جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ไป่กู่อวิ๋นนำบ่าวที่ชำนาญเรื่องการก่อสร้างมาช่วยงานเพิ่มอีก ๕ คน และบ่าวผู้หญิง ๑ คนมาช่วยทำอาหารมื้อเที่ยง อิงอวิ๋นอยากให้บ้านแล้วเสร็จโดยเร็วที่สุด จากเดิมที่คาดว่าจะแล้วเสร็จภายใน ๑ เดือน แต่จากจำนวนคนที่มากขึ้นก็อาจจะร่นเวลาเข้ามาเร็วขึ้นอีก“ลูกชาย เหตุใดเจ้ารีบออกจากบ้านนัก วันนี้ไม่ต้องเข้าสำนักศึกษามิใช่หรือ” ฮูหยินใหญ่สกุลไป่มารดาของเขาเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นไป่กู่อวิ๋นลุกลี้ลุกลนรีบออกจากโต๊ะอาหารเช้า“ท่านแม่ ข้าต้องพาบ่าวไปช่วย เอ่อ...สหายข้าในการสร้างจวนหลังใหม่” ไป่กู่อวิ๋นมีท่าทีเลิ่กลั่กไม่น้อย“สหายรึ ผู้ใดกัน? แม่รู้จักหรือไม่”“เอ่อ... คาดว่าจะไม่รู้จักขอรับ ข้าต้องรีบไปแล้วขอรับ” เขาเอ่ยตัดบทแล้วก็รีบจ้ำอ้าวออกจากจวนไปทันที“เดี๋ยวสิ ลูกชาย อวิ๋นเอ๋อร์ เฮ่อ! จริง ๆเลย”เขาไม่เหลียวหลังแม้จะได้ยินเสียงเรียกไล่หลังจากมารดาก็ตามฮูหยินใหญ่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เจ้าลูกชายหัวขบถผู้นี้ ช่างพูดยากพูดเย็นแสนเข็ญ นี่ก็เลยเวลาที่จะออกเรือนมาไกลโข แต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะตกร่องปล่องชิ้นกับผู้ใดเสียทีดูท่าว่าวันที่นางจะได้อุ้มหลานก็คงริบหรี่ นางพูดจนปากเปียกปากแฉะหากแต่เขาก

“ปล่อยเขาเถิด ข้าอุ้มเขาเอง” ไป่กู่อวิ๋นเบี่ยงตัวหลบไม่ยอมส่งเด็กตัวจ้อยให้มารดา“ท่านตามใจเขามากเกินไป เช่นนี้ไม่ดีแน่เจ้าค่ะ” อิงอวิ๋นน้ำเสียงขุ่นขวาง“อิงอิง! เขายังเล็ก เขาอายุเพียง ๘ เดือนเท่านั้น เจ้าอย่าบังคับเขานักเลย” อิงอวิ๋นหน้าเจื่อนจ๋อย เมื่อถูกเขาตำหนิอีกครา นางกลอกตาขึ้นฟ้าบ่นงึมงำ ทำปากขมุบขมิบพลางนั่งลงบนแคร่ด้วยความไม่พอใจนัก เมื่อเห็นลูกชายคนโต รีบหยิบขนมเข้าปาก หาได้สนใจมารดากับไป่กู่อวิ๋นโต้เถียงกันไม่ เพราะรู้ว่ามิใช่เรื่องอันใดของเด็กเล็ก ๆ อย่างเขา นางก็รีบเอ่ยถามบุตรชายทันที“ห่าวอู๋เจ้าเคี้ยวอันใด” ห่าวอู๋ที่กำลังเคี้ยวขนมตุ้ย ๆจนแก้มตุ่ย