جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ณ ศาลากลางสระน้ำ จวนสกุลไป่ มารดาและบุตรชายนั่งสนทนากันอยู่ จวนสกุลไป่นั้นช่างกว้างขวาง ใหญ่โตโอ่อ่า เนื่องจากฮูหยินใหญ่เอง นางเป็นบุตรสาวตระกูลคหบดีเก่า นางแต่งงานกับไป่ผู้เฒ่าครอบครัวตระกูลรับราชการ จึงนับว่าหนุนนำเกื้อกูลกันได้เป็นอย่างดี“ลูกชาย วันนี้เจ้าไม่มีสอนหนังสือที่หมู่บ้านเจียวถงรึ” นางเอ่ยถามบุตรชาย ขณะที่กำลังปักผ้าแพรอยู่ วันนี้เขามีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนมารดาได้ช่างแปลกนัก “วันนี้มารดาของลูกศิษย์ข้า นางมีกิจธุระเลยต้องงดการเรียนการสอนขอรับ ข้าเลยมีเวลาอยู่กับท่านแม่ทั้งวันเลยขอรับ” ไป่กู่อวิ๋นยิ้มในหน้าเย้าหยอกมารดา “ชิ!” ฮูหยินใหญ่จิปากพร้อมกับหรี่ตามองลูกชายที่พูดจาหวานหูกับผู้เป็นแม่ ช่างประจบเอาใจคนแก่เสียจริง พร้อมกับได้เอ่ยถามเขาต่อ “เอ้อ! แม่ก็ไม่ได้ถามเจ้าเรื่องนี้เลย มารดาของลูกศิษย์เจ้าเป็นเศรษฐินีในหมู่บ้านเจียวถงหรือ จึงมีเงินมากมายมาจ้างเจ้าสอนลูกของนาง ว่าแต่ลูก ๆ นางอายุเท่าไหร่กันแล้วล่ะ” ฮูหยินใหญ่เลิกคิ้วถาม พร้อมวางผ้าปักไว้บนตักแล้วหันไปรินน้ำชาลงจอกให้เขา อีกทั้งยังเลื่อนจานขนมที่วางอยู่บนโต๊ะมาวางเบื้องหน้าให้เขาอีกด้วย“ลูกนางอายุราว ๔ ขวบ

“ท่านลุง ข้าอยากได้ขนมอีกขอรับ” ห่าวอู๋กระตุกแขนเสื้อไป่กู่อวิ๋นยิก ๆเมื่อขนมเซาปิ่งที่อยู่บนจานกระเบื้อง ถูกกลืนลงท้องหมดแล้ว แต่ทว่าห่าวอู๋ยังอยากกินมันอีก ร่างกายที่เคยผ่ายผอม บัดนี้เริ่มจ้ำม่ำ แก้มกลม ๆนั่นคล้ายกับลูกซาลาเปาขาว ๆ เห็นแล้วช่างน่ากัดนัก ห่าวอู๋กะพริบตาปริบออดอ้อนเขา“ห่าวอู๋ อย่าเสียมารยาท เจ้าต้องหยุดกินก่อน” อิงอวิ๋นหันไปดุบุตรชายคนโต ไป่กู่อวิ๋นตามใจเด็ก ๆจนเกินไปแบบนี้ไม่ดีแน่ กินขนมเยอะอาจจะท้องอืดและปวดท้องเอาได้“ท่านแม่ข้าเพิ่งกินไปชิ้นเดียวเองนะขอรับ”ห่าวอู๋รีบแย้งทันที แต่เมื่อเห็นสายตาดุของมารดาส่งกลับมาอีกเขาก็ก้มหน้างุด สงบเสงี่ยมเจียมตัวทันควัน“ลูกคนโตเจ้าชื่อห่าวอู๋สินะ แล้วลูกคนเล็กล่ะ”“คนเล็กชื่อห่าวซวนเจ้าค่ะ”ฮูหยินใหญ่พยักหน้ารับก่อนจะหันไปถามห่าวอู๋“ห่าวอู๋ อยากได้ขนมอีกใช่หรือไม่ เดี๋ยวย่าจะให้คนไปเอามาให้อีก”“...!” ‘เอ๋? พูดยังไม่ทันขาดคำสิน่ะ แต่เอ๊ะ นางแทนตัวเองว่าย่าหรือ’ อิงอวินพึมพำในใจ บ้านนี้เขาสปอยเก่งเสียจริง!ฮูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม และมีเมตตานัก “ท่านย่า~ ข้าอยากได้อีกขอรับ ท่านย่าใจดีที่สุดเลยขอรับ” ห่าวอู๋คล

