Semua Bab Trust Issue ฝาก (รัก) ไว้ให้เพื่อนพี่: Bab 101 - Bab 110

"พ...พี่ๆ ทำอะไรกันคะ คุกเข่าทำไม" อินทิราละล่ำละลักถาม มือบางยกขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจและคาดไม่ถึงเทมส์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาเปิดช้าๆ ภายในกล่องไม่ได้มีแหวนเพชรเม็ดชูใหญ่โตอลังการเพียงวงเดียว แต่มันกลับมีแหวนทองคำขาวดีไซน์เรียบหรูสามวง ที่ถูกออกแบบมาให้ส่วนโค้งเว้าของแต่ละวงสามารถสอดประสานประกบเข้าด้วยกันได้อย่างพอดิบพอดีจนกลายเป็นแหวนวงเดียวที่สมบูรณ์แบบอินทิรามองแหวนในกล่องสลับกับใบหน้าของผู้ชายทั้งสาม น้ำตาแห่งความตื้นตันเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่"อินทิรา..." เทมส์เริ่มต้นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ตลอดสองปีที่ผ่านมา หนูพิสูจน์ให้พวกพี่เห็นแล้วว่าหนูเข้มแข็งและคู่ควรกับทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ พี่เคยบอกว่าพี่จะดูแลหนู แต่ความเป็นจริงคือ หนูต่างหากที่เข้ามาดูแลหัวใจของพี่ แหวนวงแรกนี้... ตัวแทนของความมั่นคง พี่ขอให้หนูรับมันไว้ เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าชีวิตของพี่ จะมีหนูเป็นที่พึ่งพิงตลอดไป"เทมส์หยิบแหวนวงแรกลงมาจากกล่อง บรรจงสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของอินทิราอย่างเชื

"พี่จำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนไอ้เข้มมันพาเรามาส่งขนมที่อู่ เรายังตัวเล็กนิดเดียว พูดอะไรก็นิ่งเงียบ ก้มหน้ามองแต่ปลายเท้า... วันนี้กลับกล้าแบกหน้ามายืนต่อรองกับพวกพี่ถึงที่นี่ ทิ้งให้ตากฝนจนตัวสั่นปากซีดขนาดนี้ พี่เข้มของเธอนี่ใจดำไม่เปลี่ยนเลยนะ ทิ้งน้องสาวหน้าตาน่ารักไว้รับเคราะห์แทนคนเดียว ไม่กลัวพวกพี่จับขึงไว้แล้วโยนลงมาจากชั้นห้าสิบเอ็ดบ้างหรือไง หืม?"ข้าวหอมเบนสายตาไปสบตากับอคิน ดวงตากลมโตของเธอวาวแสงด้วยความเด็ดเดี่ยว"ถ้าพวกคุณคิดจะโยนฉันลงไปจริงๆ คงไม่สั่งให้คนไปรับตัวฉันมาอย่างสุภาพ และคงไม่ปล่อยให้ฉันยืนพูดอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกหรอกค่ะ"อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากลึกขึ้นกว่าเดิม เขาส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอคล้ายถูกใจในคำตอบศิลาที่นั่งนิ่งมาตลอดเอื้อมมือไปหยิบโฉนดที่ดินขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบไล่อ่านตัวเลข แปลงที่ดิน และตราประทับสีแดงด้วยความรวดเร็วและเป็นระบบ"ทำเลชานเมือง ติดคลองซอย สภาพคล่องต่ำมาก" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ปราศจากอารมณ์โกรธเกรี้ยวแบบพายุ หรือหยอกเย้าแบบอคิน "หาก

"จำไว้ว่านี่คือสิ่งที่พี่ชายมึงทำไว้กับพวกกู"เขากระซิบเสียงเหี้ยมชิดใบหูเล็ก ก่อนจะปลดกางเกงยีนส์ของตัวเองออกอย่างเร่งรีบพายุจับแก่นกายแข็งขืนจ่อประชิดช่องทางคับแคบที่ปิดสนิท เขาไม่มีความคิดที่จะเบิกทาง ไม่สนใจว่าเธอจะพร้อมหรือไม่ แรงโทสะสั่งให้เขากดแทรกตัวตนเข้าไปในทันที หมายจะลงโทษให้เธอเจ็บปวดจนจำฝังใจทว่า... ร่างกายของเขากลับชนเข้ากับสิ่งกีดขวางบางอย่างที่แน่นสนิทพายุชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความคับแน่นบีบรัดตัวตนของเขาจนปวดหนึบไปทั้งลำ"อึก... กรี๊ดดด!"เสียงกรีดร้องสั้นๆ แหลมสูงหลุดออกมาจากลำคอของข้าวหอม ร่างบางใต้ร่างเขาเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง แผ่นหลังแอ่นโค้งขึ้นจากเบาะหนัง นิ้วเท้าจิกแน่นเข้าหากันจนเกร็ง ใบหน้าเนียนบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมานเกินขีดจำกัด หยาดน้ำตาที่เธอพยายามสะกดกลั้นมาตลอดทางไหลพรากลงมาอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้พายุขมวดคิ้วแน่น เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม เขาก้มลงมองจุดเชื่อมต่อของร่างกายเบื้องล่างบนเบาะโซฟาหนังสีดำสนิท มีรอยเลือดสีแดงสดหยดลงมาเป็นดวงเล็กๆ ไหลซึมเปรอะเปื้อนเรียวขาด้านในของเธอ

