บททั้งหมดของ The Billionaire Thought I'd Never Leave : บทที่ 91 - บทที่ 100

Ilang araw na ang nakalilipas, naloko siya ng isang bagong kakilala na nagdala sa kanya sa mundo ng pagsusugal. Sa simula, tila pabor sa kanya ang swerte—sunod-sunod ang kanyang panalo kaya’t lalo siyang nahikayat. Dinala siya nito sa isang marangyang casino kung saan akala niya ay magiging masagana na ang kanyang buhay. Ngunit nang lumaki na ang kanyang taya, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Hindi lang naubos ang lahat ng kanyang ipon, kundi nabaon pa siya sa napakalaking utang na hindi niya kayang bayaran.“Ma, narinig ko sa iba na kapag hindi nakabayad, binubugbog nila nang malala! Ayokong mamatay, Ma! Ayokong masaktan!” Umiiyak na sumiksik ang matangkad at malaking lalaki sa dibdib ng kanyang ina.Labis na nahabag ang ina sa kanyang bunso. Para sa kanya, walang masama sa anak; ang masama ay ang kanyang panganay na naging matigas ang puso. “Anak, huwag kang matakot. Hinding-hindi hahayaang saktan ka ni Mama.”Biglang pumasok sa isipan ni Mileth si Isabela. “Kapatid mo ang makaka

Mahigpit at masakit na hinawakan ang braso ni Mileth—napakalakas nito kaya’t hindi siya makagalaw kahit anong pilit niya. Tumingala siya at nakita ang isang matangkad, maputi, at may tindig na lalaking nakatayo sa harap niya.“Sino ka?! Bitawan mo ako! Alam mo ba kung sino ako?! Ako ang biyenan ng pamilyang Lim! Ina ako ng ginang ng bahay na ito!” sigaw niya nang buong lakas, dahilan upang mapalingon ang lahat sa kanya.Hindi tumama ang inaasahang sampal sa pisngi ni Isabela. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang mga mata at napatingin sa gilid. “Mr. Wong…”Nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat—si Angelo Wong pala iyon. Nakasuot ito ng maayos at eleganteng kasuotan, at kitang-kita kung gaano siya katangkad kumpara sa kanya. Pagkatapos, ngumiti ito nang banayad. “Matagal na tayong hindi nagkikita, Mrs. Lim.”Kalmado pa rin ang boses nito, ngunit puno ng awtoridad. Bumaling siya kay Mileth ng dahan-dahan ngunit mariing ibinaba ang nakataas na kamay ng ina. “Kayo po si Madam Mileth ang

Lumuhod ang lalaki sa harap niya at dahan-dahang inalalayan siyang tumayo. Naramdaman niya ang matibay na yakap at ang malalim na boses na bumubulong sa kanyang pandinig.“Huwag kang matakot. Dadalhin kita agad sa ospital.”Bago pa man tuluyang mawala ang kanyang malay, naramdaman niya ang pagmamadali at takot sa boses ng lalaking humahawak sa kanya—isang bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman mula sa lalaking minahal niya nang higit pa sa sarili.Malapit na siyang tuluyang mawalan ng malay. Unti-unting lumalayo ang kanyang diwa sa kanyang katawan, tila may humihila sa kanya palayo sa ingay at sakit. Isang malalim na kadiliman ang bumalot sa kanyang paningin, hanggang sa wala na siyang makita kundi ang kawalan.Ngunit sa gitna ng dilim, tila nagising muli ang kanyang kamalayan. Napalibutan siya ng makapal at itim na hamog na humaharang sa anumang liwanag. Maya-maya, unti-unting nagbago ang anyo nito—naging maputi, manipis, at mamasa-masang ambon na may lasang alat sa dila. Nari

Kaya’t hindi siya nag-atubiling sumunod sa ospital; hindi niya maaaring hayaang mapag-isa ang dalawa nang walang nakabantay.Ngayong nasa tabi na niya ito, nakita niya ang kakaibang lambing sa mukha ni Rafael—isang bagay na para sa kanya ay nakakagalit. Ngunit mabilis niyang ibinalik ang kanyang maamong anyo, dahan-dahang hinawakan ang kamay nito, at nagpakita ng tila tapat na pag-aalala.“Rafael, ayos ka lang ba? Kumusta na si Isabela? Sana ay walang malubhang nangyari sa kanya…”Dahan-dahang ibinaling ni Rafael ang tingin sa kanya. “Ayos lang siya.”Wala na itong idinagdag pa. Sa likod ng maamong mukha ni Viviane, nag-alab ang kanyang damdamin. Talagang matibay ka, Isabel, isip niya. Napakahirap mong patumbahin.Lumapit si Viviane kay Rafael, pilit na binabawi ang atensyon nito. “Rafael, siguradong pagod ka na. Bakit hindi na lang tayo umuwi at magpahinga? Nandito naman ang mga doktor para kay Isabela. Mabibigatan ka lang kung maghihintay ka pa.”Lihim siyang nanginginig sa inis. Ay

Nang pumasok si Rafael, biglang nagdilim ang mukha ni Isabela at bumalik ang lahat ng alaalang matagal niyang itinago. Ang batang iniligtas niya noon sa dalampasigan, ang kanyang kinikilala sa tawag na kuya—siya pala ay si Rafael. Ang taong isinakripisyuhan niya noon ay siya ring taong nagdulot sa kanya ng pinakamatinding sakit at kahihiyan sa loob ng anim na taon.Sa isang iglap, naghalo ang saya, lungkot, at hapdi sa kanyang puso. Ngunit sa huli, tanging matinding pagkadismaya na lamang ang natira. Hindi sa nadismaya siya kay Rafael—kundi nadismaya siya sa pangakong binitiwan noon sa tinatawag niyang kuya. Nangako itong poprotektahan at mamahalin siya, ngunit sa paglipas ng panahon, tila nakalimot na ito. Napangiti siya nang mapait. Ang matinding pagmamahal na inalay niya sa loob ng mahabang panahon ay unti-unti nang naging abo, at alam niyang hindi na ito muling magliliyab pa.Wala siyang ibinaling na emosyon sa lalaking nakatayo sa pintuan. Hindi man lang niya gustong tumingin dit