Semua Bab Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Bab 91 - Bab 100

เทมส์เดินอ้อมไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง เขาหยิบขวดเจลหล่อลื่นสูตรเย็นที่เพิ่งซื้อมาใหม่เมื่อวานออกมา ชายหนุ่มส่งขวดนั้นให้วีรวิชญ์ที่กำลังคลอเคลียอยู่ด้านหลัง"มึงลองของใหม่หน่อยไหมอิน" วีรวิชญ์รับขวดเจลมาถือไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาจัดการบีบเจลเนื้อใสที่ให้ความรู้สึกเย็นวาบลงบนฝ่ามือ ก่อนจะชโลมมันลงบนแกนกายลำใหญ่ที่แข็งขึงเต็มพิกัดของตัวเอง"พี่วี... จะทำอะไรคะ" อินทิราเหลียวหลังกลับไปมอง สัมผัสความเย็นที่เสียดสีอยู่ใกล้กับช่องทางรักทำให้เธอสั่นสะท้าน"ทำให้มึงครางชื่อกูทั้งคืนไง"สิ้นคำพูด วีรวิชญ์ก็จับสะโพกกลมกลึงของอินทิราให้ยกขึ้นเล็กน้อย จ่อส่วนหัวของแกนกายที่ชโลมไปด้วยเจลสูตรเย็นเข้าที่ปากทางรัก ก่อนจะกระแทกกระทั้นส่วนลึกเข้าไปในคราวเดียว"อ๊า! พี่วี... มันเย็น... แต่อินเสียว" อินทิราหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็ง ความแตกต่างระหว่างความเย็นเยียบของเจลและความร้อนระอุภายในช่องทางรักสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ที่รุนแรงจนเธอแทบคลั่ง ช่องทางคับแคบตอดรัดแกนกายของเขาถี่รัววีรวิชญ์คำรามในลำคอ เริ่มขยับสะโพกสอบซอยถี่และดุดันตามสไต

ชายหนุ่มจงใจโอ้อวดความสำเร็จของตัวเอง หวังจะเห็นแววตาเจ็บปวดหรืออิจฉาจากอดีตคนรัก เขาอยากตอกย้ำให้เธอเห็นว่าการที่เขาทิ้งเธอไปคือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแต่อินทิรากลับยืนนิ่ง นัยน์ตากลมโตจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เธอพยายามค้นหาความเจ็บปวดในส่วนลึกของหัวใจ แต่กลับไม่พบอะไรเลย ไม่มีน้ำตา ไม่มีความเสียดาย มีเพียงความสมเพชที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอเคยเอาไปเปรียบเทียบกับเทมส์ ไทม์ และวีรวิชญ์งั้นหรือ ผู้ชายที่ต้องพึ่งพาเงินของผู้หญิงเพื่อยกระดับตัวเอง ผู้ชายที่ต้องคอยเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อให้ตัวเองดูสูงขึ้น ช่างเทียบไม่ได้เลยกับผู้ชายสามคนที่พร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อปกป้องความรู้

มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยความหมาย รสชาติของอาหารฝรั่งเศสชั้นเลิศอาจจะอร่อยล้ำ แต่สิ่งที่ทำให้อินทิราอิ่มเอมใจมากที่สุดคือรอยยิ้มและเสียงสนทนาของผู้ชายทั้งสามคน พวกเขาไม่พูดเรื่องงาน ไม่พูดเรื่องคนอื่น มีเพียงเรื่องราวของพวกเขาตั้งแต่วันแรกที่เธอลากกระเป๋าเข้ามาอยู่ในเพนต์เฮาส์ จนถึงวันที่พวกเขาฝ่าฟันอุปสรรคทุกอย่างมาด้วยกัน"หนูจำวันแรกที่เดินเข้ามาในเพนต์เฮาส์ได้ไหม ตอนนั้นทำหน้าตื่นๆ เหมือนลูกแมวหลงทางไม่มีผิด" ไทม์เปิดประเด็น รอยยิ้มขี้เล่นประดับบนใบหน้า "รู้ไหมว่าตอนนั้นพี่คิดในใจว่า น้องสาวไอ้กฤตน่ารักขนาดนี้เลยเหรอวะ กะจะแหย่เล่นขำๆ แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นพี่เองที่ตกหลุมรักหนูจนถอนตัวไม่ขึ้น"อินทิราหน้าแดงซ่าน ค้อนขวับให้แฝดน้อง "พี่ไทม์ก็ชอบแกล้งอินตั้งแต่แรกเลยนี่คะ ทำเอาอินเกร็งไปหมดเลย""ก็ใครใช้ให้มึงทำตัวน่าแกล้งล่ะ" วีรวิชญ์สวนขึ้นมาบ้าง เขาหมุนแก้วไวน์ในมือเล่น นัยน์ตาดุดันจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง "กูจำได้ว่าตอนที่มึงมานั่งเช็ดอะไหล่รถให้กูที่นี่ ร้องไห้ขี้มูกโป่งจนหน้าดำไปหมด... มึงรู้ไหมอิน ว่าตอนที่กูเห็นน้ำตามึง ก้อนเนื้อในอกกูมัน

