แชร์

20

ผู้เขียน: เม็ดขนุน
last update วันที่เผยแพร่: 2026-07-31 23:25:20

"แล้วมึงจะไปตามนายหญิงที่ไหน" เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ฉันได้เพียงแต่แง้มแอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ ชายฉ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • โปรดอย่ากลับมา   20

    "แล้วมึงจะไปตามนายหญิงที่ไหน" เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ฉันได้เพียงแต่แง้มแอบดูอยู่หลังพุ่มไม้ ชายฉกรรจ์สองคนนั้นแต่งกายด้วยชุดสูทสุภาพสีดำขลับ ดูไม่น่าจะเป็นโจรป่าหรือพวกลักลอบตัดต้นไม้ได้.."นายท่านบอกว่าถ้าใครตามนายหญิงเจอจะตบรางวัลให้ตั้ง 1 ล้านบาท นายของเรานี่ใจป้ำจริงจริงเลยนะเว้ย!" ชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งตอบกลับมา'ใครคือนายท่าน แล้วใครคือนายหญิง?' ฉันคิดอยู่ในใจแต่ก็มิได้ปริปากพูดออกมา แอบมองสถานการณ์ด้านหน้าอยู่เงียบเงียบ"ป่ากว้างขวางขนาดนี้ มึงคิดว่านายหญิงจะไปอยู่ที่ไหน" ชายฉกรรจ์คนฝั่งซ้ายถามกลับมา"กูก็ไม่แน่ใจว่ะ แต่คราวนี้กูเห็นนายท่านเป็นกังวลมากเลยนะ นายท่านคงจะรักนายหญิงคนนี้มากแน่แน่ หลังจากนี้ถ้านายหญิงรอดออกมาได้พวกเราก็คงจะต้องฝากเนื้อฝากตัวเอาไว้เผื่อวันไหนนายท่านจะพามาเยือนในฐานะนายหญิงของแก๊งอย่างเต็มตัว" ชายฉกรรจ์คนฝั่งขวาตอบกลับไปยิ่งทำให้ฉันงงงวยขึ้นไปอีกกว่าเดิม นี่พวกเขามาซ้อมถ่ายละครโทรทัศน์กันหรืออย่างไร ถึงได้มีนายท่าน นายหญิง"ใช่ ถ้านายท่านไม่รักคงไม่ติดรูปนายหญิงไว้ทั่วห้องขนาดนั้นหรอก กูแอบได้ยินพวกคุณก้องกับคุณต้นพูดกันว่าชื่อคุณ คุณอะไรแล้ววะมันติด

  • โปรดอย่ากลับมา   19

    (TANTAI TALK)เพล๊ง!!!โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกเขวี้ยงลงสู่พื้นกระเบื้องด้วยความโมโหอย่างเต็มแรง จนแตกละเอียดกลายเป็นเศษแก้วกระจัดกระจายแทบจะไม่เหลือชิ้นดีดวงเนตรสีดำสนิทเข้มขึ้นคุกรุ่นและเร่าร้อนเหมือนมีไฟบรรลัยกัลป์สุมอยู่ภายในอกจนแทบจะระเบิดออกมา กล้ามเนื้อทุกตารางนิ้วของเขาอัดแน่นไปด้วยความโมโหโกรธา"เป็นอะไรไอ้แทน" ไอ้ก้องรีบเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วเลิกคิ้วถามผมด้วยความสงสัย"นั่นน่ะสิ ตั้งแต่ที่กูรู้จักกับมึงมา มึงไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะเว้ย น้อยครั้งมากที่กูจะเห็นมึงโมโหจนหน้าแดงก่ำกำหมัดแน่นขนาดนี้" ไอ้ต้นเอ่ยเสริมขึ้นอีกคน"แล้วมึงจะให้กูใจเย็นนั่งสมาธิสวดมนต์งั้นหรอ? แฟนกูหายเข้าไปในป่ากับไอ้คิมหันต์ทั้งคนนะเว้ย! และที่สำคัญเขาทั้งสองคนก็เคยรักกันมาก่อน แล้วพวกมึงจะให้กูทำยังไง"ผมหายใจเข้าออกถี่ยิบขึ้นเรื่อยเรื่อย ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความกระวนกระวาย ใน ศีรษะของผมตอนนี้มีคำถามที่แล่นเข้ามาถาโถมเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น 'ทำไมน้องถึงไปหลงป่ากับมัน' 'แล้วน้องไปหลงป่ากับมันได้ยังไง'"มึงใจเย็นเย็นนะไอ้แทน ตอนนี้สิ่งที่มึงต้องทำคือตั้งสติ ถึงมึงกระวนกระวายร้อนรุ่มแบบนี้ก็

