โปรดอย่ากลับมา

EarngEoey talk

"ช่วงนี้มึงแม่งงี่เง่าว่ะ ตามจิก ตามหึงตามหวง ไม่เว้นพื้นที่ให้กูหายใจเลย กูโคตรเบื่อมึงเลยรู้ปะ?" เขาเปล่งเสียงพูดออกมาด้วยสายตาเย็นเยียบอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

"จะบอกเลิก ว่างั้น?" ฉันเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยเช่นเดียวกัน ต่างกันเพียงตอนนี้หัวใจของฉันถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

"มันไม่ใช่อย่างนั้น กูไม่ได้พูดสักคำว่าจะเลิกกับมึงเอิงเอย" เขาพูดคัดค้านและไม่ยอมรับในสิ่งที่ฉันกล่าวหา แต่ทว่าแววตาของเขาก็ได้ให้คำตอบกับฉันทุกประการแล้ว

"ใช่ มึงไม่ได้พูด แต่การกระทำของมึงทุกอย่าง มันผลักไสไล่กูออกมา มันบ่งบอกว่ามึงไม่ต้องการกูเหมือนแต่เก่า" น้ำตาของความเจ็บปวดไหลพล่าทะลักออกมาอย่าอดกลั้นไม่ไหวต่อหน้าของผู้ชายที่เคยบอกว่าจะรักและให้เกียรติฉันเท่ากับชีวิตของตนเอง

"เนี่ย! มึงก็เป็นแบบเนี่ย เรื่องเล็กเรื่องน้อย มึงก็เอามาทะเลาะกัน ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตเป็นเสียหมด" เขาพูดอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะกระแทกก้นลงนั่งบนเตียงนอน พร้อมกับเบี่ยงสายตาหลบหนีหน้าฉัน

"เออ กูผิดเองแหละ กูแม่ง! ผิดไปซะทุกอย่าง"

"กูว่ากูเหนื่อยแล้วว่ะ กูพยายามมามากพอแล้ว ความรักที่ดีต้องไม่ใช่การพยายาม มึงเป็นบอกกูเองไม่ใช่หรอวะ" ประโยคนี้ของเขาทำให้ฉันสตั้นไปชั่วครู่หนึ่ง ภายใต้ความรู้สึกลึกๆไม่ต้องการให้เขาเอ่ยคำนั้นออกมาเลยจริงจริง

"........"

"เราเลิกกันเถอะ" คำพูดหยาบกระด้างไร้น้ำของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเหล็กแหลม ที่เข้ามาทิ่มแทงหัวใจของฉันตรงจุดศูนย์กลางอย่างเต็มแรง

คำพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยและสายตาที่เย็นชาเหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า มันบ่งบอกว่า คิมหันต์ได้หมดเยื่อใยต่อฉันแล้วจริงๆ แขนขาที่เคยมีเรี่ยวแรงกลับอ่อนยวบยาบ ทรุดลงไปนั่งกับพื้น

น้ำใสค่อยๆเอ่อล้นออกมาจากแววตาสีดำอมน้ำตาลด้วยความเจ็บปวด เมื่อได้ยินประโยคเสียดสีความรู้สึกออกมาจากปากของชายที่เคยบอกรัก ปากของชายที่เคยจูบฉัน ปากที่เคยทำให้ฉันมีความสุข แต่วันนี้ริมฝีปากนี้มันกลับทำให้ฉันปวดร้าวเหลือเกิน

"ไม่ ไม่เลิกได้มั้ย" ฉันเข้าไปอ้อนวอน กอดขาเพื่อรั้งเขาไว้

"กูมีคนอื่นแล้ว" อันที่จริงฉันก็รู้มาตั้งนานแล้วแหละว่าเขาไปมีอะไรกับคนอื่น แต่ไม่นึกไม่คิดว่าคิมหันต์จะยกให้ผู้หญิงนั้นมาแทนที่ฉัน

