All Chapters of Dangerous Fiancee เขตรักอันตราย ยัยคู่หมั้น: Chapter 61 - Chapter 70

รอยสักรูปลูกกุญแจและภาษาไทยต่อท้ายว่า ‘วรเวช = หมอผู้ประเสริฐ’และต่อท้ายด้านล่างว่า‘ I love you and I hate you so much.’มีแค่นี้เท่านั้นสำหรับรอยสักที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอทุกอย่างหมายถึงผม ทุกสิ่งที่เธอสักลงที่หน้าอกข้างซ้ายของเธอหมายถึงผม ส่วนแม่กุญแจที่ขมับของเธอคงหมายถึงความทรงจำที่ถูกขังไว้ และคนที่จะไขออกมาได้ก็คือผม ที่เป็นลูกกุญแจตรงหน้าอกข้างซ้ายที่หัวใจของเธอด้านหน้าว่าสะเทือนใจแล้ว แต่ด้านหลังผมถึงกับผงะเลยล่ะ ไม่สิ พูดว่าช็อกไปชั่วครู่เลยก็ว่าได้เพราะแผ่นหลังของเธอนั้นเขียนคำว่า...‘I don’t hate you, I hate what you did to me.’คือคำที่เขียนที่แผ่นหลังด้านบนส่วนพื้นที่ที่เหลือนั้นคือรูปของผมที่อยู่ในชุดนักศึกษานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ แสยะรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้า รอยสักนี้ถูกลงสีอย่างสวยงาม เหมือนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่มีผิดเพี้ยนสักนิดภาพนี้คือครั้งแรกที่เราเจอกันอย่างจริงจัง คือวันที่ผมย่ำยีและทำร้ายเธอจนเสียผู้เสียคน เธอสักรูปผมไว้กลางหลังพร้อมกับกำกับคำภาษาอังกฤษที่สื่อความหมายของรูปรอยสักนี้ ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยได้ว่า‘ฉันไม่ได้เกลียดคุณ แต่ฉันเกลียดส

-ร้านสัก JINLA-เวลา 17.21 น.-JINLA TALK-“มึงไปส่งที่บ้านหน่อยดิ ป่านนี้พี่หมอคีย์คงใกล้ถึงแล้ว” ฉันบอกกับเพื่อนที่ตอนนี้พวกมันนั่งกดเกมอย่างสบายใจเฉิบ มีเพียงไอ้ปลื้มที่กำลังสักให้ลูกค้า“มึงไปดิไอ้ปลื้ม” ไอ้ป๊อกมันว่า“เอ้า? พวกมึงก็ว่าง จะให้ไอ้ปลื้มไปทำไม ไอ้ปลื้มมันสักอยู่” ฉันท้วงติติง คือพวกมันคนใดคนหนึ่งที่ว่างควรไป“ไอ้ปลื้มมันจะกลับบ้านด้วยไง จริงไหมไอ้ปลื้ม” ไอ้เปรยมันตอบพร้อมกับถามไอ้ปลื้ม“เออ ไอ้ป๊อกต่อให้หน่อย” ไอ้ปลื้มวางเครื่องมือ และถอดถุงมือออก ด้านไอ้ป๊อกก็ไปประจำการแทนที่ สองคนนี้ลวดลายฝีมือเหมือนกัน จึงต่องานกันได้“แล้วจะรีบกลับเพื่อ แทนที่จะสักให้เสร็จ” ฉันงึมงำกับตัวเองและเดินออกมาที่รถ“อย่าขี้บ่นอีหมาบ้า” ไอ้ปลื้มเพื่อนของฉันเอามือมาผลักที่หัวของฉันเบา ๆ ในเชิงหยอกล้อ“ว่ากูหมาบ้า อยากโดนกูกัดใช่มะ” ฉันพูดพร้อมคว้าแขนที่จับหัวฉันมาจับ และทำท่าจะงับ“พอเลยจีน เดี๋ยวน้ำลายติด”“ฉีดยาแล้วเถอะ”“เหรอ”“โอ๊ย… ไอ้ปลื้ม มึงจะดึงแก้มทำไม” ส่งเสียงโวยวายเมื่อเพื่อนชายยื่นมือมาดึงแก้มทั้งสองข้างของฉัน“เลิกเสียงดังแล้วขึ้นรถ เดี๋ยวผัวมึงจะรอ” ไอ้ปลื้มไม่ตอบแต่เอ็ดน

“เป็นอะไรคะพี่คีย์” ฉันจับมือที่ประคองใบหน้ามาสูดดม“พี่แค่จะบอกว่า…” พี่หมอคีย์เงียบลง แต่ยังคงมองหน้าฉันอยู่เช่นนั้น อะไรของเขา“ว่าอะไรคะ พี่คีย์ของหนูเป็นอะไรคะ” ฉันเริ่มไม่เข้าในอาการที่พี่หมอคีย์เขาเป็นแล้วสิถามแต่ไม่ได้คำตอบ สิ่งที่เขาทำคือการจับจ้องที่ใบหน้า และต่างสบตาของกันและกัน เรามองหน้ากันอยู่แบบนั้น พี่หมอคีย์ขยับเข้ามาใกล้ ทำเหมือนว่าจะจูบฉัน แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่ เพราะเขาเลื่อนใบหน้าผ่านมาที่ข้างหู“พี่รักหนูนะ” ถ้อยคำบอกรักที่ดังกึกก้องภายในหัว แม้ไม่ได้พูดเสียงดัง แต่คนฟังเช่นฉันนั้นกลับได้ยินดังมากตึกตึกตึกตึกตึกตึก…หัวใจของฉันทำงานหนักอีกแล้ว ผู้ชายคนนี้บอกรักฉัน เขาบอกว่าเขารักฉัน“รักหนูมาก ๆ” พี่หมอคีย์ย้ำอีกครั้ง นั่นทำให้คนฟังเช่นฉันถึงกับน้ำตาเคล้าคลอ แต่ก็ไม่คิดที่จะให้มันได้ไหลออกมา“หนูก็รักพี่ค่ะ” ฉันระบายรอยยิ้มที่แสนจะดีใจ ณ ตอนนี้ฉันไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ฉันดีใจมากจริง ๆ ที่เขารักคนอย่างฉัน“ถ้ารักพี่ หนูอย่าทิ้งพี่นะจิลลา เพราะชีวิตของพี่มีแค่ปู่กับหนูที่สำคัญ” พี่หมอคีย์ประคองใบหน้าของฉัน ก่อนจะพูดประโยคเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง สายตาของพี