“อ้อ ใช่ ๆ แปลงนี้เคยเป็นของข้า”ลุงหวังพยักหน้ารับหงึกหงัก“แล้วราคาที่ได้เป็นไปตามนี้หรือไม่เจ้าคะ”“ใช่ ๆ เป็นไปตามนี้ นายอำเภอไป่ท่านช่างเมตตานักที่ให้ราคาที่ดินสูงยิ่ง”อิงอวิ๋นกำหมัดแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ นางรีบหันหลังแล้ววิ่งกลับเข้าจวนสกุลไป่ไป ลุงหวังตะโกนไล่หลังเรียกนางเพื่อแจ้งเรื่องสำคัญที่ติดค้างกันไว้เท่าไหร่นางก็ไม่ได้ยิน อิงอวิ๋นไม่ได้ใส่ใจ ไม่แม้จะหันกลับมาเพราะว่ายามนี้นางหูดับไปแล้ว...‘สามีชั่วเจ้าเล่ห์ ทิ้งเงินไว้ให้ข้ากับลูก แค่เพียง ๒ ตำลึงทองเท่านั้น และเขาเชิดเงิน ๒๘ ตำลึงทองหนีหายไป คนชื่อห่าวหรานเลวทุกคนเลยหรือไรกัน’มาถึงยามนี้นางเริ่มจะตาสว่างแล้วว่าเขาคงไม่ได้ตายแน่ แต่กลับเอาเงินไปเสวยสุขคนเดียวและปล่อยนางกับลูกต้องทนต่อความยากลำบากแร้นแค้น“หน็อย! สามีเจ้าช่างชั่วช้า มันน่าแช่งชักหักกระดูกให้ตายเป็นผีเฝ้าป่าช้านัก” นางกัดกรามกรอดเดินจ้ำอ้าวไปที่ศาลากลางน้ำอิงอวิ๋นคำนวณเงินในหัว หากชำระค่าที่ดินและซื้อทุกอย่างที่จำเป็นเรียบร้อยแล้ว นางก็จะยังมีเงินเหลืออยู่มากโข เงินจำนวนนี้นางกับลูกคงไม่ลำบากแน่ชาตินี้ แล้วจากนั้นก็ค่อย ๆ หาหนทางสร้างเงินใ

เขารู้สึกรำคาญผู้หญิงอ่อนแอ ขี้โรค จืดชืดและไร้เสน่ห์เช่นนางนัก อยู่กับนางเขาก็ยิ่งมีชีวิตลำบากลำบน พลังชีวิตถดถอยลงไปเรื่อย ๆ หากแต่อิงอวิ๋นนั้นตรงข้ามนางไม่ยินยอมเด็ดขาดที่จะไม่ให้เขาจากไปไหน นางจึงทำทุกวิถีนางเพื่อจะรั้งเขาไว้มีหลายครั้งที่นางดื้อดึงไม่เชื่อฟังคำสั่งเขา จนห่าวหรานถึงขั้นลงไม้ลงมือตบตี นางก็ยินยอมให้เขาทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจเพื่อคำว่าครอบครัวที่นางยึดมั่นแต่มาครานี้ช่างผิดวิสัยของนางนัก นางกลับสุขุมและเยือกเย็น มิหนำซ้ำยามนี้นางดูมีน้ำมีนวลสดใสมีชวิตชีวา ไม่ผอมเกร็งเหมือนก่อน แล้วเหตุใดเมื่อมองดูพวกเขา ...ไป่กู่อวิ๋น และภรรยาของเขาสนิทสนมกันเช่นนี้ เหตุใดเขากลับรู้สึกอิจฉาตาร้อนผ่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น ‘ข้าจะเสียดายคนอย่างเจ้าไปทำไมกัน เมื่อข้าตัดสินใจออกจากบ้านครานั้น นั้นหมายถึงข้าเลือกแล้วว่าจะตัดขาดกับเจ้า และไม่อยากคิดจะกลับมาคืนดีอีก ข้ามาที่นี่เพื่อจะหย่ากับนางนี่’ ห่าวหรานรู้สึกฉุนเฉียวตัวเองขึ้นมาทันที เพราะยามนี้รู้สึกสับสนในใจนักอิงอวิ๋นจูงมือห่าวอู๋เดินออกมา เด็กน้อยยังหันหลังไปมองห่าวหรานด้วยแววตาสับสนและไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง “ท่านแม่ ไยท่า

ต้นยามเซิน (15.00 – 16.59น.) รถม้าก็แล่นมาถึงหมู่บ้านเจียวถง และจอดเทียบที่ท้ายหมู่บ้าน บัดนี้บ้านเงียบสงบเพราะไป่กู่อวิ๋นกลับจวนไปนานแล้วปัง! ปัง! ปัง!“อวิ๋นเอ๋อร์ ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้”ห่าวหรานเดินโซซัดโซเซอยู่หน้าประตูบ้าน ฝ่ามือหนาระดมทุบประตูไม้หน้าบ้านเสียงดังอื้ออึงเขาส่งเสียงเอะอะมะเทิ่ง จนชาวบ้านที่ได้ยินเสียงต่างชะโงกหน้าออกมาดู ก็พบว่าเป็นห่าวหรานที่อยู่หน้าบ้าน พวกเขาต่างตกอกตกใจ คนที่หายสาบสูญไปเสียนาน จู่ ๆ ก็มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ อิงอวิ๋นชะโงกหน้าจากโรงครัวนอกบ้านออกไปดูซุบซิบ~ ซุบซิบ~“นั่นมันห่าวหรานนี่ เขายังไม่ตายรึ”“ใช่ ๆ นี่มันอะไรกันนี่”ชาวบ้านต่างร้องเรียกกันออกมาดู“แง้ ๆ ๆ” ห่าวซวนสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะเสียงของห่าวหรานที่ตะโกนดังลั่นอยู่หน้าบ้าน ห่าวอู๋เองก็ตกใจตื่นขึ้นมาเช่นเดียวกัน“ท่านแม่ ๆ ใช่เสียงท่านพ่อหรือไม่ขอรับ”ห่าวอู๋ตะโกนเรียกมารดาจากในห้องนอน เขายื่นมือทั้งสองออกไปโอบอุ้มห่าวซวนขึ้นมากอดไว้แนบอกพลางปลอบขวัญน้องชาย ห่าวซวนยังคงร้องไห้จ้าร้องหามารดา“แง้ ๆ ๆ ๆ”ห่าวอู๋กระเตงน้องชายเข้าเอว แล้วอุ้มเขาออกมาจากห้องนอนเพื่อไปหามารดาที่โรงค