جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“ข้าไม่มีอันใดจะให้เป็นการตอบแทน มีแค่เพียงเท่านี้” ลุงหวังหยิบเผือกและมันที่หอบมา ส่งให้ห่าวอู๋ เด็กน้อยใช้ชายเสื้อของตนรับเผือกและมันมาด้วยความดีใจ“ขอบคุณขอรับท่านตา” ห่าวอู๋ยิ้มแป้นจนตาปิด ลุงหวังลูบศีรษะเขาแผ่วเบา มีรอยยิ้มเอ็นดูเจ้าตัวจ้อยระบายอยู่เต็มใบหน้า“เจ้าช่างเป็นเด็กดี...” ก่อนที่ลุงหวังจะหันไปทางอิงอวิ๋นต่อ “เอ่อ...อวิ๋นเออร์ ในครั้งหน้าหากเจ้าต้องการความช่วยเหลืออันใด ...ที่ข้าพอจะช่วยพวกเจ้าแม่ลูกได้ก็ให้บอกเถิด ...ข้ายินดีช่วยเต็มที่ ข้าต้องขออภัยที่เมื่อเช้าข้าทำไม่ดีกับพวกเจ้าไป ข้ารู้สึกละอายแก่ใจเสียจริง” ลุงหวังมีสีหน้าสลดและสำนึกผิดไม่น้อยในสิ่งที่ทำกับสามแม่ลูก แต่อิงอวิ๋นไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอันใดเพราะเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี“ไม่เป็นอันใดเลยเจ้าค่ะ ข้าเข้าใจท่านดี ท่านลุงได้โปรดวางใจ คราวหลังคงต้องมารบกวนท่านใหม่แล้ว ยามนี้ข้ากับลูกต้องไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านลุงรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ” อิงอวิ๋นกล่าวอำลาพร้อมกับค้อมศีรษะให้ด้วยความอ่อนน้อม ลุงหวังโบกมืออำลาสองแม่ลูก จากนั้นอิงอวิ๋นจึงจับจูงมือห่าวอู๋เดินออกมา“ท่านแม่จริง ๆ แล้วท่านตาหวังก็ไม่ได้เลวร้ายอันใ

“อ๊ะ! ท่าน ข้าไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ นะเจ้าคะ” อิงอวิ๋นร้องแหวขึ้นมา พลางทำหน้ามุ่ยใส่เขา ส่วนเขาก็รีบชักมือออกเมื่อปลายเท้าของนางแตะลงบนพื้นดินเช่นกัน“ขออภัยอิงอิง พี่ลืมตัว” เขาค้อมศีรษะลงขอโทษ นางยู่ปากใส่เขาแล้วสะบัดตัวเลี่ยงออกไปเปิดประตูไม้ไผ่ที่ทำเป็นรั้วกั้นกีดขวางทางเข้าบ้านไว้บรรดาบ่าวจึงช่วยกันขนสินค้า รวมถึงสัตว์และสิ่งของลงจากเกวียนให้จนแล้วเสร็จ ไป่กู่อวิ๋น มองไปรอบ ๆ บริเวณบ้านที่ลักษณะเหมือนกระท่อมไม้ยกสูงจากพื้นดินเล็กน้อย ซึ่งเริ่มจะผุพังกร่อนลงมา ส่วนหลังคามุงด้วยหญ้าก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเป็นห่วง“ขอบคุณมากนะเจ้าคะคุณชายที่มาส่ง วันนี้ข้ารบกวนท่านและเสียมารยาทกับท่านหลายเรื่องต้องขออภัยด้วยเจ้าคะ โปรดรับนี่ไว้ด้วยนะเจ้าคะ! เป็นสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆจากข้า” อิงอวิ๋นหยิบถุงเงินออกมา แล้วหยิบเงินออกมาให้เขา ๒๐๐ อีแปะเป็นค่าจ้างที่เขามาส่ง ซึ่งนางให้เขามากกว่าค่าจ้างเถ้าแก่ร้านวัวลากเกวียนในตลาดเสียอีก“ไม่เป็นไร พี่ไม่รับค่าจ้าง” ไป่กู่อวิ๋นดันมือนางกลับไป แล้วโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน“เช่นนั้นหากท่านไม่รับก็ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ แต่อย่างไรเสีย ข้าก็ควรจะมีน้ำใจแก่บ่

‘อิงอิง อิงอิง’‘แม่! แม่มาได้ยังไงคะ’‘หนูเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีใช่ไหม?’‘ฮึก หนูสบายดี แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ แล้วแม่กับพ่อเป็นยังไงบ้างคะ ฮือ’‘อย่าร้องไห้เสียใจ ไม่ต้องเป็นห่วง แม่กับพ่ออยู่ทางนี้สบายดี เรื่องของหนู พ่อกับแม่จะจัดการให้ดีที่สุด ใช้ชีวิตต่อจากนี้ให้ดี แม่ต้องไปแล้ว’‘แม่ แม่คะ อย่าเพิ่งไป แม่’ “เฮือก!”“ท่านแม่! ท่านฝันร้ายหรือขอรับ ข้าเขย่าตัวท่านเสียนานกว่าท่านแม่จะตื่น” ห่าวอู๋ที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าเป็นกังวลใจไม่น้อยเมื่อเห็นอิงอวิ๋นนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นในความมืดคราแรกเขาก็ตกใจ เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ลอยมา จนต้องรีบมุดศีรษะใต้ผ้าห่มคลุมโปง แต่ทว่าเมื่อเงี่ยหูฟังจนถี่ถ้วนแล้ว จึงได้รู้ว่าเสียงนั้นหาใช่เสียงผีสาวตนใดไม่ เสียงมันดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เป็นเสียงมารดาของเขานั่นเอง!“เปล่าหรอก แม่ฝันดีต่างหาก”อิงอวิ๋นคลี่รอยยิ้มบาง แท้จริงแล้วนี่คือฝันดีที่สุดตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ต่างหาก อิงอวิ๋นหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกถึงหยาดน้ำตาที่รินไหลอาบแก้ม ฝ่ามือบางปาดมันออกช้า ๆ ห่าวอู๋ขยับเข้าไปกอดเอวนางไว้แน่นใบหน้าเล็กซุกซบที่อกมารดา“ท่านแม่ ท่า

