My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

พรึ่บ!โดยไม่มีการลังเลหรือการเตือนล่วงหน้า รามินกดสะโพกสอบสอบสวนแกนกายใหญ่โตกระแทกแทรกตัวผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไปในช่องทางรักรวดเดียวจนสุดความยาว!"กรี๊ดดดดดด!"ระวีแผดเสียงกรีดร้องลั่นห้อง ความเจ็บปวดฉีกขาดแล่นปราดจากกึ่งกลางกายขึ้นสู่กระดูกสันหลังจนแผ่นหลังของเธอลอยหวือขึ้นจากโต๊ะทำงาน สองมือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของรามินผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตจนเล็บแทบหัก เลือดเนื้อภายในถูกเบียดขยายจนตึงแน่นจนแทบปริแตก ความคับแคบที่ไร้การบุกรุกมาตลอดชีวิตกำลังถูกท่อนเอ็นยักษ์กลืนกินจนมิดด้ามรามินเองก็ต้องหยุดชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดกึก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็งจนเส้นเลือดปูดโปน"ซี๊ด... แม่งเอ๊ย! แน่นฉิบหาย!"เขาคำรามในลำคอด้วยความทรมานระคนเสียวซ่าน ช่องทางรักของเธอบีบรัดแกนกายของเขาแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ความร้อนผ่าวและผนังเนื้อนุ่มที่ตอดรัดเป็นจังหวะถี่ๆ ทำให้เขาแทบจะปลดปล่อยออกมาตั้งแต่วินาทีแรกที่สอดใส่หยาดเลือดพรหมจรรย์สีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากรอยฉีกขาด เคลือบชโลมโคนลำเอ็นและหยดลงบนโต๊ะไม้สักสีเข้มรามินกัดฟันแน่น ก้มลงจูบซั

ตลอดทั้งบ่าย ระวีแทบไม่มีสมาธิกับการเรียนเลยแม้แต่วินาทีเดียวเธอคอยแต่จะเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะเลกเชอร์ หวาดระแวงว่าจะมีข้อความหรือสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก หรือจากคนที่เธอไม่อยากได้ยินเสียงที่สุด แต่จนกระทั่งเสียงกริ่งหมดเวลาคาบเรียนสุดท้ายดังขึ้นในเวลาสี่โมงเย็น หน้าจอก็ยังคงเงียบสงัดความโล่งใจแล่นเข้ามาแทนที่ความหวาดระแวงชั่วขณะเขาคงเบื่อแล้ว... พอได้สิ่งที่ต้องการ เขาก็คงเลิกยุ่งกับเราระวีคิดในใจอย่างมีความหวัง เธอรีบเก็บชีตเอกสารและสมุดโน้ตลงกระเป๋าเป้ใบเก่ง ร่ำลาน่านน้ำที่ขอตัวไปห้องสมุด แล้วก้าวเท้าออกจากตึกคณะนิเทศศาสตร์ มุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยทว่า ทันทีที่เธอเดินพ้นประตูทางออกของอาคารเรียนมายังลานกว้างด้านหน้า...บรื้นนนนน! ปิ๊น! ปิ๊น!เสียงคำรามกระหึ่มของเครื่องยนต์เทอร์โบคู่แปดสูบดังกึกก้องไปทั่วย่าน ตามด้วยเสียงแตรลมที่กดไล่เสียงยาวสองครั้งซ้อน!นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์หลายสิบคนที่กำลังเดินจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าตึกพากันแตกตื่นและหันไปมองเป็นตาเดียว

"แล้วไง?" รามินแค่นยิ้มเย้ยหยัน ทิ้งสายตามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองถนน "ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เธอก็มีทางเลือกแค่สองทาง... หนึ่ง คือกลับไปนอนรอให้พวกมันบุกเข้าไปปาดคอพ่อแม่เธอที่บ้าน หรือสอง... ย้ายมาอยู่ใต้ตีนฉัน ที่ที่ปลอดภัยที่สุดในเมืองนี้"ระวีกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความคับแค้นใจอัดแน่นจนหน้าอกแทบระเบิดไม่มีทางเลือก... ผู้ชายคนนี้ไม่เคยให้ทางเลือกที่แท้จริงกับเธอเลยสักครั้ง เขาวางกับดัก ต้อนเธอจนมุม และใช้ความปลอดภัยของครอบครัวเป็นโซ่ตรวนล่ามเธอไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆรถซูเปอร์คาร์แล่นฝ่าการจราจรที่ติดขัด เลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบๆ ชานเมืองหลวงที่คุ้นเคย ก่อนจะเบรกหยุดลงอย่างนิ่มนวลที่หน้าบ้านพักครูหลังเก่าสองชั้นที่มีรั้วไม้สีขาวล้อมรอบคินขับรถตู้สีดำตามมาจอดเทียบด้านหลังอย่างเงียบเชียบรามินปลดล็อกประตูรถ เขายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอ ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับทรงอำนาจและเด็ดขาดจนไม่อาจต่อต้าน"คินจะเข้าไปช่วยเธอขนของ... ให้เวลายี่สิบนาที"รามินหยุดเว้นจังหวะ ปรายตามองร่างเล็กที่นั่งน้ำตาคลอ

