี้มากแน่แน่ หลังจากนี้ถ้านายหญิงรอดออกมาได้พวกเราก็คงจะต้องฝากเนื้อฝากตัวเอาไว้เผื่อวันไหนนายท่านจะพามาเยือนในฐานะนายหญิงของแก๊งอย่างเต็มตัว" ชายฉกรรจ์คนฝั่งขวาตอบกลับไปยิ่งทำให้ฉันงงงวยขึ้นไปอีกกว่าเดิม นี่พวกเขามาซ้อมถ่ายละครโทรทัศน์กันหรืออย่างไร ถึงได้มีนายท่าน นายหญิง"ใช่ ถ้านายท่านไม่รักคงไม่ติดรูปนายหญิงไว้ทั่วห้องขนาดนั้นหรอก กูแอบได้ยินพวกคุณก้องกับคุณต้นพูดกันว่าชื่อคุณ คุณอะไรแล้ววะมันติด