Todos los capítulos de My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: Capítulo 91 - Capítulo 100

"เชี่ยเอ๊ย! สัญญาณบ้าอะไรวะ!" เสี่ยชัยสะดุ้งโหยง ซิการ์ร่วงจากปาก ใบหน้ามันย่องซีดเผือดสลับแดงก่ำด้วยความตระหนก มันชักปืนพกลำกล้องสั้นออกจากเอวทันที "มีหนอนบ่อนไส้! มีคนซุ่มดูเราอยู่!""ปิดทางเข้าออกเดี๋ยวนี้!" ชายชุดหนังคำรามลั่น ชักอาวุธปืนออโตเมติกออกมาขึ้นลำเสียงโลหะขบกันน่าสะพรึงกลัว "เก็บเงินขึ้นรถ! ถอย!""หยุดนะเว้ย! ใครสั่งให้พวกมึงถอย!"ความโกลาหลระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา ลูกน้องของเสี่ยชัยคว้ากระเป๋าเงินวิ่งกรูไปยังรถตู้สีดำที่จอดติดเครื่องรออยู่ทางประตูด้านทิศใต้ ล้อรถบดขยี้พื้นซีเมนต์จนควันยางไหม้สีขาวคลุ้งตลบ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง เสียงเครื่องยนต์เทอร์โบคำรามลั่นก่อนที่ตัวรถจะพุ่งทะยานกระแทกประตูสังกะสีเปิดอ้าแล้วแล่นหนีหายไปในความมืด ดีลการเจรจามูลค่ามหาศาลล่มสลายลงต่อหน้าต่อตาในเวลาไม่ถึงสามสิบวินาทีระวีหัวใจหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบจนขนลุกเกรียวไปทั้งแผ่นหลังต้องหนี!สมองสั่งการคำเดียวสั้นๆ เธอรีบเก็บกล้องใส่กระเป๋าสะพายข้าง หมุนตัวกลับหลังหันแล้วออกแรงวิ่งสุดฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังช่องระบายลมแค

"คิน เอาเอกสารมา""ครับนาย"คินก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับครึ่งพร้อมปากกาลูกลื่นสีดำให้เจ้านาย รามินไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับ เขาตวัดสายตาคมกริบสั่งการ คินจึงก้มลงโยนแผ่นกระดาษและปากกาลงบนตักของระวีระวีก้มมองกระดาษแผ่นนั้น มืออันสั่นเทาคลี่มันออกมันคือหนังสือสัญญารับสภาพหนี้ที่พิมพ์ข้อความหยาบๆ ไว้เพียงไม่กี่บรรทัด แต่ละตัวอักษรเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ระบุจำนวนเงินหนี้สิน '10,000,000 บาท (สิบล้านบาทถ้วน)' อันเกิดจากความเสียหายของธุรกิจ และเงื่อนไขข้อผูกมัดด้านล่างที่ระบุชัดเจนว่า... ผู้กู้ยินยอมชดใช้หนี้ด้วยการทำงานในฐานะ 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ภายใต้คำสั่งของเจ้าหนี้โดยไม่มีเงื่อนไข จนกว่าเจ้าหนี้จะพึงพอใจไม่มีกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดไม่มีระบุขอบเขตของงานมันคือสัญญาทาสชัดๆ"เซ็นซะ" รามินสั่งห้วนสั้น ปลายเสียงสะบัดอย่างหมดความอดทน เขายกแขนเสื้อขึ้นมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูสีดำด้าน "เวลาของฉันเป็นเงินเป็นทอง ระวีวรรณ... ถ้าเธอช้าไปอีกหนึ่งนาที ดอกเบี้ยจะทบต้น... ด้วยร่างกายของเธอ"

