All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 81 - Chapter 90

"อ๊า... พี่วี... มันลึก" อินทิราจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของวีรวิชญ์เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว"อืม... มึงโคตรแน่นเลยอิน ตอดแกนกายกูแทบขาด" วีรวิชญ์คำรามเสียงต่ำ เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นให้เร็วและดุดันขึ้น เนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นไปทั่วห้องพักฟื้นไทม์ขยับเข้ามาสวมกอดอินทิราจากด้านข้าง ริมฝีปากหยักกดจูบซับน้ำตาที่หางตาให้อย่างทะนุถนอม มือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชร บีบเคล้นเอวคอดและหน้าท้องอย่างหลงใหล "เก่งมากหนู... ตอบสนองพี่วีดีมากเลยคนเก่ง" แฝดน้องเอ่ยปากชมเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นเทมส์เดินเข้ามาซ้อนด้านหลังของไทม์ โน้มตัวลงมามอบจูบที่ดูดดื่มให้กับอินทิรา ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นเล็ก แลกเปลี่ยนความหวานและดูดกลืนเสียงครางของเธอเอาไว้จนหมดสิ้นเมื่อวีรวิชญ์ปรนเปรอจนพอใจและใกล้จะถึงฝั่งฝัน เขาก็ถอนแกนกายออก สลับให้ไทม์เข้ามาสานต่อ ไทม์สวมถุงยางอนามัยอย่างรวดเร็ว สอดแทรกความแข็งขึงเข้าไปในช่องทางที่เปียกชุ่มไทม์เน้นจังหวะที่รวดเร็วและเร่าร้อน สะโพกสอบซอยถี่รัวจนอินทิราตัวคลอน เขาใช้มือหนาบดขยี้ติ่งเนื้อกลางกายสาวอย่างหยอกล้อ เพิ่มความเสียวซ

"อินไม่สนใจสายตาคนอื่นหรอกค่ะ" หญิงสาวส่ายหน้าไปมา "อินสนใจแค่สายตาของพี่กฤต คนที่เลี้ยงอินมาตั้งแต่เด็ก... พี่กฤตคือครอบครัวเพียงคนเดียวของอิน ถ้ารักอิน พี่กฤตควรจะดีใจไม่ใช่เหรอคะ ที่ตอนนี้น้องสาวของพี่กฤต มีคนที่พร้อมจะตายแทนได้ถึงสามคน"คำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความเข้าใจโลกในแบบของอินทิรา ทะลวงกำแพงทิฐิที่กฤตสร้างขึ้นมาจนพังทลายลงอย่างสมบูรณ์แบบ เขาไม่เคยเห็นความเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวในดวงตาของน้องสาวมากขนาดนี้มาก่อน อินทิราไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่คอยวิ่งตามหลังเขาอีกต่อไป เธอเติบโตเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญและพร้อมจะยืนหยัดเพื่อความรักของตัวเองกฤตระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ความกดดันที่แบกรับมาหลายวันสลายหายไปจนหมดสิ้น เขายอมแพ้แล้ว ยอมแพ้ให้กับความรักที่ดูเหมือนจะผิดแปลกแต่กลับมั่นคงจนน่าอิจฉา"อินแน่ใจใช่ไหม ว่าเลือกทางนี้แล้วจริงๆ" กฤตถามย้ำเป็นครั้งสุดท้าย"แน่ใจที่สุดในชีวิตเลยค่ะ" อินทิราพยักหน้ารับ รอยยิ้มกว้างขวางปรากฏบนใบหน้าเนียนใสกฤตส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะยกมือขึ้นกวักเรียกเพื่อนสนิททั้งส

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะอิน" เทมส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลอินทิราเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด รอยยิ้มกว้างขวางปรากฏบนใบหน้า "ขอบคุณค่ะพี่เทมส์... อินดีใจที่สุดเลยที่ได้กลับมาที่นี่"ไทม์ที่เพิ่งเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวชะโงกหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวาน "ไม่ใช่แค่หนูหรอกที่ดีใจ พวกพี่ก็ดีใจจนแทบจะปิดซอยฉลองอยู่แล้ว รู้ไหมว่าตอนที่ไม่มีหนูเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องนี้ ห้องมันกว้างจนดูน่าเบื่อไปเลย""มึงก็พูดเวอร์ไปไอ้ไทม์" วีรวิชญ์สอดขึ้นมาขณะกำลังเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหาน้ำดื่ม "แต่มันก็จริง... ขาดคนทำกับข้าวให้กินไปสองวัน กูกินข้าวกล่องจนจะอ้วกอยู่แล้ว"คำพูดของวีรวิชญ์ทำให้อินทิราหลุดเสียงหัวเราะออกมา เธอกำลังจะเดินตามเข้าไปในครัวเพื่อรินน้ำให้พวกเขา แต่เทมส์กลับรั้งข้อมือเล็กของเธอเอาไว้เสียก่อน ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขนาดเล็กออกมาและยื่นมันไปตรงหน้าเธอ"อะไรคะพี่เทมส์" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย"ลองเปิดดูสิ" เทมส์พยักพเยิดหน้าเป็นเชิงอนุญาตอินทิรารับซองนั้นมาถือไว้ ค่อยๆ รูดซิปเปิดปากซองออก สิ

ในขณะที่หญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับการกลับด้านไส้กรอกในกระทะ ความรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้จากด้านหลังก็ทำให้เธอชะงัก ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักสอดเข้ามาโอบรัดรอบเอวคอด ร่างสูงหนาของวีรวิชญ์แนบชิดเข้ากับแผ่นหลังบาง ชายหนุ่มวางคางเกยลงบนลาดไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นยาสีฟันอ่อนๆ เป่ารดซอกคอ"ตื่นเช้าจังวะอิน ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย" วีรวิชญ์งึมงำถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าตามประสาคนเพิ่งตื่นนอน เขาหลับตาลงซึมซับความหอมจากผิวเนื้อเนียน ไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบาง"ถ้าอินตื่นสาย พี่วีก็บ่นหิวอีกน่ะสิคะ" อินทิราตอบกลั้วเสียงหัวเราะ เอียงคอหลบปลายจมูกของเขาเล็กน้อย

เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานต้อนรับการมาเยือนของพวกเขา บรรยากาศภายในโซนจัดงานเลี้ยงรุ่นเต็มไปด้วยกลุ่มคนในวัยยี่สิบปลายๆ ที่กำลังยืนจับกลุ่มพูดคุยและดื่มสังสรรค์ ทันทีที่แก๊งของเทมส์ก้าวเข้ามาในบริเวณงาน เสียงพูดคุยรอบข้างก็ค่อยๆ เบาลง สายตาหลายสิบคู่หันมาจับจ้องที่พวกเขาทั้งสี่คนเป็นจุดเดียวเพื่อนร่วมรุ่นทุกคนรู้จักเทมส์ ไทม์ และวีรวิชญ์เป็นอย่างดี พวกเขาคือกลุ่มชายหนุ่มที่โดดเด่นและมีฐานะทางสังคมเป็นที่ยอมรับ และหลายคนก็คุ้นหน้าคุ้นตาผู้หญิงที่เดินควงแขนพวกเขาเข้ามาด้วยเช่นกัน"เฮ้ย นั่นมันน้องอิน น้องสาวไอ้กฤตไม่ใช่เหรอวะ" ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนตะโกนขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ "ทำไมถึงมาเดินควงแขนไอ้เทมส์กับไอ้ไทม์ได้วะเนี่ย แล้วทำไมไอ้วีต้องเดินคุมหลังขนาดนั้นด้วย"เสียงซุบซิบเริ่มดังระงมไปทั่วบริเวณ กลุ่มผู้หญิงหลายคนที่เคยหมายปองชายหนุ่มทั้งสามคนต่างส่งสายตาไม่พอใจและตั้งคำถาม อินทิราเริ่มรู้สึกประหม่า มือบางที่คล้องแขนเทมส์อยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวเทมส์รับรู้ถึงความสั่นไหวของคนข้างกาย เขายกมืออีกข้างขึ้นมาตบลงบนหลังมือของเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความ