《Dangerous Fiancee เขตรักอันตราย ยัยคู่หมั้น》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

“จูบกันเถอะ” แล้วกลีบปากหาก็ประกบกลีบปากฉัน เขาสอดเรียวลิ้นเข้ามาเกี่ยวพันลิ้นฉัน จูบหอมหวาน ทำเอาหัวใจของฉันเต้นแรงอีกแล้วดวงตาที่กำลังมองฉัน กำลังบอกว่า ‘รักฉัน’ เขากำลังบอกรักฉันใช่ไหมหรือฉันคิดเข้าข้างตัวเอง“พี่หึง” เขาบอกและกัดที่ริมปากล่าง“พี่หวง” และกัดที่ริมฝีปากบน“อย่าให้ใครทำแบบที่พี่ทำกับเรา เข้าใจไหม” เขาถามพลางสอดมือเข้ามาในเสื้อของฉัน บีบคลึงที่หน้าอกฉัน“เข้าใจไหม” พี่หมอคีย์บีบแรงกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าฉันเงียบทำเพียงแค่มองดวงหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ที่มองทีไรฉันก็มักตกหลุมรักเขาเสมอ“รู้”“หึ” เขาแค่นขำและก้มลงมาจูบฉันอีกครั้ง และอีกครั้งซ้ำ ๆ ในขณะที่มือก็เริ่มสาละวนกับตรงนั้นของฉัน“ไม่เอา หนูไม่ถอดเสื้อ” ฉันรีบห้ามพร้อมกับดึงเสื้อลง เพราะพี่หมอคีย์กำลังจะถอดเสื้อฉันออก“ทำไม”“ก็เผื่อเพื่อนสนิทของพี่เปิดประตูเข้ามาน่ะสิ” ฉันเอาเรื่องของผู้หญิงหน้าด้านเข้ามาอ้าง แต่ความจริงแล้วนั้น มันก็แค่ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะเห็นรอยสักของฉันไม่ว่าจะข้างหน้าหรือข้างหลัง“พี่จะรีบเคลียร์ และจะไม่ทำอีก” หึ มันได้ผล อย่างน้อยก็ยื้อได้ และต่อไปฉันคงต้องระวัง ไม่ควรมีอะไรกับเขาในที่

“…” ฉันเฉย ทำหูทวนลม รีดผ้าต่อ ทำเหมือนว่าผู้หญิงหน้าด้านตรงหน้าของฉันไร้ตัวตนอยากเห่าก็เห่าสิ ปล่อยให้เห่าไป เห่าให้สาสมใจ เดี๋ยวก็ไม่กล้าเห่าอีกนานเลยล่ะเอ๊ะ! หรือจะไม่ได้เห่าตลอดไปกันนะ“รู้ไหมว่าเธอน่ะทุเรศ! เดินข้างคีย์ไม่อายบ้างเหรอ ไม่สงสารเขาบ้างหรือไงที่ต้องอยู่ใกล้คนอย่างเธอ สถุล พวกต่ำ”“คงจะเก่งแค่ตอนอยู่ต่อหน้าผู้ชายสินะ งี้แหละ เด็กไม่รู้จักโต ต้องมีคนคุ้มกะลาหัว ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะ” ผู้หญิงหน้าด้านเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน มีเพียงโต๊ะรีดผ้าที่กั้นกลางไว้เธอยิ้มเหมือนเย้ยหยันฉันเอามาก ๆ และพ่นคำหยาบคายออกมาใส่คนอื่น ทำแบบนี้ดูสูงส่งมากหรือไงกันนะนี่น่ะเหรอนักศึกษาแพทย์ เสื่อมเสียสถาบันซะจริง“จริง ๆ เรื่องนี้ใคร ๆ ก็รู้นะ คงมีแต่เธอที่ไม่รู้ ยัยเด็กน้อย ฉันจะบอกให้เธอฉลาดขึ้นแล้วกัน เรื่องของเรื่องก็คือฉันกับคีย์เราคบกัน เอากัน อยู่ด้วยกัน ไปไหนด้วยกันบ่อย ๆ และที่เขาไม่กลับไปหาเธอเลยเพราะเขาอยากอยู่กับฉันมากกว่าอยากอยู่กับเธอ เด็กงี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่มีใครอยากเอา ความจริงเธอควรถอนหมั้นซะนะจะได้จบ ๆ”ผู้หญิงหน้าด้านยังคงพล่ามไปเรื่อย“เราอยู่ด้วยกันหลายปี นับรวม ๆ ก็ตั้งแ

หลายนาทีต่อมา…“พอแล้วจิลลา มากกว่านี้พ่อกับแม่จะรู้” พี่หมอคีย์เดินเข้ามาดึงเตารีดออกจากมือของฉัน แกะมือฉันที่ดึงกระชากหนังหัวผู้หญิงหน้าด้านที่ตอนนี้สลบไปแล้วก่อนหน้านี้มันร้องคร่ำครวญเพราะความเจ็บปวด ร้องอ้อนวอนให้คู่หมั้นของฉันเข้ามาช่วยมัน แต่คนอย่างพี่หมอคีย์น่ะเหรอจะกล้า ถ้าฉันได้โวยวายออกไปแบบนั้น“ก็ให้รู้ไปสิ ให้รู้ไปเลยว่าพี่มันเลวแค่ไหน” ฉันลุกออกจากตัวของผู้หญิงคนนั้นแล้วหันมามองหน้าคู่หมั้นของฉัน เรายืนมองหน้าหน้ากันอยู่แบบนั้น มองด้วยสายตาคนละความรู้สึก“พี่มันห่วยแตก โคตรห่วยแตก! เลว” ผลักที่อกของเขาก่อนจะเดินหันหลังหมับ!!!“จีน” เขาดึงฉันเข้าไปไว้ในอ้อมกอดของเขาเพี้ยะ!!!“อย่า มา กอด รัง เกียจ!” ฉันผลักเขาออกและตบหน้าเขาไปหนึ่งครั้ง ตบสุดแรงเลยล่ะ นี่คือครั้งแรกเลยจริง ๆ ที่ฉันทำร้ายร่างกายพี่หมอคีย์ก็ฉันฟิวส์ขาดนี่นาแต่พอทำแล้วสติก็กลับมาแทบจะทันที“สบายใจขึ้นบ้างยัง”“…” มองหน้าเขาและหายใจเข้าออกแรงขึ้นเรื่อย ๆ อยากจะตะโกนใส่หน้าว่า ‘แค่นี้มันไม่พอ มันไม่พอเด็ดขาด’ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง…“คนของลุงพี่มาเคลียร์ หนูไปรอพี่ที่โซฟา” พี่หมอคีย์จับมือฉันเดินมาที่โซฟาที่เร

