All Chapters of ลูกสาวเดียวไม่เคียวก็บ้า: Chapter 1 - Chapter 10

พราว ลูกสาวเจ้าของโรงงาน... ที่พึ่งกลับมาอยู่บ้านช่วงปิดเทอมของมหาวิทยาลัย เธอเป็นลูกคนเดียวของครอบครัวนี้ และเธอก็เป็นคนเงียบๆในสายตาคนอื่นที่มองเห็นเธอว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าเด็กที่เงียบๆ นี้ เธอมีความลับที่ใครก็คาดไม่ถึงว่าเธอจะ... "ลุงคะ" ฉันเห็นลุงพนักงานของพ่อฉันที่ได้รับสั่งให้เอาอาหารกลางวันมาให้ฉันที่บ้าน จริงๆพ่อกับแม่ชวนไปที่โรงงานด้วยกันเพราะที่บ้านไม่มีคนอยู่ด้วยก็เลยอยากให้ฉันไปเล่นอยู่ที่นู้น แต่ฉันเลือกที่จะไม่ไปเพราะโรงงานเสียงดังไม่รู้เสียงอะไรต่ออะไรเยอะแยะไปหมด แม้ห้องทำงานพ่อฉันจะกันเสียงได้บ้างแต่ก็ยังไม่ยินเบาๆอยู่ดี และพอได้ยินไปนานๆมันยังไงไม่รู้หรือเพราะฉันยังไม่ชินเหมืนคนอื่นเขา "ว่าไงครับ คุณพราว" "อย่าพึ่งไปค่ะ พอดีห้องรีโมทแอร์มันเป็นอะไรไม่รู้ค่ะช่วยไปดูให้หน่อนได้ไหมคะ" "อ๋อได้ครับ เดี๋ยวผมไปดูให้" ฉันในชุดสายเดียวผ้าบางๆกางเกงขาสั้นจำตูดที่เข้ากับช่วงอาการร้อนแบบนี้สุด คุณเขาจะชอบไหมนะ ฉันพาเขาเข้ามาที่ห้องนอนตัวเองก่อนเดินหารีโมทแอร์ ดูเหมือนว่ารีโมทจะตกพื้นพอดี เพียงแค่ก้ทลงหยิบก็ทำให้ลุงเห็นกล้ามก้มฉันไปครึ่งแล้ว "นี่คะลุง" ฉ

วันต่อมาฉันหวังว่าวันนี้จะต้องเป็นลุงคนนั้นอีกครั้งนะ"โทษนะครับมีคนอยู่ไหม เอาข้าวมาส่งครับ" ไม่ใช่ลุง เขาคือคนเดิมที่มาเมื่อวาน"ขอบคุณค่ะ"ฉันยื่นมือไปรับถุงข้าวจากเขาผ่านรั้วเหล็กหน้าบ้านก่อนจะหันหลังจะเดินกลับบ้าน"ผมขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมครับ""ได้ค่ะ" ฉันชะงักไปครู่นึงก่อนตอบกลับเขาไปเขาเดินเข้ามาในบ้านฉัน ฉันพาเขาเดินไปที่ห้องน้ำที่ติดกับครัวก่อนจะเดินเข้าไปที่ครัวแล้วจัดอาหารใส่จาน สักพักผู้ชายคนนั้นเขาออกจากห้องน้ำมาพอดี"คุณพราวชอบกินราดหน้าเหรอครับ" เขามองมาที่ฉันที่กำลังจะยกถ้วยราดหน้าไปนั่งกินที่โต๊ะอาหาร"ใช่ค่ะ กินด้วยกันไหมคะ""ไม่ครับ กินข้าวมาแล้ว""แบบนี้ก็เหลือเวลานั่งพักเยอะเลยนะคะ นั่งพักผ่อนที่นี่ก่อนได้ค่ะ" ฉันหันไปดูนาฬิกาที่พึ่งจะ 12:30 นาที"อีกครึ่งชั่วโมงครับ แต่เดี๋ยวผมก็ต้องเลยไปรับของจากอีกโรงงานนึงมาให้เจ๊กับเสี่ยเขาอยู่ดีครับ""อ๋อแบบนี้เองพี่ถึงได้เอาข้าวมาส่งให้หนู เพราะพี่จะได้ไปรับของต่อ""ใช่ครับ""มันไกลไหมคะ""ไม่ครับ ไม่ไกลมาก ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วกว่าๆ""อ๋อโอเคค่ะ""ทำไมถามเหรอครับ จะไปเป็นเพื่อนเหรอครับ"คำพูดของผู้ชายคนนี้ดูเริ่มจะเล่

