Todos los capítulos de ย้อนเวลามาเป็นมารดาสู้ชีวิต (แต่ชีวิตดันสู้กลับ!): Capítulo 1 - Capítulo 10

อิงอวิ๋นกะพริบตาถี่ ๆมองเพดาน กลอกตาซ้ายทีขวาทีเพื่อปรับม่านสายตา ‘เอ๋ ?ที่นี่ที่ไหน ทำไมไม่คุ้นเลย’ ขื่อและคานบ้านก็เป็นไม้เก่าผุ ๆจะพังแหล่ไม่พังแหล่ หลังคาบ้านที่มุงด้วยใบจากนั่นอีก ลักษณะมันคล้ายกับเป็นเพิงพักมากกว่าจะเป็นบ้านคน“แง้ ๆ”“อ๊ะ ท่านแม่! ท่านฟื้นแล้ว ฮือ ท่านแม่! น้องเล็ก เจ้าจงหยุดร้องก่อนเถิด ท่านแม่ฟื้นแล้ว” ห่าวอู๋ พี่ชายตัวจ้อยวัย ๔ ขวบยกหลังมือปาดน้ำตาที่อาบทั้งสองแก้ม เขาขยับเข้าไปกอดปลอบน้องชายตัวเล็กวัยเพียง ๘ เดือน เด็กน้อยที่ก่อนหน้าเบะปากร้องจ้าจนหน้าดำหน้าแดงปริ่มว่าจะขาดใจ แต่ทว่าเมื่อเห็นมารดาลืมตาตื่น จึงได้ค่อย ๆเงียบเสียงลง พอพี่ชายคลายอ้อมกอด เด็กน้อยก็คลานต้วมเตี้ยมมาเกาะที่อกเสื้อเธอ อิงอวิ๋นรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแล้ว เธอผุดลุกขึ้นนั่ง ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเด็กตัวจ้อย ผิวขาว ผอมกะหร่องเหมือนสารอาหารสองคนกำลังนั่งจ้องเธอตาแป๋วอยู่ เมื่อเธอมองไปรอบ ๆก็ต้องประหลาดใจ ‘เอ๋! นี่มันเซ็ตติ้งบ้านชนบทยุคจีนโบราณในซีรีส์ชัด ๆ’ เกิดประกายนัยน์ตาขึ้นมาวูบหนึ่ง นี่อย่าบอกนะว่าเธอ...“แอ้ ๆ” เจ้าตัวเล็กที่พูดยังไม่เป็นคำ โผเข้ามากอดเธอ มื

“ท่านแม่ นี่ของท่านขอรับ” ห่าวอู๋ส่งมันเทศหัวที่ใหญ่กว่าของเขาให้นาง ส่วนเขาก็ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ มารดา เป่าลมปากฟู่ ๆ ให้มันเทศคลายความร้อนลงมือเล็ก ๆ ปัดเศษขี้เถ้าออกจนสะอาดดีแล้ว จึงรีบเอาเข้าปากอย่างรวดเร็ว แม้แต่เปลือกเขาก็ไม่ยอมปอกออก ด้วยนึกเสียดายเนื้อมันเทศที่ติดเปลือกนั้นจะถูกทิ้งไปด้วยอิงอวิ๋นมองห่าวอู๋กินด้วยความเอร็ดอร่อย แล้วนึกสะท้อนในใจ เขากินมันเทศหมดอย่างรวดเร็ว เด็กในวัยนี้เป็นวัยกำลังโต ถ้าสารอาหารที่เขาได้รับไม่ครบ ๕ หมู่ คงจะมีผลต่อการเจริญเติบโตและสติปัญญาไม่น้อย“ห่าวอู๋ เจ้าเอาของแม่ไปกินอีกสิ แม่ไม่ค่อยหิว” ร่างเล็กส่ายหน้าเบา ๆ“ท่านแม่ ท่านไม่ค่อยสบาย เจ็บป่วยบ่อย ๆ ข้าอยากให้ท่านกินเยอะ ๆ นะขอรับ ท่านจะได้อยู่กับข้าและน้องเล็กไปนาน ๆ” ร่างเล็กคลานเข่าเข้าไปสวมกอดเอวมารดาไว้พลางออดอ้อน“ถ้าเช่นนั้น เจ้าแบ่งครึ่งกับแม่” อิงอวิ๋นแบ่งหัวมันเทศออกครึ่งหนึ่งแล้วยื่นคืนให้เขา ร่างเล็กไม่ต้องการแย่งมารดากินเขามองหน้ามารดาอย่างไม่แน่ใจนักว่าจะรับมาดีหรือไม่ แต่ทว่ามันเทศตรงหน้าก็ส่งกลิ่นหอมฉุยชวนน้ำลายสอ เขายอมรับว่ามันเทศลูกเล็ก ๆ ที่กินไปนั้น ห่างจากคำว่