"ถ้าหนูทำตามกฎครบทุกข้อ... วันที่เงินสี่สิบสองล้านบาทหมดลง คุณศิลาจะคืนโฉนดบ้านให้หนู แล้วปล่อยหนูไปใช่ไหมคะ"คำถามนั้นทำให้ปลายนิ้วของศิลาที่กำลังเคาะโต๊ะชะงักไปเสี้ยววินาทีปล่อยเธอไปงั้นหรือ?ภาพร่างบอบบางที่ยอมรับความเจ็บปวดเงียบๆ บนโซฟาเมื่อคืนแล่นเข้ามาในระบบความคิด ความคิดที่ว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องเดินออกจากเพนต์เฮาส์แห่งนี้ไปในวันใดวันหนึ่งสร้างระลอกความรู้สึกขัดหูขัดตาขึ้นมาในจิตสำนึกของเขาอย่างไม่มีเหตุผลรองรับ แต่ด้วยตรรกะทางธุรกิจ เขาไม่อาจแสดงความลังเลให้ลูกหนี้เห็นได้"ขึ้นอยู่กับว่าเธอประพฤติตัวได้คุ้มค่ากับราคาที่พวกเราต้องจ่ายไปแค่ไหน" ศิลาตอบเลี่ยงอย่างเยือกเย็นข้าวหอมไม่ซักไซ้ต่อ เธอจรดปลายปากกาลงในช่องผู้ยินยอมรับสภาพหนี้ ตวัดเขียนลายเซ็นลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่มีอาการลังเลแม้แต่น้อย"เรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอดันกระดาษกลับมาทางเขาศิลาดึงเอกสารกลับมาตรวจเช็กความถูกต้อง ลายเซ็นคมชัด ทุกอย่างสมบูรณ์แบบตามกระบวนการที่เขาวางไว้ ทว่าความหงุดหงิดลึกๆ ในใจกลับไม่ได้จางหายไป ข้าวหอมไม่ได้ยอมจำนนต่ออำนาจของเขาทางอารมณ์ เธอเพียงแค

"มองทะลุปรุโปร่งจังเลยนะ" อคินใช้ปลายนิ้วโป้งที่เปื้อนคราบยากดลงไปบนรอยช้ำตรงข้อมือของเธอแรงขึ้นอีกนิด จนข้าวหอมต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดเสียงร้อง "แต่รู้ไหม ข้าวหอม... ยิ่งเธอทำตัวเข้มแข็ง ยิ่งเธอพยายามทำเป็นไม่เจ็บ มันยิ่งทำให้ผู้ชายอย่างพวกพี่อยากรู้ ว่าถ้าบีบให้แรงกว่านี้ กดย้ำลงไปที่แผลเดิมซ้ำๆ เธอจะส่งเสียงร้องไห้ออกมาแบบไหน"เขาปล่อยมือจากข้อมือของเธอ เลื่อนฝ่ามือขึ้นมาประคองพวงแก้มซีดเซียว ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนขึ้นไปทัดหูอย่างทะนุถนอม สัมผัสอ่อนโยนทว่าแฝงไปด้วยความคุกคามจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหยุดหมุนเวียน"พี่เข้มของเธอใจร้ายมากเลยนะ ทิ้งหนี้ไว้ห้าสิบล้าน ทิ้งน้องสาวหน้าตาน่ารักให้มารับกรรมแทน... คิดว่าป่านนี้พี่ชายสุดที่รักของเธอ กำลังนอนเสวยสุขอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้หรือเปล่า ในขณะที่เธอกำลังถูกพวกพี่ย่ำยีอยู่ตรงนี้"คำว่า 'พี่เข้ม' เปรียบเสมือนลิ่มแหลมคมที่ตอกลิ่มลงกลางใจ ข้าวหอมหลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสๆ คลอเบ้าที่ขอบตา แต่เธอเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาหยดนั้นร่วงหล่นลงมาให้อคินได้เชยชม"เรื่องของพี่เข้ม... ให้เป็นเรื่อ