รีบกลืนขนมลงท้องอย่างรวดเร็วเพราะกลัวมารดาจะไม่ให้กินขนม“ข้าเอาขนมหนวดมังกรมาฝากเขาน่ะ” ไป่กู่อวิ๋นเอ่ยขึ้นตอบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของนาง ส่วนหนึ่งก็เพราะต้องการช่วยห่าวอู๋ด้วย“เจ้ากินไปกี่ชิ้นแล้ว” อิงอวิ๋นหรี่ตามองลูกชายตัวน้อยที่เห็นขนมตรงหน้าเหลือเพียง ๒ ชิ้น“ขะ ข้ากินไปชิ้นเดียว ขอรับท่านแม่” ห่าวอู๋รีบตอบแล้วยิ้มแหยแก้เก้อ แต่แท้จริงแล้วเขากินไปแล้วสองชิ้นต่างหาก หากมารดาไม่มาเห็นเข้าก่อน ก็คงจะกินหมดทั้ง

นางไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันกับเขา ดังนั้นจึงไม่จำเป็นที่นางจะต้องค้นความทรงจำของอิงอวิ๋นในร่างเดิม และนางไม่ได้อยากรับรู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไรและมีใบหน้าค่าตาเป็นเช่นไรด้วย“โถ ๆ ๆ ข้าเสียใจกับเจ้าด้วยนะ หากสวรรค์เมตตา ข้าขอให้พวกเจ้าพบกันโดยเร็ว”ลู่หลินเอ่ยปลอบใจด้วยว่ารู้สึกเวทนาในโชคชะตาของนาง ยามนี้ลู่หลินใบหน้าเศร้าสลดมากกว่าอิงอวิ๋นที่เป็นภรรยาเขาเสียอีก“เอ่อ...เจ้าค่ะ” อิงอวิ๋นยิ้มจืดเจื่อน นางเริ่มมีความคิดแวบหนึ่งเข้ามาในหัว แล้วถ้าหากว่าวันหนึ่งสามีนางกลับมาจริง ๆ นางต้องทำตัวเช่นไร? ในใจลึก ๆ ยามนี้นางภาวนาว่าไม่อยากให้เขากลับมาเสียด้วยซ้ำ“เช่นนั้น แล้วถ้าหากเขาไม่กลับมา หรือเขาอาจจะตายไปแล้ว เจ้าไม่ต้องตกเป็นหม้ายไปตลอดชีวิตรึ? อุ๊ย ขออภัย ข้าไม่ได้จะแช่งสามีเจ้านะ ข้าก็แค่...”นางยิ้มแหย ก้มหน้าลงแล้วใจจดจ่อกับการหั่นผักต่อ“ไม่เป็นอันใดเลยเจ้าค่ะพี่ลู่หลิน ข้ามิได้โกรธอันใดท่านที่ถามข้าเช่นนี้ จริง ๆ หากสามีข้าตายไปแล้ว ข้าก็พร้อมเป็นหญิงหม้าย ดูแลลูก ๆเจ้าค่ะ” อิงอวิ๋นเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น“เฮ่อ! แต่เจ้ายังสาวยังสวยอยู่แท้ ๆ ช่างอาภัพนัก” ลู่หลินส่ายหน้าแล้วพ

