All Chapters of ลูกสาวเดียวไม่เคียวก็บ้า: Chapter 21 - Chapter 30

ส่วนฉันก็ต้องมานั่งปั่นงานต่อเพราะตอนอยู่กับพี่เต้คือฉันไม่แตะงานให้เขาเห็นเลยกลัวว่าจะเป็นการไม่ทนใจเขา เขาอุตส่าห์มาหาทั้งทีกริ๊งงงง~ปั่นงานยังไม่ทันได้ถึงไหนก็มีคนโทรหาแล้ว"ว่าไงมึง" ฉันกดรับสายและเปิดเสียงดัง เขียนงานไปด้วยคุยโทรศัพท์ไปด้วย"เมื่อวานกูโทรหามึงทำไมไม่รับสายยย""กูหลับ แล้วมีเรื่องอะไรหรือเปล่า""กูจะคุยเรื่องไปงานเลี้ยงคืนนี้ไง""งานเลี้ยง?" ฉันไม่รู้เรื่องเลยว่ามีงานอะไร เพื่อนบอกยังงงอยู่เลย "ก็งานเลี้ยงที่คณะเราไง เขามีงานเลี้ยงอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ มึงไปด้วยกันไหม""ไปแล้วได้อะไร""ได้ชั่วโมงกิจกรรมแค่เข้าร่วมไม่ต้องทำอะไรเลย""เออกูไป"แค่บอกว่าได้ชั่วโมงกิจกรรมแบบที่ไม่ต้องทำอะไรมากฉันก็คือตอบไปทันที "โอเคๆ ไปด้วยกันนะ ให้กูไปหรือมึงจะมารับกู""ยังไงก็ได้ มึงมาก็ได้""โอเค เดี๋ยวกูไปรับ แค่นี้"จบไปอีกเรื่อง นั่งปั่นงานต่อรอไปงานคืนนี้ ใครจะไปคิด ว่าวันนี้มางานเลี้ยงของคณะแล้วได้เจอแฟนของพี่รหัสอีก คนที่ฉันพึ่งเอากับเขามาเมื่อวันก่อน"พี่จะมาอะไรกับหนูอีก พี่ไม่กลัวแฟนพี่มาเจอหรือไง" ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำคนเดียว พอเข้าสร็จออกมาหน้าห้องน้ำก็เจอพี่ต้นจับแข

"เอ่อ! ขอโทษนะคะ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ถึงได้พาฉันมาที่นี่" ใจจริงๅอยากพูดออกไปว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรแต่คือเอาเหอะ คนคุมเขาเยอะขนาดนั้นฉันไม่กล้าหรอกนะ"เอาล่ะๆ ฉันเช้าเรื่องเลยแล้วกันนะ" เจ้าสัวพูดพลางก้าวเดินขึ้นมายืนตรงหน้าเธอหนึ่งก้าว"ค่ะ""ตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนฉันให้คนของฉันไปสืบดูว่าลูกชายของฉันได้หมกสาวไว้ไหมแล้วก็เจอ...เป็นเธอนี่เอง"ใครกันวะลูกชายของเขา พี่เต้เหรอ หรือพี่ต้น หรือใคร"ขอถามเพิ่มเติมหน่อยนะคะ""ว่ามา""แล้วคุณจะไปยุ่งอะไรกับลูกชายของคุณถ้าเขาจะความรักก่บสาวมันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่เหรอ""เธอกำลังหาว่าฉันเสือกงั้นเหรอ" เขาพูดเสียงเข้มและดังขึ้นกว่าเดิม"ปะเปล่านะคะ" อยู่ๆก็พูดติดๆขัดๆขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงพูดเขาที่เข้มขึ้น"แต่เพราะมันมีแฟนแล้วมันไม่เอาการเอางานฉันถึงต้องห้ามไง"ตั้งแต่ที่เขาพูดเรื่องลูกชายฉันก็เอาแต่นึกอยู่ในหัวตลอดว่าใครคือลูกชายเขาถ้าพี่เต้ก็ไม่น่าใช่เพราะลูกเจ้าสัวคงไม่ลงมาเห็นคนงานที่โรงงานของพ่อฉันถ้าเป็นไอ้เด็กนั่นก็ไม่น่าใช่เหมือนกันเพราะมันเคยเล่าเรื่องครอบครัวและการศึกษาของมันให้ฟังแล้ว ถ้าเป็นพี่ต้นก็น่าคิดเพราะฉันกับเขายัง

