All Chapters of The Billionaire Thought I'd Never Leave : Chapter 61 - Chapter 70

Tumingin si Isabela kay Attorney Lorenzo, at tumango lang ito bilang kumpirmasyon. “Sige po, simulan na natin nang pormal ang paglagda para sa paglilipat ng bahagi mula kay Ms. Isabela Lim…” Maayos at walang gulo ang naging seremonya sa ika-19 na palapag.Samantala, sa pinakatuktok ng gusali nakatingin si Rafael sa mga litratong natanggap niya. Kitang-kita doon na parang masayang nakikipag-usap si Isabela sa lalaking kasama niya, at nakangiti pa. Sumandal si Viviane sa kanya at malambing na nagsabi: “Mukhang maraming nakapaligid kay Isabela ngayon, Mahal kong Rafael. Kakilala mo ba ‘yung lalaking kasama niya?”“Hindi ko kilala,” malamig at walang pakiramdam na sagot ni Rafael. Tinalikuran na lang niya ang tingin sa litrato at hindi na muling tumingin. Napansin ni Viviane na tila nainis ito. Napaisip siya—may pakialam ba talaga si Rafael kay Isabela? Hindi maganda iyon para sa kanya. Dati kasi siya lang ang inaatupag nito at wala itong pakiramdam sa asawa niya. Pero nitong huli, kahit

"May malakas na palihim na gumagalaw para iligtas ang pangalan ni Viviane" sabi ni Manager Alex sabay ayos ng salamin, tapos tumahimik na lang siya. Walang nangahas magdagdag pa. Nawala ang sigla ni Kara at nanatiling nakatulala. Pinilit naman ni Isabela na ngumiti nang mahinahon kahit masakit ang loob. "Ayos lang 'yan, magkakampi tayo dito. Walang hindi natin kayang harapin." Pilit nga lang ang ngiti niya, pero naintindihan ng lahat. Hindi na kailangang banggitin pa—alam na nila kung sino ang may kapangyarihan at handang magtakip kay Viviane si Rafael mismo ang gumagawa nito nang palihim.Bulong ni Kara. "Kahit anong proteksyon pa ang ibigay ni Rafael, hindi pa rin tayo matatalo! Tayo pa rin ang una—si Amber ang panalo!" Sumang-ayon ang iba at nagbigay ng lakas ng loob: "Tama! Ang husay at galing ang tunay na panalo." "Ang tunay na ginto, laging kumikinang kahit saan!"Sabi ni Manager Alex, "Amber, huwag kang malungkot. Alam ng tao ang totoo. Gaano man sila kalakas, hindi ka nila kay

“Hindi ko ‘yun ibig sabihin. Sa katunayan, ang tapang mo—sinunod mo lang ang puso mo at ginawa mo kung ano ang naramdaman mong tama para sa’yo.” Ngumiti si Diamond. Natigilan sandali si Isabela. “Hindi ba’t kahanga-hanga ‘yung buong pusong humahabol sa pag-ibig? Hindi naman ako luma o istrikto mag-isip. Ano ba akala mo sa ugali ko?” Nang makitang interesado si Isabela, diretsahan niyang sinabi: “Kapag may kasama akong babae, pareho lang kaming pumapayag—‘yun lang. Wala akong panahon sa mga gulo-gulong bagay.”Medyo naintindihan na ni Isabela—narinig na niya ang mga sabi-sabi na ang CEO ng Luy ay malaya at may makulay na buhay-pag-ibig. Mukhang totoo nga ito. Dagdag pa ni Diamond : “Hindi ako katulad ninyo na laging nagpapaligoy-ligoy sa pagmamahal at poot. Kapag gusto ko ang isang tao, lalapit ako agad. Kapag nagsawa na ako, maghihiwalay kami at tapos na.” “Para sa akin, ang mga tulad ninyo ni Rafael—na iisa lang ang gusto hanggang dulo—ay parang sinasayang lang ang buhay niyo.” Para

Inabot ni Viviane ang supot ng pagkain kay Isabela. “Kung ganoon, maaabala ko na ba si Isabela para ipainit ito?” May halong pang-aasar ang mahina niyang ngiti habang nakatingin nang matalim. Alam ni Isabela na sinasadya niya talaga ito. Ayaw sana niyang sumunod, pero bago pa siya makatanggi, nagsalita na si Yuan sa tabi niya: “Mommy, sobrang gutom na ako. Pwede mo bang initin ang mga dala ni Tita Viviane Gusto ko na kumain.”Dahil sa anak, hindi siya nakahindi. Ayaw niyang magmukhang mahina o nagpapadala, kaya kinuha na lang niya ang supot at naglakad papuntang kusina. Masayang-masaya si Viviane habang pinapanood siyang umalis—alam niyang wala talagang magagawa si Isabela Samantala, hinawakan ni Rafael ang kamay ni Viviane at tiningnan ang sinasabing paso, punong-puno ng pag-aalala. Tawagin daw sana ang doktor, pero tumanggi na si Viviane: “Rafael, hindi naman ganoon kalala ‘to. Lagyan lang to ng pamahid, ayos na. Huwag na nating abalahin si Doktor.” Mukha siyang napakabait na ayaw

Mabilis na pumasok si Viviane sa kwarto ni Isabela, binuksan ang bihirang bukas na aparador, at basta na lang inilagay ang mga damit ni Carlos Yu sa tabi ng mga damit ni Isabela Pagkatapos, dali-dali siyang lumabas at nagtago saglit sa banyo.Nang marinig niyang bumukas at sumara ang pinto, lumabas siya—at sinalubong niya si Isabela na kararating lang galing sa labas. Biglang nanlamig si Isabela at nagtanong nang matalim: “Bakit ka nandito?” Sa halip na sumagot, ngumiti lang nang banayad si Viviane. Lumapit si Yuan at nagsabing: “Mom, huwag kang masungit. Nagdala po siya ng cake para sa akin.” Tumingin si Isabela sa sala—tama nga, may nakapatong na cake at kalahati na ang nakain.Mahinang sabi ni Viviane na parang napakabait: “Sabel masama bang magmalasakit ako kay Yuan? Gusto mo bang maging masama ako sa kanya?” Para siyang nagpapakitang-tao ng mabuting madrasta. Napaisip na lang si Isabela—kung maghihiwalay man sila ni Rafael, si Viviane talaga ang magpapalit sa kanya bilang ina ni