"เราอยู่กันสามคนไม่ได้หรอ กูยอมแล้วคิมยอมทุกอย่าง กูจะอยู่ในที่ของกู แต่มึงอย่าทิ้งกูไปไหนได้มั้ย ฮึก..." ฉันร้องไห้คร่ำครวญ ยอมทุกอย่างแม้กระทั่งลดศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อที่จะไม่ให้เสียเขาไป

"พอเถอะหวะ! กูไม่อยากให้เชอรี่เสียใจ" เขาพูดอย่างไร้เยื่อใยต่อกัน พร้อมกับเลื่อนมือลงมาปัดฉันให้ออกห่างจากกาย

"แล้วกูล่ะ มึงคิดว่ากูไม่เสียใจหรอ" ฉันพูดด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เขาเลือกที่จะแคร์ผู้หญิงคนอื่นมากกว่าแฟนตัวเองซึ่งคบกันมานานนับสองปีกว่า

"เรื่องของเรามันจบแล้วเอิงเอย ต่อไปนี้มึงก็อย่ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของกูอีก ต่างคนต่างอยู่" พูดจบเขาก็สะบัดมือของฉันที่เกาะขาเขาออก ก่อนที่จะเดินเข้าไปเก็บข้าวของในห้องนอน

"คิม ไม่ไปได้มั้ย คิม.." หลังจากที่เขาเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินลงไปยังลานจอดรถด้านล่างโดยมีฉันวิ่งตามไปติดๆ

-ด้านล่างคอนโด-

"เราไปกันเถอะค่ะ" ผู้หญิงคนที่ยืนรออยู่ข้างรถเอ่ยชักชวน เมื่อหล่อนเห็นฉันเดินตามหลังมาด้วย ก็รีบส่งยิ้มเยาะเย้ยทันที

"อีหน้าด้าน! รู้ว่าผู้ชายมีเจ้าของอยู่แล้วยังจะเอา" ฉันโผตัวเข้าไปจะตบหล่อน แต่กลับโดนเขาผลักจนกระเด็นลงกับพื้น

"โทษทีนะ ผู้ชายเลือกฉันไม่ใช่แก" หล่อนคนนั้นควงแขนแฟนหนุ่มของฉันอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แล้วเอาใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยสิริโคนถูไถบริเวณต้นแขนแกร่งของเขา

"คิม กูขอโทษสำหรับทุกอย่าง ถ้ากูทำอะไรให้มึงไม่พอใจ แต่อย่าไปจากกูได้มั้ย คิม ฮึก" ฉันพยายามที่จะเดินไปจับเนื้อตัวของเขา แต่เขาก็แสดงท่าทีราวกับว่าฉันเป็นตัวเสนียดจัญไรอย่างนั้นแหละ

"หัดดูสาระรูปตัวเองบ้างนะเอิงเอย เเละที่สำคัญ กูไม่ได้รักมึงแล้ว" เขาพูดเน้นย้ำประโยคสุดท้าย ตะคอกใส่หน้าของฉันอย่างเสียงดัง ก่อนที่จะเดินขึ้นรถแล้วขับออกไปจากคอนโดทันที

-°-

ถุ้ย!!!! นี่คือเสียงถ่มน้ำลายของฉันเอง เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่แสนจะเจ็บปวดและมันก็เจ็บแค้นเช่นเดียวกัน

สวัสดีค่ะฉันชื่อเอิงเอย อายุ 20 ปี เป็นลูกสาวคนสุดท้องของพ่อนายด์ และ แม่อลิซ ปัจจุบันเรียนอยู่ปี 2 คณะแฟชั่นดีไซน์ Pinky university

ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่คอนโด แต่ไม่ใช่คอนโดรังรักเก่าของฉันกับผู้ชายสาระเลวคนนั้นหรอกนะ เพราะว่าฉันได้ขายมันทิ้งไปพร้อมพร้อมกับวันที่ความรักทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดแล้วหละ