"พี่เต้คะ พี่ต้องรีบกลับไหมเข้าไปพักด้านในบ้านหนูก่อนก็ได้นะคะ" "อ๋อพี่ต้องรีบกลับแล้วครับ ไว้วันหลังเดี๋ยวพี่อยู่ด้วยนะ""ค่ะ"ดูสิ! นี่คือพี่เต้ ถ้าสมมุตินี่เป็นลุงคนนั้นป่านี้ฉันคงได้นอนเอากับพี่เต้บนห้องนอนแล้วละตอนนี้ แต่นี่แค่ชวนฉันออกไปข้างนอกด้วยแค่จูบและดูดปากกันแค่นั้นก็เขินฉันจะตายละวันต่อมา"คุณลุงจริงด้วย""ครับ ผมเองครับ""คิดถึงจังเลยค่ะ ไม่ได้เอากับลุงตั้งหลายวันแล้ว""ใช่เหรอครับ ผมก็นึกว่าคุณพราวจะเอากับทุกคนที่มาส่งข้าวให้"อิลุงนี่เริ่มพูดไม่เข้าหูฉันละ จากที่ฉันยิ้มๆ กลายเป็นว่าปากฉันที่ยกยิ้มอยู่มันลงมาเองโดยอัตโนมัติฉันรอเขาทุกวันแต่เขามาพูดอย่างกับว่าฉันเอากับใครไปทั่ว มันก็เกือบจริงแต่ล่าสุดช่วงวันที่ผ่านมาฉันยังไม่เอากับใครเลยนะ เขามาพูดแบบนี้ฉันก็ไม่โอเคเท่าไหร่ อุตส่าห์รอ"ใครจะทำแบบนั้นคะ หนูไม่ใช่คนที่จะเอากับใครไปทั่วนะคะ"แม้ฉันหมดอารมณ์อยากได้แล้วเพราะคำพูดเมื่อกี้ของเขา ฉันก็ขอแสร้งทำเป็นว่าคุยให้มันจบๆไปหน่อยแล้วกัน"ใช่เหรอครับ แล้ววันนี้อยากจะเอากับผมอีกไหมครับ ผมทำให้ได้นะครับ""เหมือนว่าวันนี้หนูต้องทำงานบ้านนะสิคะ และอีกอย่างก็นัดเพื่อนสมัยเร