  • โปรดอย่ากลับมา   18

    "คือมันเป็นความคิดของเอิงเอยน่ะ ที่ให้พวกเราทั้ง 4 คนแยกกันไปเป็นคู่คู่ เพื่อที่จะได้หาธงได้อย่างรวดเร็วขึ้นกว่าเดิม" นีน่าตอบกลับมา"คราวแรกฉันก็จะให้ยัยนีน่ามันไปกับคิมหันต์นะ แต่เอิงเอยนั่นน่ะสิไม่ยอม เสนอตัวอยากจะจับคู่ไปหาธงกับคิมหันต์ท่าเดียวเลย ทำเหมือนกับว่าเป็นหมาหวงก้างเสียอย่างนั้น แต่อย่างว่าแหละ เนอะคนมันเคยเคย ก็คงอยากจะไปรื้อฟื้นความหลังกันสองต่อสอง"คำตอบของน้ำทำให้ไอเดียร์และเพียงฟ้าอดไม่ติด แต่ทว่าไอเดียร์เร็วกว่า จึงฟาดฝ่ามือบอบบางลงบนแก้มของหล่อนอย่างเต็มแรง จนทำให้ศีรษะหันไปในทิศทางเดียวกับการลงน้ำหนักมือเพี๊ยะ!!!"ไอเดียร์!!!" คีย์ ซัน และมังกรพูดขึ้นพร้อมพร้อมกันด้วยความตกใจ แล้วรีบเดินเข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุทันที"ตอแหล! เพื่อนกูไม่มีความคิดต่ำต่ำแบบนั้นหรอก แต่ถ้าเป็นกูก็ว่าไปอย่างนึงนะ วันดีคืนดีอาจจะอยากลองนอกสถานที่กับผัวก็ได้" ไอเดียร์พูด"อีไอเดียร์!!" น้ำเปล่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมา ราวกลับมาโดนน้ำร้อนลวก พร้อมกับกระทืบเท้ารัวรัวด้วยความไม่พอใจ โชคดีที่สายฝนโหมกระหน่ำลงมาหนักพอสมควรจึงสามารถกลบเกลื่อนเสียงหวีดร้องของน้ำได้โดยไม่เป็นจุดสนใจของอาจารย์ท่านอื

  • โปรดอย่ากลับมา   17

    (EARNG EOEY TALK)"แต่เมื่อก่อนตอนที่เรายังคบกันอยู่ มึงก็น่าจะรู้ดีว่ามันโคตรมีความสุข ไม่มีช่วงเวลาไหนเลยที่กูรู้สึกเสียดายหลังจากที่เราตอบตกลงเป็นแฟนกัน" คิมหันต์เปล่งเสียงพูดออกมาพร้อมกับจ้องดวงหน้างดงามของฉันตาไม่กระพริบ"รู้""นั่นไง เห็นหรือเปล่าว่ามึงก็คิดเหมือนกู ว่าเมื่อก่อนตอนที่เรายังคบกันอยู่มันโคตรมีความสุขเลย แล้วมึงไม่อยากกลับไปมีความสุขแบบนั้นกับกูอีกหรือไง?" คิมหันต์จ้องหน้าฉันอย่างมีความหวัง พร้อมกับจับฝ่ามือบอบบางของฉันเลื่อนขึ้นไปเสมอแผงอกแกร่งกำยำ"คิมหันต์ หนังสือเล่มนี้เล่มที่เราเคยขีดเขียนแต่งแต้มความทรงจำทั้งสุขและทุกข์ต่างต่างนานา ด้วยสองมือและสองใจของสองเรา ทำให้กระดาษที่มันเคยขาวสะอาดมีเรื่องราวบันทึกลงไป แต่ขอโทษว่ะหนังสือเล่มนั้นมันดันจบลงไปแล้ว จบได้ไม่ดี และที่สำคัญกูก็มีหนังสือเล่มใหม่ที่มันดีกว่าเล่มเก่าเเล้วด้วย ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องมันจะไม่ได้หวือหวา แต่อ่านแล้วออกแนวฟีลกู๊ด สบายใจดีนะ"ฉันพูดพร้อมกับดึงฝ่ามือบอบบางของตนเองกลับมา สิ่งที่ออกมาจากริมฝีปากของฉันทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนเกิดจากความรู้สึกภายในจริงจริง"เเล้วมันจะไปยากอะไรล่ะ ก็แค่ฉีกตอนเก่าต