ตึง!เธอกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตรงหน้าเขาอย่างแรงจนน้ำกาแฟสีเข้มกระฉอกเปื้อนขอบแก้วและไหลลงมาเปื้อนโต๊ะ"ได้แล้ว!" เธอว่าเสียงห้วน ยืนท้าวสะเอวหอบแฮ่กรามินไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ เขาเอื้อมมือหนาไปหยิบแก้วพลาสติกขึ้นมา ยกขึ้นจรดริมฝีปาก แตะปลายลิ้นชิมเพียงหยดเดียวรสชาติขมฝาด เหม็นไหม้ และเปรี้ยวชืดของเมล็ดกาแฟโรบัสต้าเกรดต่ำที่ต้มทิ้งไว้ข้ามคืนปะปนกับกลิ่นคลอรีนจางๆ ของน้ำแข็งหลอดละลายแล่นริ้วเข้าสู่ประสาทรับรสเขาชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่กำลังยืนเชิดหน้ามองเขาอย่างท้าทาย"กาแฟต้มค้างคืน น้ำแข็งก็เริ่มละลาย" รามินเอ่ยเสียงเรียบ วางแก้วลงบนโต๊ะ"มันก็กาแฟดำเหมือนกันนั่นแหละ! ร้านป้าข้างตึกเขาก็ต้มแบบนี้ขายคนทั้งคณะ จะเรื่องมากเอาแต่ใจไปถึงไหนวะ!"รามินไม่ตอบโต้ด้วยคำพูดเขาเอื้อมมือไปจับแก้วกาแฟขึ้นมาอีกครั้งอย่างเชื่องช้า พลิกข้อมือลง... แล้วคว่ำแก้วลงต่อหน้าต่อตาเธอซ่า!ของเหลวสีดำข้นร้อนจัดที่ยังหลงเหลืออยู่ในแก้วไหลทะลักลงสู่พื้นซีเมนต์ กระเด็นเปรอะเปื้อนขอบชายกระโปรงแ

ระวีหลับตาปี๋ ร่างกายแข็งทื่อราวกับก้อนหิน ลมหายใจสะดุดหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หัวใจร่วงหล่นลงไปกองแทบเท้า ถ้าผู้ชายคนนี้ชะลอแรงไม่ทัน หรือยั้งมือช้าไปเพียงเสี้ยววินาที กะโหลกศีรษะของเธอคงแตกละเอียดคามือเขาไปแล้วห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงหอบหายใจรัวเร็วของเธอกับเสียงดนตรีตึ้บๆ จากชั้นล่างที่ยังคงสะเทือนผ่านผนังห้องรามินค่อยๆ ลดไม้กอล์ฟลงข้างลำตัว เส้นเลือดตรงขมับของเขาเต้นตุบ สันกรามขบแน่นจนนูนเด่นเป็นสัน แววตาดุดันตวัดมองใบหน้าของเธอ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล"หลบไป" เขาคำรามในลำคอ เสียงต่ำลึกจนพื้นห้องเหมือนจะสั่นสะเทือน"ไม่หลบ!" ระวีเชิดหน้าขึ้น แม้หัวเข่าทั้งสองข้างจะสั่นระริกจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เธอยังคงกางแขนขวางไว้อย่างไม่ยอมถอย "นายจะฆ่าเขาหรือไง! เขาขอโทษแล้ว! นายไม่มีสิทธิ์มาตั้งศาลเตี้ยตัดสินชีวิตใครแบบนี้!""สิทธิ์?" รามินทวนคำสั้นๆ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันตุบ!เขาโยนไม้กอล์ฟเปื้อนเลือดทิ้งลงบนโซฟาหนังอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะก้าวประชิดตัว

"ตรงนี้มันระบุชัดเจนว่า สัญญาสภาพหนี้ที่เกิดจากการข่มขู่หรือไม่มีมูลหนี้ที่แท้จริงถือเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตราหนึ่งร้อยหกสิบสี่..."เสียงของไอ้หน้าจืดดังแว่วเข้าหูรามินขณะที่เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะรามินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยการเย้ยหยันกฎหมายงั้นเหรอ?ยัยตัวแสบนี่คิดจะใช้กระดาษไม่กี่แผ่นกับมาตรากฎหมายมาฉีกสัญญาของเขางั้นสิ ช่างไร้เดียงสาและอวดดีไม่เปลี่ยนพรึ่บ!มือหนาของรามินเอื้อมผ่านไหล่ระวี คว้าหมับเข้าที่ปึกเอกสารกฎหมายที่เธอกำลังก้มหน้าอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วกระชากมันขึ้นมาจากโต๊ะในพริบตาเดียว"เฮ้ย!" ระวีสะดุ้งสุดตัว ร้องอุทานลั่นก่อนจะหันขวับขึ้นมามอง "ใครวะ...!"คำด่าของเธอชะงักค้างอยู่ในลำคอทันทีที่สายตาสบเข้ากับดวงตาเรียวรีสีดำสนิทที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ รอยสักรูปไม้กางเขนสีดำที่โผล่พ้นคอเสื้อช็อปสีเลือดหมูสะท้อนกับแสงแดดยามเที่ยงวันอย่างเด่นชัด"นาย...!" ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความเคี