جميع فصول : الفصل -الفصل 50

“อาจจะเป็นคนหน้าคล้ายซะละมั้ง ท่านพ่อเจ้าจะมาอยู่ที่นี่ได้เช่นไรกัน? เจ้าคิดถึงท่านพ่อมากเลยหรือลูกรัก” อิงอวิ๋นปลอบโยนบุตรชาย“ท่านแม่ ท่านพ่อตายแล้วหรือขอรับ” ห่าวอู๋เอ่ยถามตามประสาเด็ก อิงอวิ๋นลอบมองไปที่ไป่กู่อวิ๋นที่กำลังหยอกล้อกับห่าวซวนอยู่ใกล้ ๆ เมื่อนางเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทีสนใจเรื่องที่นางกำลังสนทนาอยู่กับห่าวอู๋ จึงได้เอ่ยตอบบุตรชายด้วยเสียงแผ่วเบาออกไป ทว่านางไม่รู้เสียแล้วว่าถึงแม้ดวงตาไม่ได้ใส่ใจ และใบหูของไป่กู่อวิ๋น ผึ่งยิ่งกว่าอันใด“เด็กดี แม่ก็มิอาจรู้ได้ แต่พ่อของเจ้า หายไปเป็นปี ไม่ส่งข่าวมาบ้านเลย เช่นนี้เจ้าจะให้แม่คิดเช่นไรเล่า เอ่อ...ลูกรัก หากท่านพ่อไม่อยู่แล้ว... เราอยู่กันสามคนแม่ลูกได้หรือไม่”ฝ่ามืออิงอวิ๋นกระชับที่หัวไหล่เล็ก ๆทั้งสองข้างมั่น พลางเอ่ยถามบุตรชายด้วยความรู้สึกหวั่นใจในคำตอบของเขานัก แต่ทว่านางก็อยากรู้เช่นกันว่าบุตรชายจะคิดกับเรื่องนี้เช่นไร“ท่านแม่ ข้าขาดท่านพ่อได้ แต่ข้าขาดท่านแม่ไม่ได้ขอรับ” ห่าวอู๋เอ่ยออกมาซื่อ ๆเขาคิดเช่นไรก็พูดออกมาเช่นนั้นไม่ซับซ้อน แต่กลับทำให้อิงอวิ๋นชื่นอกชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก เสมือนหยาดฝนที่ร่วงหล่นมาชโลม

ณ โรงเตี๊ยมในตลาด อำเภอหยู่เปิง“ท่านพี่เหตุใดพวกเราต้องมาพักโรงเตี๊ยมเล่าเจ้าคะ ไยไม่ไปพักที่บ้านของท่าน” จินเยว่เอ่ยถามห่าวหราน นางรู้ว่าบิดามารดาของห่าวหรานตายแล้วจากคำบอกเล่าของเขา เพราะฉะนั้นที่บ้านของเขายามนี้ก็น่าจะไม่มีผู้ใดอยู่แล้ว ไปพักที่บ้านเขาน่าจะดีกว่าที่นี่นักบิดามารดาของนางเองก็สนับสนุนห่าวหรานถึงแม้เขาจะไม่ได้มาจากครอบครัวมั่งคั่งแต่ก็มีความมุมานะจนสอบได้บัณฑิตจวี่เหรินนับว่าเขาเป็นคนที่น่านับถือยิ่ง หากภายภาคหน้าคงสอบเลื่อนขั้นและได้เข้ารับราชการในวังหลวงเป็นแน่นางรู้ดีว่าเขามิใช่คนร่ำรวยอันใด ผิดกับนางที่เป็นถึงบุตรสาวของคหบดีในอำเภอเฉินตูซึ่งอยู่ห่างจากอำเภอหยู่เปิงราว ๔๐๐ ลี้“ที่พี่ไม่พาเจ้ากลับบ้าน เพราะบ้านพี่ช่างคับแคบนัก พี่เกรงว่าน้องหญิงจะลำบาก อยู่ที่นี่พี่เห็นว่าสะดวกสบายดีกว่า เชื่อพี่สิ” ห่าวหรานออดอ้อนว่าที่ภรรยาในอนาคต “เช่นนั้น ก็ตามใจท่านเจ้าค่ะ”“เอ้อ น้องหญิงเรื่องไปอารามซานซื่อวันพรุ่ง พี่ว่าเจ้าไปกับท่านป้าน่าจะเหมาะสมดีแล้ว พี่จะขอตัวไปทำธุระที่บ้านสักหน่อย เจ้าไม่ต้องไปกับพี่หรอก เกรงว่าจะเดินทางลำบาก พี่อยากให้เจ้าพักผ่อน เที่ยวเล่น

