All Chapters of ลูกสาวเดียวไม่เคียวก็บ้า: Chapter 11 - Chapter 20

ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูทันที นิ้วเลื่อนหน้าจอรัวๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนหวังว่ามันจะมีอะไรโผล่ขึ้นมาเอง เลื่อนแล้วก็เลื่อนอยู่นั่นแหละ... หรือว่ามันส่งแค่ในกลุ่มพนักงานที่นี่วะ? หรือยังไงกันแน่ความคิดตีกันไปหมดจนเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง แล้วถ้าพี่เต้รู้ขึ้นมา... มีหวังฉันซวยแน่ๆ เป้าหมายพี่เต้ของฉันยังไม่สำเร็จเลยนะ ยังไม่ได้เอากับพี่เต้ด้วยซ้ำ อย่าพึ่งทำให้ฉันต้องเสียเขาไปก่อนได้ป่ะ... ไอ้เด็กบีทฉันยืนจ้องหน้าจออยู่พักใหญ่ ก่อนจะกดล็อกมือถือแล้วเก็บลงกระเป๋า สูดหายใจลึกๆ หนึ่งที ปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุดจากนั้นก็เดินออกจากออฟฟิศไป ด้วยท่าทางของ “สาวเรียบร้อย” ที่ยิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพอออกมาด้านหน้า ฉันหันมองไปทางซ้ายฝั่งนั้นเป็นโซนโรงงาน มีเสียงเครื่องจักรดังสนั่น อี๊ดอ๊าดๆ ไม่หยุด เหมือนทั้งพื้นที่เต็มไปด้วยการทำงานที่ฉันไม่เข้าใจว่าทำอะไรกันบ้างส่วนฝั่งขวา...น่าจะเป็นโรงอาหารฉันลังเลนิดหน่อย ก่อนจะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วก็ใช่จริงๆ มีป้ากำลังทำกับข้าวหม้อใหญ่และถาดใหญ่ๆวางเรียงไว้ประมาณสี่ห้าถาดให้เลือกกิน กลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูกจางๆแบบนี้ก็แสดงว่าอาหารที่เ

แต่ถ้าฉันปฏิเสธมัน มันก็อาจจะยังคงคิดเล็กคิดน้อยเรื่องนั้นอยู่และอาจจะส่งผลต่อจิตใจมากขึ้นจนมันคิดที่จะทำลายฉันด้วยการลงรูปพวกนั้น แล้วฉันควรทำไงดี "น้องบีท" ฉันไม่เคยจะพูดดีแบบนี้ "ครับ" ฉันขยับเข้าไปจูบปากบีทอีกครั้ง ก่อนจะพูดอะไรต่อหลังจากที่ถอดจูบออก"คือพี่ไม่ได้อยากจะปฏิเสธเอ็งเลยนะ แต่พี่ขอเลื่อนไปเป็นคืนนี้ได้ไหม""คืนนี้ ทำไมต้องคืนนี้ครับ""พี่ไม่สะดวกเวลานี้จริงๆ เพราะอีกเดี๋ยวแม่พี่ก็น่าจะโทรตามให้กลับเข้าด้านในออฟฟิศแล้ว""คืนนี้เราจะเจอกันได้ไง พี่อยู่กับพ่อแม่นะพี่อย่าลืม""พี่มีวิธีของพี่ เอ็งไม่ต้องเป็นห่วงเอ็งแค่มาตามเวลาที่พี่บอก เดี๋ยวตอนเย็นพี่โทรบอกว่าจะให้มาตอนไหน"ซึ่งที่บอกว่ามีวิธีคือไม่มีหรอก พูดเอาตัวรอดไปก่อน ณ ตอนนี้ ถึงแม้ว่ายังไงก็ต้องให้มันเอาอยู่ดี แต่การเอากันที่บ้านฉันก็ยังดีกว่าเอากันที่กระต๊อบ"เออ...ก็ได้" น้ำเสียงไม่ได้แข็งเหมือนตอนแรกแล้ว แต่ก็ยังมีความงอนจางๆ ปนอยู่"พูดดีๆหน่อย พูดให้เหมือนพอใจ" ฉันจ้องเขาเขม็ง เหมือนบังคับกลายๆเขายิ้มแต่เป็นยิ้มที่ดูฝืน แล้วตอบกลับแบบลากเสียงยาว"ครับบบ ตามนั้นเลยครับ"น้ำเสียงกวนๆ แบบนั้นทำให้ฉันแอบห