-บ้านคุณปู่ของคีย์--JINLA TALK-“ใครมาคะพี่หมอคีย์” ฉันถามพี่หมอคีย์ เนื่องจากเลี้ยวรถเข้ามาจอดในบ้าน แล้วมีรถจอดอยู่สองคัน ซึ่งไม่ใช่รถของบ้านพี่หมอคีย์“ลุงกับลูกชายของลุง” เสียงของพี่หมอคีย์เหมือนจะนิ่งขรึมขึ้นมาทันที“ลุงคนที่ช่วยจีนครั้งนั้นเหรอ” ฉันหมายถึงครั้งที่ฉันตบผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นไงคะ“ไม่ใช่ คนนั้นไม่มีครอบครัว ครองตัวโสด หนูได้ยินอะไรก็เฉยไว้นะ อย่าเก็บมาใส่ใจ” พี่หมอคีย์พูดแบบนี้ฉันก็ต้องเก็บมาคิดอยู่แล้ว พูดทำนองนี้ ไม่ควรพูดจะดีกว่าได้ยินข่าวมาว่าลุงคนนี้และลูกชายของเขาร้ายน่าดู คนเป็นลูกชายชอบรังแกคู่หมั้นของฉันในวัยเด็กเอามาก ๆ“ก็ต้องดูนะคะว่าเขารักษามารยาทกับจีนไหม ถ้าเขามีมารยาท จีนก็มีให้เขา แต่ถ้าไม่ก็ตามแต่ที่เขาส่งมา”“หนู…” พี่หมอคีย์เหมือนจะอยากห้ามปราม“หิวข้าวมากแล้วนะคะพี่” แต่ฉันพูดแทรกขึ้นมาก่อน ตัดบทจบคือดีที่สุด ฉันไม่ใช่คนยอมคน แล้วทำไมฉันต้องยอมใครก็ไม่รู้ให้มาพูดจาถากถาง สวนมาสวนกลับสิถึงจะมันส์ มัวแต่ให้ยอมก็เสียเปรียบพอดีสิฉันเดินเข้าบ้านเมื่อพี่หมอคีย์ยืนถอนลมหายใจออกมาเหมือนไม่รู้ว่าควรจะถกเถียงอย่างไรให้ชนะฉัน“คุณปู่ขา” เดินเข้าไปหาคุณ

“ดื่มน้ำและทานยาก่อนนะคะคุณปู่” ฉันยื่นน้ำและยาให้คุณปู่ คุณปู่ทานยาดื่มน้ำแล้วยกมือขึ้นบอกให้นางพยาบาลออกไปจากห้องตอนนี้ภายในห้องจึงเหลือฉันกับคุณปู่ 2 คน“อดีตปู่เคยใจร้ายกับลูกชายคนเล็ก เคยตัดหางปล่อยวัดเพราะไม่เคยทำอะไรให้ได้ดั่งใจ พ่อเจ้าคีย์ไม่ชอบงานธุรกิจ ไม่มีหัวทางนี้ ปู่บอกอะไรก็ไม่เชื่อ แม้กระทั่งคู่ชีวิต แอบไปอยู่กินกันจนท้องเจ้าคีย์ คลอดเจ้าคีย์ออกมาได้ไม่นานก็เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ ถ้าไม่ดึงดันจะอยู่ด้วยกัน ถ้าเชื่อปู่มันคงดีกว่านี้ คงไม่ต้องอายุสั้นทั้งคู่ งานศพผ่านพ้นไปท่ามกลางเสียงร้องไห้ของเด็กวัย 3 ขวบ เจ้าคีย์ในตอนนั้นน่าสงสารมาก ปู่กับย่ารับกลับมาเลี้ยงและดูแลเป็นอย่างดี มีบ้างที่ร้องไห้ถามถึงพ่อกับแม่ หุ้นที่ควรจะเป็นของพ่อแม่เจ้าคีย์นั้น ปู่โอนให้ทั้งหมด และด้วยความสำนึกผิดปู่จึงโอนของปู่บางส่วนให้เจ้าคีย์ด้วย ก็เกิดความไม่พอใจกันมากในหมู่ญาติของเจ้าคีย์”“…” คุณปู่พักหายใจหลังจากที่เล่าเรื่องราวในอดีตที่ค่อนข้างยาวท่านหลับตาลงหนึ่งครั้งลืมตาขึ้นและเล่าต่อ “ตั้งแต่ที่ปู่กับย่าเลี้ยงเจ้าคีย์มา มีครั้งเดียวเท่านั้นที่ลงมือตี หนูจีนคงจะรู้ว่าหมายถึงครั้งไ