“ท่านป้ามีเรื่องอันใดจะพูดกับข้าหรือเจ้าคะ”“เอ่อ...คือ เอ่อ”ป้าซูเซียวละล่ำละลักพูด“บอกข้ามาเถิดเจ้าค่ะ”“จะเป็นการรบกวนหรือไม่ หากจะให้มู่ฉิน มู่หยาง และมู่หลานมาเรียนกับห่าวอู๋ด้วย ขอแค่พวกเขาอ่านออกเขียนได้ ข้าไม่ได้หวังให้พวกเขาถึงกับต้องเข้าเรียนที่สำนักศึกษา เพราะคงจะไกลตัวเกินไป และพวกเราคงไม่มีเงินส่งเสียพวกเขาให้เข้าเรียน แต่...แต่หากเจ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นอันใด ข้าเข้าใจเจ้า เพราะทางข้าก็ไม่มีเงินทองที่จะจ่ายให้เขาเช่นกัน เรื่องนี้อาจเป็นเรื่องที่ต้องรบกวนเจ้า”ป้าซูเซียวก้มหน้างุด รู้สึกละอายใจยิ่ง นางไม่มีเงินจะจ่ายแก่ไป่กู่อวิ๋น ก็เท่ากับว่าหากหลาน ๆ จะได้เรียนก็ต้องพึ่งพาอิงอวิ๋นในเรื่องค่าใช้จ่ายแล้ว“เรื่องเรียนไม่เป็นปัญหาเจ้าค่ะ ถ้าหลาน ๆ อยากเรียนด้วย ข้าจะจ่ายเงินให้เอง ดีเสียอีกที่ห่าวอู๋จะมีเพื่อนเรียนด้วย” อิงอวิ๋นเอื้อมมือไปกุมมือนางไว้และตบลงที่หลังมือแผ่วเบา “แต่ว่าข้าคงต้องถามพี่ไป่ก่อนนะเจ้าคะ ว่าเขาจะรับสอนหรือไม่”ซูเซียวพยักหน้าลงอย่างเข้าอกเข้าใจ“ท่านพี่ หากว่ามีเด็ก มาเรียนเพิ่มอีกสามคน ท่านจะสะดวกสอนหรือไม่ เรื่องค่าจ้าง ข้าจะเพิ่มให้ท่านอีกเจ้าค่

นั่นก็คือ ... โอ่งมังกรขนาดใหญ่สูงท่วมหัวนางอีก ๒ ใบ และขนาดสูงเท่าเอวอีก ๕ ใบเพื่อสำหรับกักเก็บน้ำไว้ใช้ในครัวเรือนและการเกษตร และข้างโอ่งวาดลวดลายมังกรได้วิจิตรงดงามยิ่ง นี่นางคงจะเป็นเจ้าแรกที่เป็นผู้คิดริเริ่มใช้โอ่งมังกรที่นี่เป็นแน่“เถ้าแก่ มีสินค้าแบบนี้ขายด้วยหรือ นี่ช่างแปลกตายิ่งนักขอรับ” มีชาวบ้านผ่านมาเห็นเข้าก็เห็นว่าสินค้าช่างแปลกตา ไม่คิดว่าจะมีสินค้าเช่นนี้มาขายด้วย จึงได้เข้าไปสอบถาม เถ้าแก่จึงได้แจ้งว่าเป็นงานสั่งทำ“อ้อ! งานชิ้นนี้ ข้าไม่ได้เป็นผู้ริเริ่มหรอกนะ พอดีมีฮูหยินท่านหนึ่งมาสั่งทำไว้ นั่นไง ๆ นางเดินมานั่นแล้ว”เถ้าแก่เอ่ยตอบ พลางชี้ไปทางอิงอวิ๋นที่กำลังเดินเข้ามาทางเขา“เถ้าแก่ ข้ามาดูงานที่สั่งทำไว้เจ้าค่ะ” อิงอวิ๋นค้อมศีรษะให้เถ้าแก่เป็นการทักทาย “งานที่สั่งทำใกล้เสร็จแล้วล่ะขอรับฮูหยิน หากเสร็จเรียบร้อย ข้าจะรีบให้คนงานไปส่งให้ท่าน”เถ้าแก่เอ่ยตอบนาง“ขอบพระคุณท่านมากเจ้าค่ะ”“ขออภัยเถิดฮูหยิน ถ้าหากว่าข้าอยากจะขอสั่งทำตามแบบของท่านบ้าง จะได้หรือไม่ขอรับ” ชาวบ้านชายท่านเดิมเอ่ยขึ้นเพราะอยากจะทำไว้ใช้ที่บ้านบ้าง“ตามสบายเลยเจ้าค่ะ ข้ามิได้หวงแหนอ