جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“โอ๋ ๆ ลูกแม่ ห่าวอู๋ ห่าวซวนไม่ร้องนะ เป็นความผิดของแม่เอง”“เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าหยุดได้แล้ว เช่นนั้น ข้าจะเพิ่มให้อีก ๒ ตำลึงทองก็แล้วกัน” ลุงจิ้งเหอยกมือทั้งสองข้างขึ้น ยอมยกธงขาว เพราะทนเสียงร้องระงมอีกต่อไปไม่ไหว เห็นแล้วก็อดสงสารเด็กน้อยตาดำ ๆ สองคนนี้ไม่ได้อย่างไรแล้วเขาก็ค้ากำไรจากโสมซานชีได้มากกว่ารับมาอยู่มากโข เพิ่มเงินให้สามแม่ลูกไปอีกสักเล็กน้อยก็ไม่ได้ขาดทุนอันใด“โอเคดีล เจ้าค่ะ ตามนี้!” อิงอวิ๋นเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ นางยิ้มตาปิดเมื่อได้รับข้อเสนอที่ไม่เลวทีเดียวท่านลุงจิ้งเหอทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกกับกิริยาเมื่อครู่ของนางยังไม่ทันหาย ยังต้องมาผงะอ้าปากหวอกับคำพูดของนางอีก“เจ้าว่าอันใดนะ โอ โอ เค เค ดีน เรอะ มันคืออันใด”“มันคือ ... เอ่อ...ตกลงตามนี้เจ้าค่ะ” ร่างบางยิ้มแหย จิ้งเหอส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างระอาใจ อากัปกิริยาสามแม่ลูกเปลี่ยนกลับตาลปัตรอย่างรวดเร็วจากหน้ามือเป็นหลังมือนี่เขาคงตกหลุมพรางให้สามแม่ลูกเจ้าเล่ห์เข้าให้แล้ว แต่ทว่า...กระนั้นก็ยังนึกเอ็นดูเด็ก ๆ อยู่ในที และรู้สึกถูกชะตากับพวกเขานัก“เล่นละครเก่งจริง ๆ นะพวกเจ้า

อิงอวิ๋นจูงมือเด็กน้อยไปที่ร้านรับจ้างลากเกวียน ห่าวอู๋มองไปยังร้านถังหูลู่ที่อยู่ข้าง ๆ กันเห็นลูกพุทราสีแดงราดด้วยน้ำตาลเชื่อม เด็กน้อยกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก มองด้วยความอยากกิน อิงอวิ๋นหันมาเจอเข้าพอดี“เจ้าอยากกินหรือ ?” ห่าวอู๋ส่ายหน้าเบา ๆ“ข้าไม่อยากกินขอรับ ท่านแม่เก็บเงินไว้เป็นค่าใช้จ่ายในบ้านกับไว้ซ่อมแซมบ้านเถิดขอรับ” ห่าวอู๋เอ่ยจบก็ก้มหน้างุด ใช้ปลายเท้าเขี่ยดินเล่นไปพลาง ๆฝ่ามือบางของอิงอวิ๋นเอื้อมมาลูบศีรษะเขาแผ่วเบา“เด็กดี ตอนนี้พวกเรามีเงินแล้ว แม่จะซื้อให้เจ้าสักสิบหรือยี่สิบไม้ก็ย่อมได้ แต่แม่ไม่อยากให้เจ้ากินมากนัก เพราะมันหวานเกินไป ฟันเจ้าอาจจะผุเอาได้ วันนี้แม่จะซื้อให้เจ้าเพียง ๑ ไม้เท่านั้น แล้ววันหลังแม่จะทำขนมอร่อยที่มีประโยชน์ให้เจ้ากินดีหรือไม่ ครั้งหน้าหากเจ้าอยากกินอันใดอย่ารีรอที่จะแจ้งแม่ แม่จะหามาให้เจ้า เข้าใจหรือไม่” เขาพยักหน้ารับหงึกหงัก“ขอรับท่านแม่~ ข้ารักท่านที่สุดเลยขอรับ”ห่าวอู๋ยิ้มตาปิดกอดขานางพลางออดอ้อน อิงอวิ๋น หยิบเงินออกมาจ่าย ๓ อีแปะ“แอ้ ๆ” ห่าวซวนเมื่อเห็นพี่ชายได้ของอร่อยเขาก็อยากได้บ้างนิ้วเล็ก ๆชี้ไปที่ถังหูลู่สีสันสดใสกะพร