“ท่านแม่ ท่านเพิ่งจะฟื้นจากอาการป่วยไข้ ข้าไม่อยากให้ท่านออกไปที่ใด ข้ากลัวท่านจะได้ไข้อีกขอรับ หน้าที่หาอาหาร ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า”ร่างเล็กยืดอกทุบกำปั้นเล็ก ๆลงที่อกอย่างชายชาตรี นางเห็นแล้วก็นึกขันปนเอ็นดู“ห่าวอู๋ของแม่ช่างเก่งกาจนัก แต่แม่หายดีแล้วจริง ๆ เจ้าจงหลับตาลงเสีย” ร่างบางคลี่ยิ้มบางแล้วเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบทุ้ม ร่างเล็กค่อย ๆหลับตาลง ถึงแม้จะเป็นแค่คำปลอบใจของมารดา แต่เขาก็ขอภาวนาว่า ขอให้มันเกิดขึ้นจริง...ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นมายามใกล้รุ่ง และดูเหมือนว่าอีกไม่นานตะวันก็จะโผล่พ้นขอบฟ้า...“แม่จะรีบไป แล้วจะรีบกลับมา” นางเปรยกับลูก ๆที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ แล้วกดจมูกลงกลางกระหม่อมลูกชายทั้งสองด้วยความรักอิงอวิ๋นแววตามุ่งมั่น นางเข้าไปที่ครัวฟืน หยิบมีดพร้าเล่มเล็กขึ้นมา และเดินไปที่หน้าบ้าน หยิบกระบุงขึ้นสะพายหลังและหยิบเสียมติดมือมาด้วย นางต้องออกตามล่าหาอาหาร‘ต้องหาอาหาร ก่อนที่ลูก ๆจะตื่น’ ร่างบางตั้งปณิธาน พลางกระชับสายสะพายกระบุงที่คล้องไหล่ไว้มั่น อิงอวิ๋นค่อย ๆแง้มประตูรั้วไม้ไผ่กั้นที่หน้าบ้านออกไป ‘เมื่อคืนฝนตกหนักพายุเข้าต้องมีปลากระโดดขึ้นมาเกย

‘ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านเทพ ข้ากับลูกไม่อดตายแล้ว’ อิงอวิ๋นยิ้มจนตาปิด นางแบกกระบุงขึ้นหลังแล้วฮัมเพลงเดินกลับบ้านด้วยความดีใจ “ห่าวอู๋ ห่าวซวน พวกเจ้าจะได้กินปลาแล้ว มารดาของพวกเจ้า ช่างเก่งกาจนัก” อิงอวิ๋นเยินยอตัวเองแล้วรีบเดินดุ่ม ๆเดินทางกลับบ้าน ซึ่งต้องผ่านป่าทึบ ขามานางรีบจึงไม่ทันสังเกตสังกาสำรวจตรวจตราระหว่างทางให้ถ้วนทั่ว...ฟุด ฟิด ๆ“กลิ่นอะไรน่ะ กลิ่นหอมเหมือนสมุนไพร” นางหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อเปิดประสาทการรับรู้ เพียงครู่เดียวก็ลืมตา เกิดประกายนัยน์ตาขึ้นมาวูบหนึ่งอิงอวิ๋นเปลี่ยนเส้นทางทันที นางคาดคะเนแล้วคงใช้เวลาไม่นานนัก อิงอวิ๋นเดินขึ้นเขาไป เพียงไม่นานก็ถึงจุดหมาย นางใช้เสียมอันเล็กที่พกติดตัวมา ค่อย ๆขุดลงไปในดินร่วนซุยอย่างไม่รีบร้อนเพราะกลัวจะทำให้สิ่งล้ำค่าที่หามาได้นั้นเสียหาย“อ่า!...ข้าเจอแล้ว ต้องขายได้ราคาดีเป็นแน่”ที่นี่อุดมสมบูรณ์ มีทรัพย์ในดิน สินในน้ำอยู่เต็มไปหมด อยู่ที่ว่าใครจะเป็นผู้ค้นพบ... นางกับลูกไม่อดตายแน่!... อ๊ะ! จมูกนางเริ่มได้กลิ่นอีกแล้ว นางเดินตามกลิ่นไป ก็พบกล้วยป่ากินได้หนึ่งเครือที่กำลังสุกงอมได้ที่ นางเลือกตัดเอาเฉพาะแค่พอกินแ

อิงอวิ๋นและห่าวอู๋จำต้องเดินทางไปที่ตลาดในอำเภอ “หยู่เปิง” ที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านเจียวถงราว ๑๒ ลี้ (๖ กิโลเมตร) ด้วยสองเท้าของตนเพราะถูกปฏิเสธจากชาวบ้านที่รับจ้างวัวลากเกวียนในหมู่บ้าน ยามเมื่อพวกนางไปสอบถามบ้านหลังใด พวกเขาก็ปฏิเสธไปเสียทุกราย โดยอ้างว่าจะต้องจ่ายเงินก่อนถึงจะสามารถพาไปได้ หากไม่มีเงินให้ก่อนก็จะไม่ยอมไปเด็ดขาดถึงแม้อิงอวิ๋นจะวิงวอนและพยายามอธิบายให้ฟังว่า นางจะเอาของป่าไปขายและจะนำเงินที่ได้มาจ่ายค่าจ้างให้ภายหลังและรับปากว่าไม่เบี้ยวค่าจ้างอย่างแน่นอนก็ตามทว่าพวกเขาก็ไม่มีแก่ใจจะรับฟัง และปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย บ้างก็ไล่กันเหมือนหมูเหมือนหมา นางถอนหายใจเฮือกใหญ่สงบสติอารมณ์ ไม่อยากถือสาหาความ เพราะส่วนหนึ่งก็เป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ก่อนหน้านี้ครอบครัวนางอาจจะถูกมองว่าเป็นพวกขอทานในสายตาของคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน และบัดนี้สิ่งที่อิงอวิ๋นตระหนักได้คือ ครอบครัวของนางเสมือนครอบครัวชายขอบในสายตาพวกเขา ไร้ซึ่งผู้ใดเหลียวแล คิดแล้วมันก็น่าน้อยใจนัก‘แต่เมื่อก่อนกับยามนี้ มันเหมือนกันซะที่ไหนเล่า!...’ อิงอวิ๋นฟึดฟัดนึกค้านอยู่ในใจ“ท่านลุง ช่วยหน่อยเ