-บนรถ-“เสียงพี่ทิวดุไหม” ออกมาได้สักพักฉันก็เอ่ยถามบอดี้การ์ดของพี่ทิว ต้องถามสถานการณ์เพื่อเตรียมตั้งรับไง“ไม่ดุ และไม่ปกติครับ”“เป็นคำตอบที่ชัดเจนมากค่ะ แล้วทีหลังก็ไม่ต้องรายงานทุกอย่างหรอกนะ” เริ่มพาลใส่คนของพี่ทิว“ไม่ได้ครับ ทุกความเคลื่อนไหวเฮียทิวต้องรู้”“เดี๋ยวจะทำโล่บอดี้การ์ดดีเด่นให้นะ” ฉันว่าประชดและหันหน้ามองถนนหนทางไปเรื่อย เบื่อจริง ๆ ความซื่อตรงของบอดี้การ์ดพี่ทิว ให้ช่วยปกปิดอะไรไม่เคยได้อย่างว่าแหละ คนที่จะอยู่กับพี่ทิวได้คือห้ามผิดคำพูด ห้ามโกหก และห้ามเอ่ยคำสัญญาถ้าหากไม่มั่นใจ ไม่งั้นจะเจอดี ผู้ชายอันตรายคนนั้นแม้จะเป็นพี่ชายที่แสนดีของฉัน แต่ในสายตาของคนอื่นเขาคือตัวร้ายดี ๆ นี่แหละในเวลาต่อมาฉันก็มาถึงห้องของพี่ทิว หรูหราเอาเรื่อง พี่ทิวเขาเป็นคนประหลาด เท่าที่ฉันจำได้มีอยู่ช่วยหนึ่งที่พี่ทิวไปอาศัยวัดนอน และทำตัวเป็นเด็กวัด ไม่มีครอบครัว ไม่มีพ่อแม่ ด้านลุงธันก็หมดคำจะพูดก็เลยปล่อยเลยตามเลยเนื่องจากพูดไปพี่ทิวก็ทำหูทวนลม“อะโหยว” เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปฉันก็ทำเป็นไร้เดียงสาบวกปัญญาอ่อนนิดหน่อยขึ้นมาทันที ต้องตีเนียนไว้ก่อน“อย่าเอาความปัญญาอ่อนมากลบเกล

ถ้าสารเลวให้คนมารุมโทรม ฉันก็รักไม่ได้หรอก ต่อให้รักมากก็จะตัดใจ“แต่ก็ให้คนรุมตบ รุมทำร้าย รู้ไหมว่าวันนั้นพี่เสียใจแค่ไหนที่เป็นต้นเหตุให้น้องเป็นแบบนั้น ถ้าพี่ไม่ลืมนัดของเรา ถ้าพี่รอบคอบ น้องคงไม่ต้องเจออะไรแบบนั้น พี่ผิดเอง พี่ผิด…”“ไม่เอาสิ เลิกโทษตัวเองได้แล้ว คนจ้องเล่นงานกับคนระวังมันต่างกัน พูดไปก็มีแต่ความเจ็บปวด และแก้ไขอะไรไม่ได้ อย่าพูดเลยพี่เคลิ้ม จีนจะจัดการเขาเอง ให้เขาได้รู้ว่าความเสียใจมันเป็นยังไง” ฉันลุกไปนั่งเคียงข้างพี่เคลิ้มและกอดซบลงที่ต้นแขนของพี่ชายเรื่องนี้พี่ชายทั้งสองของฉันเป็นทุกข์มาก และพี่ทิวก็โทษพี่เคลิ้มมาตลอด“มันยังไม่เห็นรอยสักที่หลัง” พี่ทิวถาม“ยัง”“ถ้าถึงวันนั้นคงไม่ใช่แค่มันที่เสียใจ เพราะน้องก็รักมัน บอกตามตรงถ้าไม่ติดว่าน้องรักมัน พี่ฆ่ามันไปแล้ว ที่น้องทำอยู่ตอนนี้อย่าบอกว่ามีความสุข พี่ไม่เชื่อสักนิด และถ้าเป็นไปได้ พี่อยากให้น้องเลิกรักมัน” พี่ทิวเดินมานั่งที่โต๊ะวางของตรงหน้าฉัน แล้วยื่นมือมาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน“ถ้างั้นน้องขอถามพี่ทิวนะคะ” ฉันยังคงกอดแขนพี่เคลิ้ม แต่ก็ผงกหัวขึ้นมาพูดกับพี่ทิว“อะไรคะ” กลับมาพูดเพราะกับฉันแล้ว แสดงว่