Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

สามวันหลังจากออกจากอาณาจักรน็อกซ์ ไคและกลุ่ม Children of Void เดินทางผ่านดินแดนที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ของมนุษย์ พื้นที่แห่งนี้ถูกเรียกว่า ทะเลทรายเถ้าถ่าน สถานที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองใหญ่ แต่ถูกเผาผลาญจนเหลือเพียงซากกำแพงสีดำ ไคเดินนำหน้า เข็มทิศแห่งผู้แสวงหาในมือยังคงชี้ไปทางทิศตะวันตก ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เหมือนมันรู้เส้นทางอยู่แล้ว เรนเดินข้าง ๆ พร้อมมองไปรอบตัว "แปลก..." ไคหันมา "อะไร" "ตั้งแต่เราเข้าพื้นที่นี้" "ฉันยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเลย" Zero หยุดเดิน เขาหลับตา พยายามสัมผัสพลังรอบตัว แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป "ไม่ใช่ว่าไม่มี" "แต่มันกำลังซ่อนตัว" ทันใดนั้น พื้นทรายใต้เท้าทุกคนสั่นสะเทือน ครืน... จากใต้พื้นดิน สัตว์ขนาดใหญ่คล้ายมังกรทรายพุ่งขึ้นมา ร่างของมันเต็มไปด้วยเกล็ดสีดำ ดวงตาสีแดงจับจ้องมายังกลุ่มของไค หมายเลขหนึ่งกำหมัด "ศัตรู?" ไคยกมือห้าม "รอก่อน" เขามองสัตว์ตัวนั้น มันไม่ได้มีท่าทีโจมตี แต่มันกำลังมองไปที่ดาบ Asterion ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดก้มศีรษะลง เหมือนกำลังคำนับ เรนตกใจ "มันรู้จักดาบของนาย?" ไคยังไม

เสียงคำรามจากใต้ภูเขาไฟทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน กำแพงของวิหารโบราณเริ่มแตกร้าว เศษหินขนาดใหญ่ตกลงมาจากเพดาน ทุกคนรีบถอยออกจากแท่นคัมภีร์ คาเอลมองลงไปยังรอยแยกด้วยสีหน้าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ความมั่นใจของผู้พิทักษ์แห่งเปลวเพลิงหายไป เหลือเพียงความกังวล "มันตื่นแล้ว..." ไคมองเขา "อะไรตื่น?" คาเอลกำดาบแน่น "สิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้ภูเขาไฟแห่งนี้" "ก่อนที่ข้าจะกลายเป็นผู้พิทักษ์" "มันเคยเป็นราชันย์ของดินแดนนี้" ทันใดนั้น พื้นวิหารระเบิดออก ตูม!! เสาหินหลายต้นพังลง จากความมืดเบื้องล่าง ร่างขนาดมหึมาค่อย ๆ ลอยขึ้นมา มันมีรูปร่างคล้ายมังกร แต่มีเกราะหินภูเขาไฟปกคลุมทั่วร่าง เขาสองข้างเหมือนเปลวไฟที่แข็งตัว ดวงตาสีแดงจ้องมองทุกคน เพียงแค่ลมหายใจของมัน อุณหภูมิรอบตัวก็เพิ่มขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เรนถอยหลัง "นั่นมัน..." Zero มองด้วยสีหน้าตกใจ "ไม่ใช่สัตว์ธรรมดา" คาเอลพูดชื่อของมันเบา ๆ "ราชันย์อิกนิส..." "วัลคาน" เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น ภูเขาไฟทั้งลูกสั่นสะเทือน "ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว..." "ตั้งแต่ข้าถูกผนึก" ไคกำดาบ Asterion "นายเป็นคนปลุกมัน?" คาเอลส่ายหน้า "ไม่"

ท้องฟ้าเหนือภูเขาไฟอิกนิสเริ่มแตกออกทีละชั้น รอยแยกสีดำที่นักเขียนสร้างขึ้นไม่ได้ปิดลงเหมือนทุกครั้ง กลับกัน... มันค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น ราวกับมีบางสิ่งกำลังดันออกมาจากอีกฝั่ง นักเขียนเงยหน้ามองรอยแยกนั้น เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขาพึมพำเบา ๆ "ไม่..." "พวกเจ้ายังไม่ควรตื่น" ไคสังเกตเห็นท่าทีของนักเขียน "นายรู้จักสิ่งนั้น?" นักเขียนไม่ตอบ เขารีบใช้ปากกาวาดอักขระนับพันตัวกลางอากาศ โซ่แห่งตัวอักษรพุ่งเข้าไปพันรอบรอยแยกทันที แต่เพียงไม่กี่วินาที... เปรี๊ยะ! โซ่ทุกเส้นขาดออกพร้อมกัน เสียงกระซิบดังขึ้นจากภายในความมืด ไม่มีใครรู้ว่ามันพูดภาษาอะไร แต่ทุกคนกลับเข้าใจความหมายเดียวกัน "เรื่องราว... จบแล้วหรือยัง?" ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ผู้ถือคัมภีร์ทุกคนทั่วโลกสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพลังบางอย่าง แม้แต่คัมภีร์แห่งเปลวเพลิงในมือไคก็สั่นไม่หยุด คาเอลคุกเข่าลง "เป็นไปไม่ได้..." "พวกนอกเรื่องราว..." เรนหันไปถาม "พวกนอกเรื่องราวคืออะไร?" วัลคานเป็นผู้ตอบ น้ำเสียงของราชันย์หนักแน่นกว่าทุกครั้ง "ก่อนจะมีผู้เขียน" "ก่อนจะมีคัมภีร์" "เคยมี