เมื่อเดินกันมาถึงจุดที่อิงอวิ๋นพบโสมซานชี นางกลับไม่ได้กลิ่นสมุนไพรอย่างคราวก่อนแล้ว อย่าบอกนะว่าพรวิเศษที่ตาเฒ่าให้มา ใช้ได้ผลแค่ครั้งเดียว ตาเฒ่านั่นก็ไม่บอกเสียด้วยสิว่าพรวิเศษสามารถใช้ได้กี่ครั้ง?อืม!...เช่นนั้นทางที่ดีที่สุด นางควรใช้ยามจำเป็นจะดีที่สุด ตอนนี้ใช้ความสามารถของตัวนางเองไปก่อน ‘อัตตาหิ อัตโน นาโถ ตนแลเป็นที่พึ่งของตน ยังสามารถใช้ได้เสมอสิน่า’ เช่นนั้นลองขึ้นเขาไปอีกสักหน่อย นางบอกกับตัวเอง“ห่าวอู๋ เจ้าเหนื่อยแล้ว ใช่หรือไม่” เด็กน้อยพยักหน้า นางจึงจูงมือเขาไปนั่งที่ขอนไม้ผุพังที่ล้มลงมาจากพายุเมื่อสองวันก่อน อิงอวิ๋นหยิบน้ำที่บรรจุมาในกระบอกไม้ไผ่ส่งให้ลูกชายคนโต“แอ้ ๆ” ห่าวซวนร้องขึ้นเอื้อมมือเล็ก ๆ ไปแย่งกระบอกน้ำจากพี่ชาย“เจ้าก็หิวเช่นกันหรือ ใจเย็น ๆ เดี๋ยวแม่จะป้อนเจ้า” ดูท่าเด็กตัวจ้อยนี่ก็หิวเช่นกัน อิงอวิ๋นใช้ใบตองพับเป็นลักษณะกรวยแล้วเทน้ำใส่กรวยใบตองแล้วยื่นเข้าปากให้เด็กน้อยดื่ม เขาดื่มอย่างหิวโหยตะกรุมตะกรามเมื่อเจ้าตัวแสบดื่มน้ำดับกระหายแล้ว อิงอวิ๋น ก็คลายปมผ้าที่มัดคล้องอุ้มห่าวซวนที่อกออก แล้วจับเด็กน้อยเข้าเต้า เขาคงหิวแล้วเพราะเมื่อเช้าเด

“ท่านตา ท่านตาหวังขอรับ อยู่หรือไม่ขอรับ”เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียก ลุงหวังที่ทำไร่อยู่หลังบ้านก็รีบวิ่งออกมาทันที“อ้าว! พวกเจ้าสามคนแม่ลูกมีอันใดให้ข้าช่วยรึ”“พวกเราจะจ้างให้ท่าน พาพวกเราไปที่ตลาดในอำเภอหยู่เปิงขอรับ ท่านแม่มีค่าจ้างให้ท่านด้วยขอรับ ท่านตาคิดเงินไปกลับเท่าใดหรือขอรับ” “ค่าคิดเงิน ไปกลับ ๘๐ อีแปะ” อิงอวิ๋นหยิบเงินมาส่งให้ลุงหวัง ๑๐๐ อีแปะ“ไม่ต้องทอนเจ้าค่ะ” ลุงหวังยิ้มร่า เขายื่นมือไปรับเงิน แล้วรีบไปเตรียมวัวเทียมเกวียนให้สามแม่ลูกทันที อิงอวิ๋นห่อเห็ดหลินจือและแร่ทองคำด้วย ผ้าแพรไว้เป็นอย่างดี จากนั้นใส่ไว้ในตะกร้า ด้านบนก็ปิดคลุมไว้ด้วยผ้าอีกชั้นหนึ่งเมื่อมาถึงตลาดในอำเภอหยู่เปิง นางกับลูก ๆก็รีบปรี่เข้าไปที่ร้านขายยาสมุนไพรร้านลุงจิ้งเหอ ทันทีที่ท่านลุงร้านขายยาสมุนไพรเห็นพวกนางก็รู้สึกคึกคักเป็นอย่างยิ่ง เพราะสามแม่ลูกนี่ต้องเอาของดีมาขายให้เขาอีกเป็นแน่ คราวที่แล้วที่นำโสมซานชีไปส่งให้ทางวังหลวงก็ได้กำไรกลับมามากโข“อ้าว อิงอิง วันนี้เจ้ามีของดีมาขายให้ข้าอีกใช่หรือไม่”ลุงจิ้งเหอร้องทักขึ้นมาทันที“เจ้าค่ะ แต่ไม่ใช่ของอย่างคราวที่แล้ว คราวนี้ราคาคงส