‘แล้วเหตุผลใดที่เขาไม่เข้ามาหาข้าและลูกล่ะ’ อิงอวิ๋นเริ่มหน้านิ่วคิ้วขมวดครุ่นคิดจนใบหน้าเครียดเขม็ง“น้องหญิง อย่าไปฟังนางมาก คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด เพราะคนผู้นั้นก็บอกว่าพวกเราจำคนผิด เจ้าอย่าไปสนใจเลย” เหม่ยจูตัดบท นางยื่นมือไปเกาะกุมมือนางไว้ ก่อนจะหันไปตำหนิเจียวจิงต่อ “เจ้านี่นะ สะใภ้รอง อย่าพูดจาพล่อย ๆอีก”เจียวจิงยิ้มเจื่อนสำนึกผิด อิงอวิ๋นจึงปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติ นางคลี่ยิ้มบางแล้วยื่นชามสังกะสีที่บรรจุข้าวสารเต็มอัตราให้กับทั้งคู่“นี่เจ้าค่ะข้าวสาร” ทั้งสองรับชามมาถือไว้ด้วยตาเป็นประกาย อิงอวิ๋นมีน้ำใจต่อพวกนางเสียจริง เหม่ยจูรู้สึกสำนึกผิดที่ก่อนหน้าเคยทำไม่ดีกับนางไป แต่มาวันนี้นางรู้ซึ้งแล้ว แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ขอโทษขอโพยอิงอวิ๋นอย่างเป็นทางการเสียที“เอ่อ...น้องหญิง เรื่องครั้งนั้น...ข้า ต้องขอโทษเจ้าด้วยนะ ที่เห็นแก่ตัวกับเจ้า ข้านี่มันจริง ๆเลย นี่แหนะ ๆ” เหม่ยจูยกฝ่ามือขึ้นมาตีปากตัวเองสามที ถ้าอิงอวิ๋นไม่เอ่ยห้ามนางคงตบปากตัวเองไม่หยุด “อย่าทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ พี่หญิงอย่าคิดมากอีก ข้าไม่ได้โกรธอันใดท่านแล้ว แล้วข้าก็ลืมเรื่องนี้ไปหมดแล้วเจ้าค่ะ เอ้อ! พ

“อาหญิง ขนมหมดแล้วหรือขอรับ”มู่ฉินพี่ใหญ่เอ่ยขึ้น“อาหญิงข้าขออีกได้หรือไม่ขอรับ ท่านทำขนมอร่อยเสียจริงขอรับ” มู่หยางยกมือขึ้นสุดแขนเอ่ยขอขนมอีก พร้อมกับกล่าวเยินยอนางเพราะอยากกินขนมเยอะ ๆ ส่วนห่าวอู๋ก็ยกมือขอด้วยอีกคน “ท่านแม่ข้าขอด้วย” เด็กผู้ชายวัยนี้กินเยอะ เพราะใช้พลังงานมหาศาล พวกเขาใช้เวลาพักระหว่างเรียน วิ่งเล่นกันที่ลานดินหน้าบ้านเสียส่วนใหญ่ แต่เป็นเช่นนี้ก็ดียิ่ง ห่าวอู๋จะได้มีเพื่อนเล่นและที่สำคัญพวกเขายังได้ออกกำลังกายกันอีกด้วย เมื่อได้รับสารอาหารที่ดีบวกกับการออกกำลังกายก็ย่อมเติบโตและมีสุขภาพที่ดีขึ้น “ได้ ๆ รอแม่สักครู่ เดี๋ยวแม่จะไปหยิบมาให้เพิ่ม” ไม่นานอิงอวิ๋นก็ยกจานขนมมาให้เด็ก ๆ เพิ่มระหว่างนี้นางก็คิดหากิจกรรมให้เด็ก ๆ ทำไปด้วยนางเดินไปเดินมาที่ต้นไม้ใหญ่ ที่มีกิ่งก้านสาขาที่แผ่ยื่นขยายออกมาให้ร่มเงา บริเวณจุดหนึ่งมีกิ่งที่ยื่นออกมาจากต้น ลักษณะเป็นกิ่งท่อนใหญ่พอสมควร ซึ่งน่าจะรับน้ำหนักของผู้ใหญ่ได้แบบสบาย ๆ เลย“ท่านพี่ ข้าว่าท่านต้องช่วยข้าแล้ว” อิงอวิ๋น กอดอกพลางเอ่ยขึ้น นางเงยหน้าขึ้นไปบนต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขา ไป่กู่อวิ๋นก็เงยหน้าขึ้นมองตามนาง

“ขะ ข้าเล่าก็ได้ ขอรับท่านแม่” ห่าวอู๋เอ่ยตะกุกตะกัก อิงอวิ๋นรอฟังคำจากบุตรชายคนโตของนางอย่างใจเย็น “ชิงช้านั่น ท่านลุงไป่ให้พวกเราผลัดกันเล่น แล้วพวกเราได้เล่นกันคนละรอบ แต่มู่หลานนางแย่งเล่นคนเดียว พวกข้าขอดี ๆแล้วขอรับ แต่นางไม่ยอมให้ผู้อื่นเล่นเลย พี่มู่ฉินก็เลย...เอ่อ ผลักนางขอรับ แตะ แต่ว่า พี่มู่ฉินไม่ได้ผลักนางตกจากชิงช้านะขอรับ เขาผลักตอนที่นางลงมาจากชิงช้าแล้ว” ห่าวอู๋ละล่ำละลักชี้แจงแถลงไขให้มารดาฟัง“นั่นหมายความว่าผลักจริง? ถูกหรือไม่”อิงอวิ๋นเลิกคิ้วถาม“...”“เอ่อ เอ่อ ขอรับ แต่ว่า...”“เอาล่ะ...แม่พอเข้าใจเรื่องราวแล้ว” เมื่อมู่หลานได้ยินอาหญิงของนางพูดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นเช่นนี้ เจ้าตัวก็ตัวสั่นเทา รู้สึกสันหลังเย็นวาบขึ้นมาเพราะกลัวว่าอิงอวิ๋นจะดุนางเหมือนกับพี่ ๆ และก็กลัวอาหญิงของนางไม่รักและตามใจเช่นเดิมอีก ฝ่ามือบางของอิงอวิ๋นลูบเรือนผมของมู่หลานแผ่วเบา ร่างจ้อยถึงกับสะดุ้งเฮือก แต่ทว่าอิงอวิ๋นกลับดึงร่างนางเข้าไปโอบกอดไว้ เพื่อปลอบขวัญนางแทน“มู่หลาน ที่พี่ห่าวอู๋พูด จริงหรือไม่” อิงอวิ๋นถามนางด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม“ฮือ จะ จริง เจ้าค่ะ อาหญิงจะตีข้าหรื