Todos los capítulos de บุตรแห่งความว่างเปล่า : Capítulo 21 - Capítulo 30

ลมสีดำพัดออกมาจากประตู Void ราวกับพายุที่ถูกกักขังมานานนับพันปี อากาศภายในฐาน Genesis หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก เสียงไซเรนเตือนภัยดังต่อเนื่อง แต่ไม่มีใครสนใจอีกแล้ว ทุกสายตาจับจ้องไปยังประตูสีดำที่เปิดออกจนสุด เบื้องหลังความมืดนั้น ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ ไคก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ในหัวของเขามีแต่คำพูดของ Zero "ถ้าอยากรู้ความจริง...เจ้าต้องกลับไปยังโลกฝั่ง Void" เขาหยุดอยู่หน้าประตู ความมืดตรงหน้าดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แต่ลึกลงไป เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับสถานที่แห่งนี้เคยเป็นบ้านของเขา "ไค!" เสียงเรนดังขึ้นจากด้านหลัง "อย่าเข้าไปคนเดียว" ไคหันกลับมา เรนเดินเข้ามาพร้อมอาวุธในมือ สีหน้าจริงจังกว่าทุกครั้ง "ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝั่งเป็นยังไง" "ถ้านายเข้าไปแล้วกลับมาไม่ได้..." ไคยิ้มบาง ๆ "ฉันก็ต้องเข้าไป" "เพราะถ้าฉันไม่รู้ความจริง ทุกคนก็จะต้องสู้กันต่อไป" เรนเงียบ เขาอยากห้าม แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีใครเปลี่ยนใจไคได้ ทันใดนั้น หมายเลขหนึ่งเดินเข้ามายืนข้างไค "ฉันจะไปด้วย" ไคมองเขา "นายไม่จำเป็นต้องเสี่ยง" หมายเลขหนึ่งส่ายหน้า "ตั้งแต่เกิดมา ฉัน

ลมหนาวพัดผ่านกำแพงผลึกของอาณาจักรน็อกซ์ ท้องฟ้าสีม่วงที่เคยสงบกลับถูกฉีกออกด้วยประตูมิติสีแดงนับสิบแห่ง กองทัพชุดเกราะสีดำทยอยเดินออกมาราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เสียงฝีเท้าดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา ประชาชนในเมืองรีบพาเด็กและผู้สูงอายุหลบเข้าไปในที่พักใต้ดิน ขณะที่เหล่าอัศวินแห่งน็อกซ์ต่างวิ่งเข้าประจำกำแพงเมือง เสียงระฆังเตือนภัยยังคงดังไม่หยุด ไคยืนอยู่บนระเบียงพระราชวัง มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นแรง เขาเพิ่งค้นพบว่าตัวเองอาจเป็นองค์ชายแห่งอาณาจักรนี้ แต่ยังไม่ทันเข้าใจอดีต สงครามก็มาเยือนอีกครั้ง เรนเดินมายืนข้างเขา "ไม่ว่าจะเป็นโลกมนุษย์หรือโลก Void..." "ดูเหมือนนายจะหนีสงครามไม่พ้น" ไคหัวเราะเบา ๆ "คงเป็นอย่างนั้น" ทันใดนั้น เงาร่างในเสื้อคลุมสีขาวค่อย ๆ ลอยลงมาจากท้องฟ้า พื้นอากาศใต้เท้าของเขาแตกเป็นวงคลื่นสีดำ ทันทีที่เขาแตะพื้น กองทัพทั้งหมดก็หยุดเคลื่อนไหว ก่อนคุกเข่าลงพร้อมกัน "ถวายพระพร..." "ท่านลูเซียน" ชายคนนั้นมีใบหน้าสงบนิ่ง ผมสีเงินยาวประบ่า ดวงตาสีทองเย็นเยียบ ในมือข้างขวาถือดาบสีดำที่เหมือนดูดกลืนแสงรอบตัว เขาไม่ได้ดูเหมือนทรราช แต่กลับมีรัศมีข