สามวันหลังจากออกจากดินแดนอิกนิส ไคและพรรคพวกยังคงเดินทางตาม เข็มทิศแห่งผู้แสวงหา เข็มที่เคยชี้ไปยังภูเขาไฟ บัดนี้หันไปทางเหนือ ปลายทางใหม่มีชื่อว่า... อาณาจักรซีเฟียร์ (Zephyr) ดินแดนแห่งสายลม สถานที่ซึ่งเชื่อกันว่าไม่มีผู้ใดสามารถเดินทางเข้าไปได้ หากไม่ได้รับการยอมรับจากสายลม ระหว่างทาง ทุกคนสัมผัสได้ว่าบรรยากาศเปลี่ยนไป ความร้อนของภูเขาไฟหายไป แทนที่ด้วยสายลมเย็นที่พัดตลอดเวลา ต้นไม้สูงหลายร้อยเมตรเอนตัวไปตามแรงลม หมู่เมฆเคลื่อนตัวเร็วจนน่าประหลาด เรนยกมือบังลม "แปลก..." "ลมแรงขนาดนี้ แต่ไม่มีฝุ่นเลย" วัลคานที่เดินทางมาส่งพวกเขาจนถึงชายแดนตอบ "ลมที่นี่..." "มีชีวิต" ทุกคนหยุดเดิน ก่อนจะถามต่อ วัลคานก็หันกลับ "หน้าที่ของข้าจบลงแล้ว" "จากนี้..." "พวกเจ้าต้องเดินต่อเอง" คาเอลก้าวเข้ามา เขาถอดจี้รูปเปลวไฟจากคอ แล้วยื่นให้ไค "หากผู้พิทักษ์คนอื่นไม่เชื่อใจเจ้า" "จงแสดงสิ่งนี้" "พวกเขาจะรู้ว่า..." "ผู้พิทักษ์แห่งเปลวเพลิงเลือกเจ้าแล้ว" ไครับจี้ไว้ ก่อนโค้งศีรษะ "ขอบคุณ" หลังจากแยกทาง การเดินทางเข้าสู่ซีเฟียร์ก็เริ่มขึ้น แต่เพียงก้าวแรกที่ข้ามพรมแดน ทุกคนก

สายลมพัดผ่านสะพานลอยฟ้าด้วยเสียงแผ่วเบา ไค เรน Zero และพรรคพวกเดินตาม ลีอา ผ่านเมืองซีเฟียร์ไปยังเกาะลอยฟ้าที่สูงที่สุด ยิ่งเดินสูงขึ้น อากาศยิ่งเบาบาง เมฆสีขาวลอยผ่านใต้เท้าราวกับมหาสมุทร เมื่อมาถึงปลายสะพาน ทุกคนหยุดพร้อมกัน เบื้องหน้าคือวิหารสีขาวบริสุทธิ์ ไม่มีประตู ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงเสาหินสิบสองต้นเรียงเป็นวงกลม และคริสตัลสีฟ้าขนาดยักษ์ลอยอยู่เหนือแท่นกลาง สายลมทั้งหมดในเมืองดูเหมือนจะไหลมารวมกันที่นี่ ลีอาหันกลับมามองไค "ที่นี่คือ วิหารแห่งสายลมแรกเริ่ม" "สถานที่ที่คัมภีร์แห่งสายลมเลือกผู้ถือของมัน" เรนมองไปรอบ ๆ "ไม่มีศัตรูเลย..." ลีอาส่ายหน้า "ศัตรูของที่นี่..." "คือหัวใจของตัวเจ้าเอง" ทันใดนั้น คริสตัลกลางวิหารเปล่งแสงสีฟ้า ลมรอบตัวทุกคนหยุดนิ่ง ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะเลือนหาย เมื่อไคลืมตาอีกครั้ง เขากลับมายืนอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนโลกมนุษย์ หมู่บ้านที่เขาเคยใช้ชีวิตในวัยเด็ก บ้านไม้หลังเดิมยังตั้งอยู่ เสียงเด็กหัวเราะดังมาจากลานหน้าบ้าน ไคเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ เด็กคนนั้น... คือไคในอดีต "นี่มั