"ช่วงนี้ฮอตจริงจริงเลยนะคะแม่ดาวมหาวิทยาลัย" เพียงฟ้าเพื่อนสนิทของฉันเอ่ยพูดขึ้นด้วยความอิจฉา ใช่ค่ะฉันเป็นดาวมหาวิทยาลัยซึ่งได้รับการคัดเลือกและแต่งตั้งไปเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง

"ฮอตเสียยิ่งกว่าอากาศเมืองไทยตอนนี้ซะอีก" ไอเดียร์เพื่อนสนิทของฉันอีกคนพูดเสริมขึ้น เราทั้งสามคนรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 

"ธรรมดาแหละ ก็ฉันสวยและแซ่บเว่อร์ขนาดนี้" ฉันพูดพร้อมกับแหวนดวงหน้างดงามเชิดรั้นของอย่างเย่อหยิ่ง

"จ้าทั้งสวย ทั้งแซ่บไม่แปลกเลยที่พี่แทนจะหวง ห่วง" เพียงฟ้ากรอกตามองบนด้วยความสะอิดสะเอียน เมื่อพูดถึงหนุ่มนักเรียนแพทย์ปี 5 ซึ่งเขาเป็นแฟนของฉันเอง เราสองคนเพิ่งจะตอบตกลงคบหากันได้ไม่ถึง 3 เดือน

"นู้น!! คนนู้นค๊า ผัวหล่อ ผัวรวย ผัวรัก ผัวหลง มึงใช้คาถาบทไหนสอนกูมั้งดิ้อีเดียร์" ฉันพูดกระแทกแดกดันไอเดียร์ นางมีแฟนแล้วนะคะชื่อมังกรอยู่ในแก๊งเดียวกับพวกเรานี่แหละ

"คอมึงต้องลึก ลีลามึงต้องเด็ด กูบอกเลย ผัวรัก ผัวหลง" ไอเดียร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังด้วยสีหน้าหื่นกาม ทำให้ฉันและเพียงฟ้าต้องส่ายหน้าไปมาพร้อมพร้อมกัน

โคร้ม!! ฉันกับเพียงฟ้าใช้สองเท้าถีบไอเดียร์ลงไปจากเก้าอี้พร้อมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"โอ๊ย!!! อีเหี้ย ถีบกูมาได้ ก้นกูจะหักมั้ยเนี่ย" ไอเดียร์แหงนหน้าขึ้นมามองพวกเราทั้งสองคนอย่างเอาเรื่อง พร้อมกับใช้มือลูบก้นมนของตัวเองเบาเบา

"สมองมึงเนี่ยนะ คิดแต่เรื่องแบบนี้จริงจริง ถ้ามึงตั้งใจเรียนได้สักครึ่งของตั้งใจเอานี่ก็คงจะดี" เมื่อฉันพูดออกไปเช่นนี้นางก็ทำสะบัดหน้า เชิดปากแง่งอนทันที 

"ก็เหมาะสมกันกับไอ้มัง คนเหี้ยไร เข้าเรียนทุกคาบ ไม่ทราบเหี้ยไรเลย แม่ง หลับตั้งแต่ ม.4 ยัน ม.6 ไม่รู้จบมาได้ยังไง" เพียงฟ้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกฝ่ามือบอบบางขึ้นมากุมขมับ

"ผัวกูมันเท่ห์" ไอเดียร์ทำหน้าที่ชื่นชมแฟนหนุ่มของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ไม่แปลกเลยที่จะคบกันได้นานคงเป็นเพราะศีลเสมอกันนี่เอง

"จ้า" ฉันต้องกรอกตามองบนอย่างเอือมระอาให้กับความโอ้อวดผัวของนางอีกรอบ

ก๊อกๆ!!🚪 ในขณะที่เราทั้งสามคนนั่งเม้าท์  มอยกันตามประสาเพื่อนสาวกันอยู่นั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู

แกร๊ก🚪