All Chapters of The Billionaire Thought I'd Never Leave : Chapter 81 - Chapter 90

Parang bumalik ang panahong mahigit sampung taon na ang nakalilipas. Nabalot siya ng malabong hamog, at sa harapan niya ay may batang babaeng nakaputi. Hindi niya malinaw ang mukha nito, ngunit inabot siya nito ng mga bulaklak.“Kuya, nahanap na kita! Huwag ka nang malungkot. Para sa’yo ‘to. Sana sumaya ka na.”Tinanggap niya ang mga bulaklak. Umupo ang bata sa tabi niya. “Alam kong masakit dahil wala na sila… pero simula ngayon, nandito na ako. Saan ka man pumunta, sasamahan kita. Hindi ka na mag-iisa. Pwede bang ako na lang ang maging liwanag mo?”Napangiti siya habang nakatingin sa mga puting bulaklak. Biglang nagbago ang tanawin—isang nagngangalit na dagat sa gitna ng bagyo. Hinahagupit ng malalaking alon ang lahat, at siya ay tinatangay palayo. Wala na siyang lakas lumaban.Ngunit biglang may humawak sa kanya—isang payat ngunit matibay na kamay. “Kumapit ka, Kuya! Huwag kang bibitaw!”Hinila siya nito pabalik, ngunit napakalakas ng agos. “Bitawan mo na ako—pareho tayong malulunod

Hindi naman sa ayaw niyang magbahagi ng problema—alam lang niyang hindi madaling kalabanin si Rafael. Kung isasangkot niya ang mga kaibigan, baka madamay pa sila. Mas mabuti nang siya muna ang humarap dito.Habang nag-iisip siya, narinig niya ang mabibigat na yapak pababa ng hagdan. Si Yuan, gusot pa ang buhok at inaantok pa. Lumapit ito sa sofa at tumingin sa kanya. “Ma, tulala ka ba? Patay na ang TV.”Napahinto si Isabela. “Papasok ka ba ngayon?”Tumango si Yuan. “Opo, ‘Nay. Nakalimutan niyo na po?”“Pasensya na anak,” pilit na ngiti ni Isabela “Nag-isip lang ako nang masyado.”“Basta ihatid niyo ako sa school, patatawarin ko na kayo,” sabi ng bata habang hawak ang kamay niya.Sabay silang kumain, bagaman parang wala pa rin sa sarili Isabela. Nang matapos silang kumain, pinalitan na siya ng damit ng yaya. Handa na silang umalis—ngunit pagdating sa pintuan, hinarang sila ng isang bantay.“Madam, manatili po muna kayo sa loob para sa inyong kaligtasan.”Napakunot-noo siya. “Ihahatid k

Bahagyang napakunot-noo si Rafael sa sinahi ni Viviane. “Kwarto ‘yan ni Isabela. Mas gusto mo naman ang malinis at tahimik, ‘di ba? Bakit hindi ka na lang doon sa kwarto ng panauhin sa itaas doon mas tahimik at mapayapa.”Hindi pumayag si Viviane. Hinding-hindi niya hahayaang manatili pa silang magkasama sa iisang palapag, at hinding-hindi rin niya hahayaang mas higit pa ang posisyon ni Isabela kaysa sa kanya. Lumapit siya at tumingin nang may halong pagmamakaawa at lungkot. “Mahal ko Rafael… talagang gusto ko roon. Hindi naman ako maguguluhan kung doon din siya nakatira…”Tumulo ang luha sa kanyang mga mata. “Alam mo naman ang nakaraan ko, ‘di ba? Hindi ako kailanman naging panatag. Wala namang nakatira sa ikatlong palapag—natatakot talaga akong mapag-isa roon.”Alam niyang iyon ang pinakamahinang bahagi ni Rafael—ang pagkakaalala sa mga pangyayari noong bata pa sila, at ang pagtingin niya kay Viviane bilang nagligtas sa kanya. Gaya ng inaasahan, agad na lumambot ang mukha ni Rafael

Kalahating araw na nakatulog si Isabela sa silid, pero paggising niya ay pagod pa rin siya at nanghihina. Kumatok ang butler at nagdala ng pagkain. “Madam, kumain po muna kayo. Baka po mahimatay kayo sa panghihina alam ko pong hindi maganda ang nararamdaman mo kaya’t halika na po.”Kahit hindi siya makalabas, alam niyang marami pa siyang kailangang ayusin. Kinuha niya ang laptop at binuksan ang mga dokumento. Maayos naman ang takbo ng proyekto ng kaibigan niyang si Kara at ang kanyang Manager Alex, at binabasa naman niya ang mga impormasyon tungkol sa Andy Luy Group Company—upang pagpasok niya sa susunod na linggo, handa na siya agad.“Iwan niyo na lang po muna ‘yan,” sabi niya nang hindi tumitingin. Wala talaga siyang gana.Nag-alala ang butler. “Madam, malapit na pong umuwi si Young Master. Mabuti pa po, bumaba na kayo at maglakad-lakad. Hindi po maganda ang laging nagkukulong.”Tiningnan niya ang oras—tama na nga, uwian na ni Yuan ngayo Tama naman ang sinabi nito. “Sige po, mauna

Habang maingat na nagsasalin ng sabaw para kay Yuan ang ina, hindi man lang lumingon o sumagot si Isabela kay Viviane. Bakit pa siya magluluto para sa kanila? Obligasyon niyang alagaan at pakainin ang kanyang anak, pero wala siyang utang na loob o tungkulin sa dalawang taong iyon.Inilapag niya ang mangkok sa harap ng bata. “Dahan-dahan lang, anak. Baka mapaso ka.”Tumango si Yuan s kanya, saka inilapit ang sariling sabaw kay Viviane. “Tita Viviane , gusto niyo po ba? Pwede ko pong ibigay sa inyo.”Tahimik lang na sumulyap si Isabela—hindi siya pumigil, hindi rin siya nagsalita. Hinayaan na lang niya ito habang dahan-dahang kumakain.Dahil sa pananahimik at kawalan ng reaksyon ni Isabela, lalo pang nag-alab ang galit ni Viviane. Gusto sana niya itong sampalin, pero hindi niya magawa. Napilitan siyang ngumiti nang pilit. “Hindi na anak, salamat Yuan.”Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Rafael. “Mahal kong Rafael, mukhang hindi naman ako tinatanggap dito. Magpahatid na lang tayo ng