"ของขวัญวันเกิดของมึงไงอิน รับรองว่ามึงต้องชอบ" วีรวิชญ์หัวเราะในลำคอด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาจัดการจ่อของเล่นที่กำลังสั่นสะเทือนอย่างแรงเข้าที่จุดกระสันของหญิงสาว กดน้ำหนักลงไปบดบี้อย่างไม่ออมแรง"อ๊า! พี่วี! เอาออกไป... อินไม่ไหว... มันเสียวเกินไป!" อินทิราหวีดร้องสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความสั่นสะเทือนจากเครื่องเล่นชิ้นนั้นโจมตีจุดอ่อนไหวจนเธอแทบจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ"ร้องดังๆ เลยหนู คืนนี้ไม่มีใครได้ยินเสียงหนูหรอก" เทมส์พูดเสียงแหบพร่า โน้มตัวลงมาดูดเม้มยอดอกของเธออย่างเมามัน สลับกับการใช้ฟันขูดขีดเบาๆ เพื่อเพิ่มความทรมานที่แสนหวานวีรวิชญ์ขยับของเล่นชิ้นนั้นเข้าออกบริเวณปากทางรัก สลับกับการกดแช่ไว้ที่จุดเดิม บังคับให้อินทิราต้องบิดเร้าและครางเสียงแหบแห้ง เธอไม่สามารถทนรับความเสียวซ่านที่มากเกินขีดจำกัดนี้ได้เพียงลำพัง"พี่วี... ได้โปรด... อินทรมาน เข้ามาเถอะค่ะ... เอาอินที" อินทิรายอมจำนนต่อความต้องการของร่างกาย ร้องขอสัมผัสที่แท้จริงจากพวกเขาอย่างตะกละตะกลาม ไม่มีคำปฏิเสธ ไม่มีท่าทีขัดขืน มีเพียงความโหยหาที่พุ่งทะลุขีดจำกัด"ร่านนั

"คราวหลังห้ามถอดแหวนออกอีก ต่อให้ต้องผสมสีหรือล้างส้วมก็ห้ามถอด เข้าใจไหมอิน" วีรวิชญ์ตวาดเสียงดุ ขณะที่เขากำลังสอดแทรกแกนกายแข็งขึงเข้าไปในช่องทางรักของเธออย่างหนักหน่วง กระแทกกระทั้นเน้นย้ำความความเป็นเจ้าของในทุกจังหวะ"อ๊ะ... เข้าใจแล้วค่ะพี่วี อินจะไม่ถอดอีกแล้ว... อ๊า!" อินทิราหวีดร้อง ร่างกายบิดเร้าไปตามแรงอารมณ์ที่ถูกปรนเปรออย่างดิบเถื่อนไทม์ขยับเข้ามาดูดเม้มยอดอกของเธออย่างรุนแรงจนเกิดรอยแดงช้ำ "ต้องทำรอยไว้เยอะๆ ไอ้เด็กนั่นมันจะได้รู้ว่าหนูมีผัวแล้วตั้งสามคน ตอดพี่แน่นๆ เลยคนเก่ง" แฝดน้องครางต่ำ ใช้ปลายนิ้วบดบี้จุดกระสันจนอินทิราดิ้นพล่านเทมส์ยืนมองอยู่ปลายเตียง รังสีความหวงแหนของเขายังคงแผ่ซ่าน เขาจับเรียวขาของอินทิราแยกออกกว้างขึ้น ปล่อยให้เพื่อนและน้องชายลงทัณฑ์เธอจนพอใจ ก่อนที่เขาจะเข้าไปสานต่อความเร่าร้อนนั้นด้วยตัวเองการร่วมรักในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ พวกเขาไม่ยอมปล่อยให้อินทิราได้พักหายใจ สลับกันเติมเต็มความปรารถนาและตอกย้ำให้เธอจดจำว่าร่างกายและหัวใจของเธอเป็นของใครเมื่อพายุความหึงหวงสงบลง อินทิรานอนหมดสภาพอยู