แม้ผมจะบอกเธอว่าผมจะกลับ แต่จริงๆการพูดแบบนั้นมันคือการแค่พูดให้เธอสบายใจ เธอไม่รู้หรอกว่าผมจริงๆแล้วผมยังนั่งอยู่บนรถหน้าคอนโดนั้นผ่านไปครึ่งชั่วโมง ผมเห็นเธอเดินอแกจากคอนโดอย่างเร่งรีบ ไปขึ้นรถตัวเองก่อนรีบขับรถออกไปผมทนไม่ได้ที่จะไม่ตามเธอไป ผมขับรถตามเธอตั้งแต่คอนโดไปจนถึงที่สนามบิน เธอเลี้ยวเข้าสนามบิน หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ตามเธอไปอีก เพราะผมคิดว่าเธอน่าจะเดินทางไปไหนสักที่ สองสัปดาห์ต่อมา…@บริษัทผมอยากรู้เหมือนกันว่าพ่อจะยังด่าผมอยู่อีกไหมว่าผมไม่ช่วยงาน ทุกวันนี้ผมมาทำงานทุกวันเลยนะ ดูชิว่าพ่อจะยังว่าผมไหมเอกสารก็เยอะแยะไปหมด ผมก็ไม่ได้ชอบงานพวกนี้ของพ่อหรอก แต่ผมจำเป็นต้องมาทำให้เขาสบายใจ แม้ว่าเขาจะทำตัวเหมือนคนที่ไม่ได้รักผมมากเท่าแม่ แต่แม่ของผมเสียไปแล้วนะ ผมแค่คิดถึงเขาเฉยๆ ตอนเขาอยู่ผมโคตรสบาย แม่ผมเลี้ยงผมแบบสปอยมาก อยากได้อะไรก็ให้อยากกินไรกินอยากไปไหนไปทำอะไรให้ไป ส่วนพ่อผมเขาเป็นคนรู้จักคุณค่าของเงินเพราะเขาทำงานตั้งแต่อายุ 16-17 ปี เรียนไปทำงานไปด้วย ผมเคยได้ยินแม่เล่าให้ฟัง เลยรู้เรื่องพ่อประมาณนึง บรรยากาศในห้องทำงานยังคงเงียบเรียบร้อยตามปกติ เสียงเคาะประต

สายตาเพื่อนผมมันจับจ้องมองมาที่ผมเหมือนกำลังรอคำตอบอะไรบางอย่าง"มึงก็พูดเว่อร์ ไม่ได้รวยเว่อร์อะไรเลย"ผมยกแก้วขึ้นจิบ พยายามทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ในใจกลับรู้สึกตึงๆ อย่างบอกไม่ถูก"แล้ว...กูถามได้ไหมว่านั่นใครที่มึงเอามาฝากให้ทำงานร้านกู...เอ้ยร้านเรา หรือว่านี่แฟนมึง"น้ำเสียงมันฟังดูเหมือนแซว แต่สายตากลับจริงจัง"ร้านเราอะไรกัน อย่าๆ ร้านมึงคนเดียวนั่นแหละ อย่ามาพูดว่าร้านกูด้วยคน กูแค่โดนมึงบังคับให้ช่วยหุ่นด้วย"ผมหัวเราะหึเบาๆ กลบเกลื่อน ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ในช่วงแรกๆ ตอนที่เพื่อนของผมมันเริ่มทำร้าน มันไม่รู้จะเอาใครเข้ามาช่วยเรื่องเงิน ผมก็เลยต้องหุ่นด้วย เพื่อให้ความฝันของเพื่อนได้ไปต่อเรื่องนี้พ่อของมันก็ไม่รู้ คนอื่นก็ไม่รู้ ไม่มีใครรู้เลย นอกจากผมกับมัน และพวกคนที่ทำงานให้มันมาตั้งแต่แรกเริ่มด้วยกัน"เงียบแบบนี้แสดงว่าใช่"มันยิ้มมุมปาก เหมือนจับพิรุธได้"แฟนกูเชี่ยไร ไม่ใช่โว้ย"ผมตอบเร็วเกินไปหน่อย จนมันเลิกคิ้วมอง"ก็เล่ามาดิ"มันยกแก้วขึ้นจิบ รออย่างใจเย็น ต่างจากผมที่เริ่มรู้สึกไม่ค่อยนิ่ง"ใครไม่รู้บังเอิญเจอ"ผมพูดสั้นๆ เหมือนไม่อยากขยายความ"ห๊ะ! มึงกำลังจะบอกว

"แล้วพี่จะพาหนูไปไหน ไม่ได้จะพาหนูกลับหอหนูเหรอ"ฉันหันไปถามเขาทันทีที่เริ่มรู้สึกว่าเส้นทางมันไม่ใช่ทางกลับหอ"อยากได้เงินไม่ใช่เหรอ" คำตอบของเขาทำให้ฉันยิ่งไม่สบายใจ"พี่จะพาหนูไปไหนอีก""ไปคอนโดผมไง""ห๊ะ!" ฉันหลุดเสียงดังออกมาอย่างตกใจ"ตกใจอะไร" "ปะ...ไปทำไมกันคะ"เขามองฉันนิ่งๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ"ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้จะให้คุณไปห้องเฉยๆ ผมมีงานให้คุณทำ เห็นคุณอยากได้เงินนักอยากได้เงินหนา เดี๋ยวคุณทำงานให้ผมนี่แหละ ผมจะจ่ายให้คุณเอง"ฉันพอจะเดาออกอยู่หรอกว่างานที่เขาหมายถึง คงไม่ใช่งานง่ายๆ ที่ทำแบบเดียวเสร็จแล้วได้เงินสบายๆ คนอย่างเขา…ถ้าให้เดานะไม่เอาฉันไปทรมาน ก็คงเอาไปใช้งานหนักๆในรูปแบบที่ฉันไม่เคยทำมาก่อนแต่เอาจริงๆ…ฉันเองก็ยังไม่เคยทำอะไรเลยนี่นา"ตามฉันมา"พอมาถึงคอนโด เขาก็สั่งสั้นๆ ให้ฉันเดินตามเข้าไป เราขึ้นลิฟต์ไปจนถึงชั้นบนสุด ก่อนจะหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง"เข้าไป"ประตูถูกเปิดออก เขาพยักหน้าให้ฉันเดินเข้าไปก่อน แล้วถึงจะเดินตามเข้ามาทีหลังฉันเงียบมาตลอดทาง จนกระทั่งยืนอยู่กลางห้องของเขา สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ ห้องกว้างขวาง ตกแต่งดีทุกมุมก็คนรวยนี่น