บททั้งหมดของ My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ: บทที่ 161 - บทที่ 167

ที่โถงหน้าลิฟต์...เงาร่างสูงตระหง่านหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรกำลังก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามารามินทร์!เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดิมที่แขนเสื้อพับร่นขึ้นมาจนถึงข้อศอก ชายเสื้อหลุดลุ่ย มีรอยคราบเขม่าดินปืนจางๆ และผ้าก๊อซสีขาวตรงต้นแขนขวา ทว่าสิ่งที่ทำให้ระวีต้องหยุดชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอคือ 'ดวงตา' ของเขานัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยเยียบเย็น มืดมิด ไร้ก้นบึ้ง และเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตดั่งพญามัจจุราช... บัดนี้กลับปราศจากหมอกควันแห่งความเคียดแค้น มันสงบนิ่ง อ่อนโยน และเปล่งประกายความผ่อนคลายอย่างลึกซึ้ง ราวกับภาระหนักอึ้งดั่งขุนเขาที่กดทับวิญญาณของเขามาตลอดสิบสี่ปี ได้ถูกปลดเปลื้องออกไปจนหมดสิ้นแล้ว"รามิน..." เสียงหวานหลุดออกจากริมฝีปากที่สั่นระริก น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลทะลักลงมาอาบสองแก้มใสทันทีรามินหยุดฝีเท้า ทอดสายตามองร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวที่ยืนน้ำตานองหน้าอยู่กลางห้องนั่งเล่นมุมปากหยักลึกค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆมันไม่ใช่รอยยิ้มเย้ยหยัน ไม่ใช่รอยยิ้มของสัตว์นักล่า... แต่มันคือรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดเท่าที่เธ

"ฉันไม่ต้องการโลกสีขาวที่ไม่มีนายหรอก รามิน..."เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ทว่าหนักแน่นและก้องกังวานในหัวใจของคนฟัง"ฉันเลือกแล้ว... ฉันเลือกที่จะอยู่กับนาย อยู่ในโลกสีเทานี้ และยืนเคียงข้างนายไปจนวันตาย"คำยืนยันอันบริสุทธิ์และเด็ดเดี่ยวของเธอ เปรียบเสมือนกุญแจที่ปลดล็อกหัวใจของมัจจุราชอย่างสมบูรณ์แบบพรึ่บ!โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า รามินสอดสองมือหนาเข้าใต้สะโพกมน ออกแรงยกอุ้มร่างเล็กของระวีขึ้นสู่ความสูงในพริบตาเดียว!เขาวางร่างของเธอนั่งลงบนราวระเบียงหินอ่อนสีดำขัดเงาระวีสะดุ้งเล็กน้อย สัญชาตญาณความกลัวความสูงทำให้เธอรีบยกสองขาเรียวขึ้นเกี่ยวรัดรอบบั้นเอวสอบของเขาไว้แน่น สองมือเกาะไหล่กว้างไว้มั่นคง ท่าทางนั้นทำให้ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ทรวงอกอวบอิ่มใต้ชุดเดรสบางเบาบดเบียดกับแผงอกกว้างที่ร้อนผ่าวเบื้องหลังของเธอคือห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างและวิวเมืองหลวงชั้นที่สี่สิบห้าแต่เบื้องหน้าของเธอ... คือชายหนุ่มที่พร้อมจะโอบกอดและปกป้องเธอจากทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้รามินโน้มใบหน้าคมคายลงมา สบต

"พี่มิน... ไม่ไหวแล้ว... จะเสร็จแล้ว กรี๊ดดดด!"ระวีแผดเสียงหวีดร้อง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนแทบขยับไม่ได้ หยาดน้ำรักสีใสพุ่งทะลักออกมาเคลือบชโลมโคนลำเอ็นจนล้นทะลัก เธอแตะขอบสวรรค์และปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกมาในอ้อมกอดของเขาและในวินาทีนั้นเอง รามินก็กระแทกสะโพกสวนเข้าไปลึกสุดแรงเกิดอีกสามครั้งซ้อน ก่อนจะกดแช่แกนกายไว้ที่จุดลึกที่สุดชิดปากมดลูก!พรึ่บ! พรึ่บ!สายธารน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นจัดจำนวนมหาศาล ฉีดพวยพุ่งเข้าสู่ก้นบึ้งของมดลูกสาวอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง รามินเกร็งหน้าท้องแน่น สันกรามขบจนแทบแหลก ซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาวของเธอ หอบหายใจคำรามลั่นในลำคอดุจสัตว์ป่าที่ได้ครอบครองเหยื่ออันเป็นที่รักหยาดน้ำรักและหยาดเหงื่อไหลทะลักออกมาตามร่องขาขาว หยดลงสู่พื้นพรมเป็นวงกว้างรามินยังคงกดแช่แกนกายไว้ในตัวเธออยู่หลายวินาที ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่เปียกชื้นทว่า ความปรารถนาอันบ้าคลั่งของเขายังไม่มอดดับลงเพียงแค่นี้เขาค่อยๆ ถอนแกนกายที่ยังคงแข็งขึงตึงแน่นออกจากช่องทางรักช้าๆ