เมื่อตอนซื้อของ นางกวาดสายตาสังเกตโดยรอบจนทั่ว เห็นว่ามีโรงรับจำนำ และร้านแลกเงินอยู่ เพราะฉะนั้นระบบตั๋วแลกเงินคงต้องถูกนำมาใช้แล้วไม่เสียแรงที่อ่านนิยายจีนโบราณกับดูซีรีส์มาบ้าง ยุคที่นางวาร์ปมาอยู่นี่ มีระบบที่เรียกได้ว่าน่าจะเป็นยุคแรก ๆ ที่เป็นต้นแบบที่ใช้อย่างแพร่หลายในยุคปัจจุบันที่เรียกว่าระบบธนาคาร เมื่อได้รับตั๋วแลกเงินแล้ว สามแม่ลูกก็ไปนั่งรอวัวลากเกวียนต่อ อิงอวิ๋นหยิบข้าวปลาอาหารที่ห่อมากินกับลูกเพื่อเติมแรง ส่วนห่าวซวนเด็กน้อยไม่ยอมกินนมพอจะเอาจุกนมยัดเข้าปากเด็กน้อยก็ปัดออก อาจจะเพราะเขายังไม่หิว อิงอวิ๋นเลยไม่อยากบังคับ เมื่อกินข้าวจนอิ่มกันแล้วก็หันไปถามเถ้าแก่ร้านลากเกวียน“เถ้าแก่ วัวลากเกวียนยังไม่มาอีกหรือเจ้าคะ”“เห้อ! ก็นั่นนะสิ นี่ก็ไปตั้งนานแล้ว ไม่รู้เกิดเหตุอันใดหรือไม่ เจ้ารอไปก่อนก็แล้วกัน ประเดี๋ยวก็คงจะมา” เถ้าแก่สีหน้าเป็นกังวลใจไม่น้อย เพราะเมื่อสองวันก่อน เกิดเหตุล้อเกวียนหลุดระหว่างทางกว่าจะซ่อมกันแล้วเสร็จก็กินเวลาไปหลายชั่วยาม ยามนี้เขาก็ได้แต่ภาวนาว่า ขออย่าให้เกิดเหตุซ้ำเดิม...เวลาล่วงเลยจวบจนกลางยามอู่ (11.00 – 12.59 น.) สามแม่ลูกนั่ง

“เอ่อ...ขอบพระคุณท่านมากเจ้าค่ะ คงต้องรบกวนท่านแล้ว เอ่อ...แล้วข้าต้องจ่ายค่าตอบแทนให้พวกเขาเช่นไรเจ้าคะ” อิงอวิ๋นน้อมรับไมตรี เป็นการดียิ่ง หากมีผู้มาช่วยดูแลความปลอดภัยให้นางกับลูก“ไม่ต้อง ๆ เรื่องนั้นข้าจัดการให้” ไป่กู่อวิ๋นยิ้มกริ่มมุมปาก หากนางไม่ปฏิเสธความช่วยเหลือเช่นนี้ นี่ก็เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าพวกนางจะอยู่กันแค่สามคนแม่ลูกจริง ๆ ‘เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าตกหลุมพรางข้าแล้ว’อิงอวิ๋นไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีมือปราบแฝงตัวอยู่ในแต่ละหมู่บ้านด้วย แต่จริง ๆแล้ว ที่ผ่านมาหมู่บ้านเจียวถงเองก็ไม่เคยเกิดเหตุร้ายอันใด นอกเสียจากว่าผู้คนในหมู่บ้านจะต่างคนต่างอยู่ อาจจะเห็นแก่ตัวและตระหนี่ถี่เหนียวกันไปบ้าง แต่นอกนั้นก็ไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงสินค้าที่อยู่บนหลังเกวียนถูกคลุมด้วยผ้าปิดมิดชิด เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจเกินไปนัก แม่แพะและแม่ไก่ก็ถูกนำขึ้นมาไว้บนหลังเกวียนด้วย และมีบ่าวรับใช้สองคนนั่งเฝ้าสินค้าอยู่ไป่กู่อวิ๋นขึ้นเกวียนไปก่อน เขาอุ้มห่าวอู๋ขึ้นไปนอนในเกวียนที่ปูเพียงเสื่อผืนหนึ่งไว้เท่านั้น ที่เขาไม่ต้องการทำตัวให้เอิกเริกสมฐานะ เพราะว่าระหว่างที่เดินทางไปต่างเมืองจะได้ตบตาจากพวก

อีกเพียงไม่ถึง ๒ ลี้ก็จะเข้าสู่หมู่บ้านเจียวถงแล้ว ดูท่าว่าเด็กตัวจ้อยจะชอบไป่กู่อวิ๋นเข้าจริง ๆ จะว่าไปเขาก็เหมือนพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยพวกนาง ไม่สิ! ต้องบอกว่าขี่เกวียนมาช่วยเอาไว้ได้ทันท่วงทีจึงจะถูก...คราแรกอิงอวิ๋นคิดว่าเจ้าจ้อยคงไม่ชอบใจเขานัก จึงมีท่าทีเช่นนั้นออกไป แต่เมื่อเห็นพวกเขาหยอกล้อกันแล้วก็ต้องคิดใหม่ รอยยิ้มเจิดจ้าราวกับแสงตะวันของเจ้าก้อนแป้งที่คลอประสานกับเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเสียงดัง ก็คงเป็นเครื่องยืนยันได้ว่าทั้งสองคนเข้ากันได้เป็นอย่างดียามนี้เจ้าตัวเล็กสิ้นฤทธิ์แล้ว ห่าวซวนนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนเขา ไป่กู่อวิ๋นกำลังก้มมองดูเจ้าตัวเล็ก ที่ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเข้าสู่ห้วงนิทราแล้วด้วยแววตาเอ็นดูเป็นที่ยิ่ง“ดูท่าว่าคุณชายจะชอบเด็กมากเลยนะเจ้าคะ” อิงอวิ๋นเปรยถามขึ้น เมื่อได้ลอบสังเกตพฤติกรรมของเขาจนแน่ใจแล้ว ไป่กูอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมาตอบนางด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม“อืม! เป็นเช่นนั้น”“หากเป็นเช่นนั้น ไยคุณชาย ไม่มีบุตรสักคนสองคนละเจ้าคะ หรือว่าฮูหยินของท่านไม่อยากมีบุตร” อิงอวิ๋นหยั่งเชิงเอียงคอถามแบบโยนหินถามทาง เพราะนางก็มิรู้ได้ว่าคุณชายสกุลไป่ผู้นี้