"นะๆๆ นะคะ อยู่ต่อๆ นะๆ" เธอนั่งกอดแขนเขาแน่นบนโซฟาและอ้อนเขาสุดๆเลยล่ะ"งั้นพี่ต้องบอกเสี่ยให้ผมนะครับว่า...ว่ายังไงดี" "นี่เดี๋ยวพี่โทรบอกให้ตอนนี้เลย" ฉันพูดก่อนจะยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือมากด"เปิดเสียงให้ผมได้ยินด้วยได้ไหมครับ" เขาขยับเข้ามาชิดตัวฉันแล้วก็มองมาที่มือถือฉัน"ได้สิ" >>> ตุ๊ดดดด~ตุ๊ดดดดดด~ตุ๊ดดดดดดด~"แม่ไม่รับ น่าจะคุยงานอยู่""โทรหาเสี่ยเลยครับเวลานี้เสี่ยเดินดูงานอยู่""ได้"ตุ๊ดดดด~ ตุ๊ดดดดดด~'ว่าไงลูก'"คุณพ่อ"'ค้าบ...ว่าไงครับ'"คือว่าท้อน้ำบ้านเรามันรั่ว"'เอ้า! งั้นเดี๋ยวพ่อให้คนเข้าไปซ่อมนะ'"พ่อคะๆ คือว่าน้องคนชื่อบีทลูกน้องที่ทำงานของพ่อ เขามาส่งหนูพอดีหนูเลยจะให้เขาซ่อมให้ค่ะคุณพ่อ ตอนนี้เขาออกไปซื้อของที่ใช้ซ่อมท้อน้ำอยู่ค่ะ"'อ๋อบีท ก็ว่าทำไมบ่ายนี้ยังไม่เห็นหน้า โอเคๆลูก งั้นก็ให้บีทซ่อมให้เสร็จก่อนค่อยกลับมานะ'"ค่ะ" แล้วเธอก็กดวางสายจากพ่อของเธอก่อนหันไปยิ้มกับบีทที่นั่งเปลือยกายตัวติดกันอยู่ข้าง"อยากเอาอีกใช่ไหมละครับ""อื่อ! อยากเอาอีก""เดี๋ยวจัดให้อีกรอบแบบหนักๆเลยครับ""อ๊าาาา..."แต่สุดท้ายบีทก็ต้องกลับไปทำงานต่ออยู่ดี ที่เธอโกหกพ่อ

"มาแล้วครับ" "ได้อะไรมาคะ ไปซื้ออะไรมาบ้าง" "ซื้อน้ำแล้วก็ของกินไปแช่ไว้ตู้เย็นครับพอดีตู้เย็นโล่งมากแล้ว""แล้วมีอะไรอีกคะ" "แค่นี้ครับ"อ้าว! ไม่มีถุง...เหรอ ที่ฉันคิดไว้คือไม่มีเหรอ"อ๋อ...ค่ะ" ไม่มีก็ไม่มี ไม่มีก็ได้"อ๋อแล้วก็นี่ครับ" เห้ยอะไรอ่ะ อย่าบอกนะว่าถุง..."ขนมหวานให้คุณพราวครับ เผื่อคุณพราวอยากเติมหวาน""ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ฉันยื่นมือไปรับจากเขาอยากเติมหวานก็จริงแต่ไม่ใช่หวานแบบนี้ ฉันอยากเติมหวานจากเขาต่างหากล่ะ รู้บ้างไหมใจเย็นๆ พราว แกต้องใจเย็นๆ เขาอาจจะมือถุงยางอนามัยที่ห้องเขาแล้ว ก็เลยไม่ซื้อไงก็จริงเรายังมีหวังอีกหนึ่งว่าเขาจะพาเราแวะห้องเขาก่อนแต่พอฉันดูตามถนนแล้วคือมันทางกลับบ้านฉันชัดๆ แบบนี้ก็แสดงว่า โห! ไม่ได้สินะเรา"ถึงแล้วครับ""ค่ะ""เป็นไรหรือเปล่าครับทำไมคุณพราวสีหน้าดูไม่ค่อยโอเค" เขาจับสังเกตสีหน้าฉันได้ว่าฉันไม่โอเค แต่ฉันไม่มีทางบอกหรอกนะว่าฉันไม่โอเคตรงไหน ให้ไปคิดเอง"เปล่าค่ะ พราวโอเคดีพราวไม่ได้เป็นอะไร""โอเคก็ดีแล้วครับ ขอบคุณคุณพราวมากนะครับวันนี้ที่ยอมออกไปข้างนอกกับผม""ค่ะ""ไว้วันหลังไปด้วยกันอีกนะครับ""ได้ค่ะ งั้นพราวเข้าบ้านก่อนน