โลกทั้งใบกลายเป็นความเงียบ ไคไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปนานแค่ไหน เขารู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่ในมหาสมุทรที่ไม่มีน้ำ ไม่มีอากาศ และไม่มีเวลา รอบตัวมีเพียงความมืด แต่ความมืดนั้นไม่ได้ทำให้หวาดกลัว กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นราวกับกำลังโอบกอดเขาไว้ "ในที่สุด..." เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหน้า ไคหันไปมอง แสงสีขาวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นกลางความมืด ก่อนจะค่อย ๆ ขยายเป็นรูปร่างของชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยหน้ากากเรียบไร้ลวดลาย ไม่มีดวงตา ไม่มีปาก แต่ไคกลับรับรู้ได้ว่าชายคนนั้นกำลังมองเขาอยู่ "คุณคือใคร" ไคถาม ชายคนนั้นเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "ข้ามีหลายชื่อ" "บางโลกเรียกข้าว่า ผู้เฝ้ามอง" "บางโลกเรียกข้าว่า ผู้สร้าง" "แต่ชื่อที่แท้จริง..." "ไม่มีผู้ใดออกเสียงได้" ไคกำหมัดแน่น "คุณคือคนที่ทำลายโลกพวกนั้นหรือ" ชายคนนั้นส่ายหน้า "ข้าไม่เคยทำลายสิ่งใด" "ข้าเพียงคืนทุกอย่างกลับสู่จุดเริ่มต้น" ภาพรอบตัวเปลี่ยนไป ไคเห็นดาวเคราะห์นับล้านดวง บางดวงเต็มไปด้วยผู้คน บางดวงมีเพียงทะเลสีแดง บางดวงเหลือแต่ซากอารยธรรม แล้วทีละดวง... พวกมันก็สลายกลายเป

ทั้งสนามรบเงียบสนิท แม้แต่เสียงการต่อสู้ระหว่างกองทัพน็อกซ์กับกองทัพของลูเซียนก็หยุดลง ทุกคนต่างมองไปยังชายในชุดเกราะสีขาว เขายืนอยู่กลางอากาศโดยไม่มีสิ่งใดรองรับ เสื้อคลุมสีขาวสะบัดไปตามสายลม ดาบสีเงินในมือสะท้อนแสงราวกับสร้างขึ้นจากดวงดาว ดวงตาสีทองของเขาจ้องมองไคอย่างสงบนิ่ง ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเกลียดชัง มีเพียงความเศร้าที่ลึกจนยากจะอธิบาย "ผู้สืบทอดคนแรก..." ไคพึมพำ "นายคือฉัน...จริงหรือ" ชายในชุดเกราะยิ้มบาง ๆ "ใช่" "และไม่ใช่" เขาค่อย ๆ ก้าวลงจากอากาศ ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินเกิดวงแสงสีทอง "ข้าคือผู้ที่เคยเลือกเส้นทางเดียวกับเจ้า" "ผู้ที่เคยเชื่อว่า..." "'ทุกคนสามารถรอดได้'" ไคกำหมัดแน่น "แล้วทำไมถึงต้องสู้กัน" ชายคนนั้นถอนหายใจ "เพราะข้าล้มเหลว" ภาพนิมิตปรากฏขึ้นรอบตัวทั้งสอง ไคเห็นโลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยทะเลสีคราม เมืองลอยฟ้า ผู้คนที่ใช้ชีวิตอย่างสงบ จากนั้น... ทุกอย่างเริ่มแตกสลาย ท้องฟ้าร้าว ทะเลแห้งเหือด ผู้คนสลายกลายเป็นละอองแสง เด็กคนหนึ่งร้องไห้พร้อมยื่นมือมาหาเขา แต่ไม่มีใครช่วยได้ ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง โลกที่สอง โลกที่สาม โลกที่

ท้องฟ้าของอาณาจักรน็อกซ์มืดมิด ไม่ใช่เพราะกลางคืนมาเยือน แต่เป็นเพราะเงาของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ปกคลุมทั้งผืนฟ้า มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน บางช่วงคล้ายมนุษย์ในชุดคลุมยาว บางช่วงกลับกลายเป็นกลุ่มดาวนับพันที่หมุนวนอยู่ภายในร่างเดียวกัน เมื่อมันเคลื่อนไหว อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวราวกับกฎของโลกกำลังแตกสลาย ทุกคนในสนามรบเงยหน้ามองด้วยความหวาดหวั่น แม้แต่ลูเซียนและ Zero ก็ไม่อาจซ่อนสีหน้าตึงเครียดไว้ได้ เสียงจากรอยแยกดังขึ้นอีกครั้ง "ยืนยันการสิ้นสุดของผู้สืบทอดลำดับที่หนึ่ง" "เริ่มการประเมินผู้สืบทอดคนปัจจุบัน" จากนั้น เงามหึมาก็ค่อย ๆ ลดระดับลง จนกลายเป็นร่างของชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท ไม่มีเครื่องหมายใด ๆ บนร่างกาย ใบหน้าขาวซีดเหมือนหินอ่อน ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีเงินไร้แวว เขาไม่มีอาวุธ แต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น พื้นดินก็แตกร้าวเป็นวงกว้าง Zero สูดลมหายใจลึก "ผู้พิพากษา..." ชายในชุดดำมองไปรอบสนามรบ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ตรวจพบสิ่งมีชีวิตผิดกฎจำนวนมาก" สายตาของเขาหยุดที่ Children of Void "เด็กทดลอง" จากนั้นมองไปยังชาวน็อกซ์ "ผู้รอดจากการแยกโลก" ส