  • โปรดอย่ากลับมา   16

    ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้วตอนนั้นเราทั้งสองคนอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5/3 ณ โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง เอิงเอยและเพื่อนเพื่อนอีก 2 คนนั่นก็คือไอเดียร์และเพียงฟ้า ได้ย้ายมาจากที่อื่นในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 เพราะคดีตบปากอาจารย์สอนวิชาเคมีครั้งแรกผมก็ไม่ได้ประทับใจอะไรในตัวเธอมากมาย เพียงแต่เห็นว่าเอิงเอยเป็นคนเรียบร้อย คงจะว่านอนสอนง่ายน่าดู ไม่เรื่องมาก ไม่จุกจิก ตามประสาทัศนคติของผู้ชายเจ้าชู้และเห็นแก่ได้ของผมในสมัยนั้นแต่เพราะความใกล้ชิด สนิทสนม จนได้ก่อตัวเป็นความรักเกิดขึ้นระหว่างสองเรา มารู้ตัวอีกทีเมื่อตอนที่หากวันไหนไม่ได้เห็นดวงหน้าหวานหวานของเอิงเอย ก็คงเจอรู้สึกเหมือนขาดหายบางสิ่งบางอย่างไป-คอนโด pinky-เราทั้งสองคนตัดสินใจนำเงินที่เคยฝากเก็บออมไว้ในสมุดบัญชีธนาคารซื้อคอนโดเล็กเล็กอยู่ด้วยกัน โดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างก็รับรู้และไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใดณ ตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ คิมหันต์ยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ด้วยสภาพอิดโรย รู้สึกเพลียเพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะกลับจากเที่ยวผับออกท่องยามราตรี ก็เกือบรุ่งสาง"คิมหันต์ ตื่นได้แล้ว คิม!" เอิงเอยใช้ฝ่ามือบอบบ

  • โปรดอย่ากลับมา   15

    "โอ๊ย! ฉันปวดฉี่น่ะ พวกเธอสองคนช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย แล้วค่อยเดินกลับมานั่งรอคิมหันต์ที่ตรงนี้ก็ได้..ใช้เวลาไม่นานหรอก" น้ำพูดขึ้น แล้วหันหน้ามาส่งสายตาเว้าวอนแก่ฉัน"ในป่าแบบนี้ไม่มีห้องน้ำหรอกนะ? ถ้าเธอปวดฉี่ก็คงจะต้องอั้น ละรอไปให้ถึงจุดหมายปลายทางก่อน หรือไม่ก็เดินกลับไปยังจุดเริ่มต้น" ฉันตอบน้ำกลับไป"ฉันปวดจนทนไม่ไหวแล้วอ่ะ ฉันไม่อยากฉี่ราดใส่ผ้าหรอกนะ เธอช่วยไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิเอิงเอย ไปกันหลายคนอบอุ่นดี และที่สำคัญอาจารย์บอกว่าเราไม่ควรแยกหรือปลีกตัวปล่อยให้เพื่อนอยู่คนเดียวนะ" น้ำพูดพร้อมกับเดินเข้ามาจับแขนของฉันให้ลุกขึ้น"นั่นสิเอิงเอย เดี๋ยวพายัยน้ำไปฉี่หลังพุ่มไม้ฝั่งนู้นก็ได้ปลอดคนดี" นีน่าเอ่ยพูดขึ้นอีกคน"งั้นก็ได้ รีบไปรีบฉี่ก็แล้วกัน ประเดี๋ยวถ้าคิมหันต์กลับมาแล้วไม่เจอใครจะแย่" พูดจบพวกเราทั้งสามคนก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากขอนไม้บริเวณนี้ เพื่อพาเพื่อนสาวต่างคณะอย่างน้ำไปทำธุระส่วนตัว"ทำไมต้องเดินมาไกลขนาดนี้ด้วย? ฉันว่าเราก็ผ่านพุ่มไม้พุ่มใหญ่ใหญ่มาหลายพุ่มแล้วนะ" ฉันเแหงนหน้าขึ้นไปถามน้ำ ซึ่งทั้งสองคนที่กำลังเดินขนาบข้างฉันอยู่ตอนนี้ ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดกา

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status