"ลามาเอากับพี่ต่อไง" "..." ฉันเงียบไปแป๊บนึง ก่อนจะยกมือขึ้นตีแขนมันเบาๆ อย่างหมั่นไส้"ไอ้บีทบ้า อย่าพูดเล่นดิ ยังไงเอ็งก็ต้องกลับก่อนจะเช้า" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งดุ กึ่งเขิน"ครับบบ...ครับๆ" มันลากเสียงยาวเหมือนยอม แต่ก็ยังซุกหน้าลงมาใกล้ๆ เหมือนจะอ้อนต่อฉันหลับตาลงช้าๆ ในอ้อมกอดนั้น ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ควร…แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตอนนี้ฉันไม่อยากให้มันลุกไปไหนเลยจริงๆ ร่างกายของทั้งสองเปลือยกายนอนกกกันตลอดทั้งคืนจนถึงเวลาตีสามกริ๊งๆๆๆๆ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น พราวเธอได้แอบตั้งปลุกไว้ตอนกลางดึก เพราะกลัวว่าเธอและเขาจะหลับสนิทกันไปยาวๆทั้งคู่แบบไม่รู้สึกตัวกันยันเช้าฉันลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ ที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆฉันเหมือนเดิมผมของมันยุ่งนิดๆ ใบหน้าดูง่วงงุนแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยฉันยกมือขึ้นเขย่าตัวมันเบาๆ"บีท บีท บีทตื่นเร็ว" เสียงฉันยังแผ่วๆ เหมือนกลัวใครจะได้ยิน"อื่อออ...ครับบบ" มันตอบเสียงงัวเงียทั้งที่ยังไม่ลืมตาฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเขย่าอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นนิดหน่อย"ใกล้จะเช้าแล้วนะ" ถ้ายังไม่รีบ… มีหวังซวยแน่"ครับบบบ" มันตอบลากเสียงยา

ในตอนนี้สายตาของเขาอย่างกับจะคาบฉันไปแดกเร็วๆนี้ คือเป็นผู้ชายที่หว่านเสน่ห์เก่งมาก เพราะเขาทำให้ฉันหลงไปด้วยแล้วตอนนี้ "กลับกันเลยไหมครับ" ปากพูดและมือถึงด้วยฉันให้เลยพี่คนนี้ แต่คือแค่เขามาโอบจับเอวคอดก็ขนลุกแล้ว ความรู้สึกอยากของฉันมันมาไวกว่าอะไรอื่นอีก ในหัวฉันคือคิดว่าถ้าเขาชวนเรากลับด้วยมันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ อีกใจก็สงสัยด้วยว่าเขาเลิกกับพี่รหัสเราแล้วเหรอถึงกล้าทำอะไรแบบนี้กับผู้หญิงอื่นฉันค่อยๆหันไปมองเพื่อนๆ ดูว่าพวกมันยังอยู่ดีกันไหม และภาพที่เห็นคือพวกมันแยกกันไปอยู่คนละทิศละทาง คนนึงไปอยู่โต๊ะใครไม่รู้ อีกกลุ่มก็ไปเต้นตรงด้านหน้าเกือบจะใกล้ดีเจเขาแล้ว ส่วนอีกสองคนไม่เห็นหัว น่าจะไปเข้าห้องน้ำ เหลือฉันที่โต๊ะคนเดียว กับพี่ต้นคนนี้ที่มาขอชนแก้วเมื่อช่วงต้น"ได้ค่ะ" ก็เวลาตอนนี้มันตี 1 แล้วฉันก็อยากกลับแล้วเหมือนกันนั่นแหละ ก็เลยกลับพร้อมพี่เขาไง เปล่าหรอกฉันก็พูดไปงั้น จริงๆ คือแค่ก็อยากรู้ว่าเขาจะยังไงต่อ"หนูขึ้นห้องไหวไหม ให้พี่ขึ้นไปส่งถึงหน้าห้องไหมครับ" เสียงพี่ต้นดังขึ้น หลังจากที่รถจอดสนิทอยู่หน้าคอนโดฉันเอนตัวพิงเบาะนิดๆ ทำเหมือนยังมึนอยู่ ทั้งที่จริงก

รถเคลื่อนตัวไปตามถนนเงียบๆ ยามค่ำคืน ไฟข้างทางส่องเข้ามาเป็นจังหวะผ่านกระจกหน้ารถ บรรยากาศในรถไม่ได้เงียบจนน่าอึดอัด แต่ก็ไม่ได้มีใครพูดอะไรขึ้นมาก่อน ฉันแอบเหลือบมองพี่เต้เล็กน้อย ก่อนจะเป็นฝ่ายชวนคุยขึ้นมา "พี่กินไรมายังตอนนี้หิวไหม" น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความใส่ใจนิดๆ"พี่กินข้าวมาแล้วครับยังไม่หิว" เขาตอบสบายๆ พลางหันมามองฉันแว๊บนึง ฉันพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ"งั้นกลับคอนโดเลยนะคะ หรือพี่จะให้หนูพาแวะซื้ออะไรก่อนไหม"ฉันถามเผื่อไว้ ถึงแม้ใจจริงจะอยากกลับคอนโดเร็วๆ มากกว่า"อ๋อพี่ลืมเอาแปรงมา" คำตอบนั้นทำให้ฉันหันไปมองเขาทันที"แปรง? อ๋อแปรงสีฟันใช่ไหมคะ" ฉันถามย้ำเหมือนให้แน่ใจ"ครับ" เขายิ้มบางๆ เหมือนรู้ว่ามันฟังดูแปลกนิดๆฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะตอบกลับ"พี่เอาแปรงที่ห้องหนูก็ได้ หนูซื้อไว้เยอะ" พูดออกไปแบบนั้นง่ายๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย"โอเคครับ" เขาตอบฉันสั้นๆแล้วบรรยากาศในรถก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ฉันจับพวงมาลัยแน่นขึ้นนิดนึง ก่อนจะถามต่อ"ลืมอะไรอีกไหมคะ หนูขับมาใกล้จะถึงคอนโดแล้ว""ไม่ลืมแล้วครับ" เขาตอบฉันสั้นๆฉันพยักหน้า