แผ่นหลังกว้างแนบชิดกับความนุ่มของที่นอน ทว่าร่างกายของเขากลับเกร็งแน่นรามินเป็นโรคนอนไม่หลับมาตั้งแต่เด็กทุกครั้งที่เขาหลับตาลงในความมืด ความทรงจำอันดำมืดจะพุ่งเข้าจู่โจมราวกับอสูรกายที่ซุ่มรออยู่ในเงามืด เขาต้องพึ่งพายานอนหลับขนานแรงเป็นประจำ แต่คืนนี้... เพราะความเครียดเรื่องเสี่ยชัยและแผลผ่าตัดที่สีข้างที่ยังระบม ทำให้เขาลืมหยิบยามากินความเงียบสงัดเข้าครอบงำประสาทสัมผัส เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา สลับกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวของระวีที่ลอยข้ามแนวกำแพงหมอนข้างมาแตะจมูกกลิ่นนั้นทำให้ประสาทที่ตึงเครียดของเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ เปลือกตาหนาหนักค่อยๆ ปิดลงช้าๆ นำพาสติสัมปชัญญะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดปัง! ปัง! ปัง!เสียงกระสุนปืนขนาดเก้ามิลลิเมตรเจาะทะลุกระจกรถยนต์ดังสนั่นหวั่นไหว!เศษกระจกนิรภัยแตกละเอียดสาดกระจายไปทั่วห้องโดยสาร แคบ มืด และอบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืนที่แสบจมูก เด็กชายรามินในวัยแปดขวบกำลังนั่งคุดคู้ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความสะพรึงกลัวอยู่บนพื้นเบาะหลัง เลือดสดๆ สีแดงฉานพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนใบหน้าแล

"หุบปากแล้วเหยียบคันเร่งไปตามทาง ระวีวรรณ" รามินไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมอง สันกรามคมขบแน่น "ถ้าเธอพูดมากอีกคำเดียว ฉันจะเอาเทปกาวมาแปะปากเธอตลอดทาง"ระวีกัดฟันแน่น ก่นด่าความเผด็จการของเขาในใจไปร้อยแปดคำ เธอเข้าเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถใต้ดินของเพนต์เฮาส์ มุ่งหน้าออกสู่ถนนใหญ่ตามเส้นทางสีฟ้าที่ปรากฏบนหน้าจอดิจิทัลคอนโซลกลางเส้นทางจีพีเอสนำทางลัดเลาะออกจากย่านธุรกิจใจกลางเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าและห้างสรรพสินค้าหรูหราตัวรถค่อยๆ แล่นเข้าสู่เขตชานเมือง ทัศนียภาพสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากถนนคอนกรีตแปดเลน เป็นถนนลาดยางมะตอยแคบๆ ที่มีหลุมบ่อประปราย ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ซอยดินลูกรังที่ขนาบข้างด้วยคูน้ำเน่าเสียและดงต้นกกแห้งกรังกลิ่นโคลนสาบผสมกลิ่นขยะเปียกลอยเข้ามาแตะจมูกทันทีที่ระวีชะลอความเร็วบ้านเรือนในแถบนี้เป็นบ้านสังกะสีและไม้กระดานผุพังที่ปลูกสร้างเบียดเสียดกันอย่างแออัด มีเสื้อผ้าเก่าๆ ตากระเกะระกะบนราวลวดหนาม เด็กเล็กเนื้อตัวมอมแมมวิ่งเล่นเท้าเปล่าอยู่บนพื้นโคลน มองดูซูเปอร์คาร์ราคาเหยียบสามสิบล้านที่กำลัง