All Chapters of Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Chapter 111 - Chapter 120

"เจ็บแค่นี้ทำเป็นจะเป็นจะตาย ทีพี่ชายมึงทำระยำไว้ มึงยังกล้าแบกหน้ามารับแทนได้เลย..." ปากของเขาพร่ำบ่นด้วยถ้อยคำหยาบคาย แต่น้ำหนักมือที่กดลงไปบนผิวเนื้อของเธอกลับเบามือลงอย่างที่เขาไม่เคยทำให้ใครมาก่อนในชีวิตพายุเลื่อนผ้าลงมาเช็ดตามท่อนแขนเรียวเล็ก ข้อมือของเธอมีรอยปื้นสีม่วงน่ากลัว รอยช้ำเหล่านั้นทำให้เขาต้องสบถด่าตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังลูกน้องคนสนิทที่อู่ซ่อมรถ"ไอ้ชาติ" พายุกรอกเสียงห้วนลงไปทันทีที่ปลายสายรับ "มึงไปร้านขายยา จัดยาลดไข้แบบแรงที่สุด ยาแก้อักเสบ ยาทาแก้ฟกช้ำ แล้วก็พวกแผ่นเจลลดไข้ ซื้อมาให้หมด เอามาส่งที่เพนต์เฮาส์กูด่วนที่สุด ภายในสิบห้านาที ถ้าช้ากูจะเตะมึงให้คว่ำ!"เขากดตัดสายโดยไม่รอฟังคำตอบ โยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนโซฟาหนังตัวที่เขาเคยใช้ย่ำยีเธอเมื่อคืน สายตาเหลือบไปเห็นคราบเลือดจางๆ ที่แห้งกรังอยู่บนเบาะหนังสีดำสนิท ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวอย่างชัดเจน ความคับแน่น เสียงกรีดร้อง และหยาดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มพายุทึ้งผมตัวเองอย่างแรง ความรู้สึกเหมือนกำลังจะบ้าตายกับความสับสนนี้

"หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำผิดกฎนะคะ" ข้าวหอมก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะกระจก สองมือกุมสายกระเป๋าผ้าแน่น "หนูพยายามวิ่งมาตั้งแต่ลงจากสถานีแล้วค่ะ แต่ฝนมัน...""ในโลกแห่งความเป็นจริง ไม่มีใครสนใจเหตุผลของความล้มเหลว" ศิลาเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างเลือดเย็น เขาพับเอกสารบนตักแล้ววางลงบนโต๊ะกระจกอย่างเป็นระเบียบ "ผลลัพธ์คือสิ่งที่กำหนดทุกอย่าง เธอทำผิดสัญญาข้อสาม และในสัญญาไม่ได้ระบุข้อยกเว้นเรื่องสภาพอากาศหรือระบบขนส่งสาธารณะ"ข้าวหอมเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ดวงตากลมโตสบสายตากับเขา แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความก้าวร้าว แต่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่ถูกความอยุติธรรมต้อนให้จนมุม"ตามฉันมาที่ห้องนอน" ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เข้าที่ แล้วหมุนตัวเดินนำไปยังห้องนอนใหญ่ของเขาโดยไม่รอฟังคำตอบข้าวหอมยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไหล่บางลู่ลงอย่างจำยอม ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ก้าวเท้าเดินตามแผ่นหลังสูงโปร่งนั้นไปภายในห้องนอนของศิลาตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้มและสีขาว ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามหลักเรขาคณิต ไม่มีสิ่งของวางเกะกะแม้แต่ชิ้นเดียว เตียงนอนคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเทาควันบุหรี่ตึ

"พรุ่งนี้เอารถคันนี้ไปใช้" ศิลาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ แม้จะรู้ว่าเธออาจจะไม่ได้ยิน "ฉันไม่อยากได้ยินข้ออ้างเรื่องรถติดหรือฝนตกอีก... จำไว้ว่าเวลาของเธอ มีค่าเท่ากับเงินของฉัน"เขายืนมองร่างเล็กที่หลับสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้กุญแจรถคันนั้นนอนนิ่งอยู่ข้างร่างของเธอ เป็นสัญลักษณ์ของกฎเกณฑ์ข้อใหม่ที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมาเพื่อผูกมัดเธอเอาไว้ให้แน่นหนายิ่งกว่าเดิม  กลิ่นน้ำมันงาและกระเทียมเจียวส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยกรุ่นอยู่ในโซนครัวเปิดขนาดใหญ่ของเพนต์เฮาส์ข้าวหอมยืนอยู่หน้าเตาแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดสี่หัว มือเล็กกระชับด้ามกระทะสเตนเลสเนื้อหนา ตะหลิวในมือขวาขยับพลิกชิ้นเนื้อสันนอกหั่นบางที่กำลังเดือดปุดอยู่ท่ามกลางซอสพริกไทยดำรสเข้มข้น เสียงฉ่าของกระทะและไอควันร้อนสะท้อนอยู่บนกระจกกันเปื้อนด้านหน้า เธอยกหลังมือขึ้นปาดละอองเหงื่อที่ซึมตรงขมับอย่างรวดเร็วก่อนจะลดไฟลงให้อยู่ในระดับเคี่ยวหนึ่งสัปดาห์เต็มแล้วที่เธอใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้หลังจากคืนนั้น... คืนที่ศิลาใช้ความเงียบงัน

"ช่วงนี้ที่ร้านกาแฟเป็นยังไงบ้างครับน้องหอม ลูกค้าเยอะไหม เหนื่อยหรือเปล่า" อคินถาม น้ำเสียงนุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ ราวกับบทสนทนาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของคนในครอบครัวทั่วไปข้าวหอมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าคำถามนี้มีกับดักอะไรซ่อนอยู่หรือไม่ แต่ด้วยสถานะลูกหนี้ เธอจำต้องตอบตามความจริง"ก็... เรื่อยๆ ค่ะ ช่วงบ่ายลูกค้าจะแน่นหน่อย เพราะมีพนักงานออฟฟิศแถวนั้นมาซื้อกาแฟกันเยอะ""เหนื่อยแย่เลยเนอะ" อคินเอียงคอยิ้ม "แล้ว... มีลูกค้าประจำที่มาบ่อยๆ บ้างไหมครับ แบบที่ชอบมาชวนคุย หรือสั่งเมนูเดิมๆ ซ้ำๆ ทุกวันน่ะ"ข้าวหอมไม่ทันได้เฉลียวใจกับนัยที่ซ่อนอยู่ในประโยคนั้น เธอคิดเพียงแค่เรื่องการบริหารงานในร้านที่เธอต้องดูแลในฐานะผู้จัดการ"มีค่ะ มีลูกค้าประจำอยู่สองสามคน... มีคุณต้น คนที่ทำงานบริษัทไอทีตึกข้างๆ เขาชอบมาสั่งกาแฟดริปตอนบ่ายสอง แล้วก็มักจะเอาขนมมาแบ่งให้พนักงานที่ร้านเสมอค่ะ"กึก!เสียงโลหะของช้อนส้อมสามคู่กระทบกับจานกระเบื้องแทบจะพร้อมเพรียงกันในเสี้ยววินาทีความเงียบสงัดที่แท้จริงทิ้งตัวลงมาปกคลุมห้องอาหารทันที อากาศรอบตัว

"พี่อคิน..." ข้าวหอมเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีปลายนิ้วเรียวยาวของอคินเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน ออกแรงบังคับเบาๆ ให้เธอหันกลับมาสบตากับเขา รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น แต่กลับทำให้ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง"หนูหอมไม่ได้ทำผิดกฎข้อสองจริงๆ ใช่ไหมคะคนดี..." อคินกระซิบถามชิดริมฝีปาก แววตาวาวระยับดั่งสัตว์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "เพราะถ้าพี่จับได้ว่าหนูโกหก... บทลงโทษของพี่ มันจะไม่เหมือนของพายุหรือศิลาหรอกนะคะ"ข้าวหอมหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก เธอพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจอคินหัวเราะในลำคอเบาๆ คลายมือออกจากคางของเธอ แล้วถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้เธอเป็นอิสระ"คืนนี้... ไปหาพี่ที่ห้องด้วยนะคะ" เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย "พี่ยังมีเรื่องต้องคุยกับหนูอีกเยอะเลยค่ะ" มุมมอง: อคินแสงไฟสีส้มนวลจากโคมไฟซ่อนผนังขับเน้นให้ห้องนอนใหญ่ทางปีกตะวันออกของเพนต์เฮาส์ดูอบอุ่นและเงียบสงบ ทว่าสำหรับอคินแล้ว ความเงียบสงบในค่ำคืนนี้กลับเต็มไปด้วยระลอกคลื่นแ