All Chapters of Dangerous Fiancee เขตรักอันตราย ยัยคู่หมั้น: Chapter 71 - Chapter 80

“อุ้ยตายแล้ว พี่คีย์ไม่ได้บอกเขาเหรอคะว่าพี่คีย์เป็นผัวคนแรกและผัวคนเดียวของหนู ที่เศษซากถุงยางกราดเกลื่อนก็แค่จัดฉากเท่านั้นเอง” จิลลาเอามือป้องปากก่อนจะยกยิ้มสะใจ “อ้อ อีกอย่างนะคะ จีนใจดีมากเลยล่ะ ระหว่างที่พี่คีย์ไปเรียนจีนก็ให้เขามีผู้หญิงคนอื่น แต่ตอนนี้เขาเรียนจบแล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาจึงมีแค่จีนค่ะ พี่กองพลไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะคะ เพราะจีนกับพี่คีย์เรารักกันมาก จริงไหมคะพี่คีย์ พี่คีย์รักหนูไหมคะ” จิลลาเธอหันมาถามผมอีกครั้ง และทำสีหน้าที่สามารถทำให้อีกฝ่ายหงุดหงิดได้“ครับ พี่รักหนู รักหนูมาก ๆ” ผมหอมลงที่กลางหน้าผากของจิลลา คำว่ารักของผม ถ้าได้พูดออกมาแล้วหนึ่งครั้ง ต่อจากนั้นคำนี้จะเป็นของเธอตลอดไป ชั่วชีวิตของผม“หนูก็รักพี่คีย์ค่ะ รักพี่คีย์มาก ๆ เห็นไหมคะพี่กองพล เราสองคนรักกันดี พี่กองพลไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจิลลาคนนี้ดูแลพี่ชายของพี่ดีแน่นอนค่ะ” จิลลาส่งยิ้มให้ลูกพี่ลูกน้องของผม เธอเอนซบผมและเอียงคอเล็กน้อย ทำท่าเหมือนจะไร้เดียงสาแต่ผมว่าเธอร้ายเดียงสา“งั้นเหรอครับ ก็ดีครับ” ลูกพี่ลูกน้องของผมเหมือนจะอารมณ์เสียเอามาก ๆ ที่โดนผมหลอกเรื่องที่พาพวกไปรุมโทรมจิลลา เพราะม

-JINLA TALK-การหลับคือทางออกที่ดีที่สุดในตอนนั้น เพราะฉันคิดอะไรไม่ออกเอาซะเลย ทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด ไอ้ที่วางไว้ก็พังไม่เป็นท่า ห่วงความรู้สึกของคนที่ไม่มีใครแบบพี่หมอคีย์ ฉันถึงได้ออกตัวปกป้อง พูดไปว่าฉันรู้เรื่องราวในคราวนั้นแล้วญาติพี่หมอคีย์คนนี้ก็เหลือเกิน จงเกลียดจงชังอะไรกันขนาดนั้น เห็นแล้วหมั่นไส้ และมองดูแล้วคงไม่จบง่าย ๆ“รู้ไหมว่าจ้องนาน ๆ มันทำให้รู้สึกตัว” ฉันพลิกตัวไปกอดพี่หมอคีย์ ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ แต่ตื่นเพราะการจับจ้องของเขานี่แหละ จ้องอยู่ได้“ก็พี่กลัว” ที่ว่ากลัวคงหมายถึงกลัวฉันจะทิ้ง เพราะคนอย่างพี่หมอคีย์ไม่กลัวอะไรอย่างอื่น เมื่อก่อนสิ่งที่เขากลัวมากที่สุดคือการที่คุณปู่จะจากไป แล้วปล่อยเขาไว้คนเดียว แต่เดี๋ยวนี้มีฉันเพิ่มเข้าไปด้วย เขากลัวฉันทิ้งเขาซึ่งถ้าจะถามว่าฉันจะทิ้งเขาไหม ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะทิ้งชั่วคราว หรือไม่ก็คงไม่ทิ้ง แต่จะให้ทิ้งตลอดไปฉันไม่ทำเด็ดขาดเพราะพี่หมอคีย์ต้องเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว“ไม่ทิ้งหรอก” สามพยางค์หลุดออกจากปากของฉัน ฉันไม่ชอบที่เขาทำหน้าเหมือนอมทุกข์เอาซะเลยฉันอยากเห็นรอยยิ้มของเขามากกว่าไอ้นิสัยก้นบึ้งที่มี

“หึ อะไรคะพี่คีย์ หรือพี่คีย์จะบอกว่าหนูไม่สวย”“หนูสวยที่สุดครับ นี่คือความจริง” เขาเอนตัวนอนเอาหัวหนุนลงที่ตักของฉัน ในมุมที่เขาอ่อนโยน ฉันก็มักจะใจไหวหวั่นอยู่ร่ำไป หัวใจนะหัวใจ“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ อ้อ! พี่คีย์คะ” นึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบเรียก“ว่า” พี่หมอคีย์ขานรับและพลิกตัวหันหน้ามาซุกหน้าท้องของฉัน“หนูเปิดร้านสักนะ ไม่รู้ว่าพี่รู้หรือยัง แต่ก็อยากบอก เพราะไม่อยากปิดบัง” นอกจากเรื่องนี้ฉันคิดว่าฉันไม่มีเรื่องปิดบังเขาแล้วนะ หรือมีกันนะ ไม่หรอก คงไม่มี“หนูสักให้พี่ได้ไหม” พี่หมอคีย์เงยหน้าขึ้นมาพูด“หืม?” อย่างพี่หมอคีย์เนี่ยนะจะสัก“สักรูปหนูที่ใส่ชุดนักเรียนในวันนั้นพร้อมกับข้อความว่า ‘I'm sorry, I will reimburse you for life.’ หนูทำได้ไหม” อ่า ฉันรู้ความหมายนั้น“พี่คีย์จะทำแบบนั้นเพื่ออะไรคะ”“ก็เพราะว่าแผ่นหลังของหนูยังมีรูปพี่ แล้วทำไมพี่จะสักรูปหนูบ้างไม่ได้ แค่ต่างคนต่างสักรูปของกันไง มันคือความผิดที่พี่ไม่สามารถแก้ไขได้ แต่พี่อยากให้หนูรู้ว่าพี่ก็เสียใจ และอย่างน้อยก็ช่วยย้ำเตือนว่า พี่คือผู้ชายคนแรกของหนู และหนูก็คือผู้หญิงคนแรกของพี่เช่นกัน วันนั้นเราเป็นคนแรกของกันแ

“มึงคนเดียวไหวเหรอจีน” อันนี้เสียงของไอ้ป๊อก มันถามด้วยความเป็นห่วง เพราะปกติแล้วฉันสักเฉพาะงานเล็ก ๆ ส่วนงานใหญ่คนที่สักก็คือพวกห้าเหี้ยของฉัน บางทีก็น้าจา ในเวลาที่น้าจาว่างอยากมานั่งเล่นที่นี่“ไหวแหละ ค่อย ๆ ทำไป ไม่เร่งอะไร พี่คีย์เขาอยากให้กูเป็นคนทำ” ฉันบอกเล่าให้เพื่อนฟังถึงความต้องการของพี่หมอคีย์“พวกกูหมายถึงมึงทนเห็นภาพนั้นไหวเหรอ” เป็นไอ้ปลื้มที่พูดประโยคนี้ออกมาจริงอย่างที่เพื่อนของฉันถาม ภาพที่พี่หมอคีย์ต้องการสัก คือภาพจำในความเจ็บปวดของฉัน ไม่แปลกที่เพื่อนของฉันจะเป็นห่วง เพราะมันเหมือนกับการรื้อฟื้นความทรงจำอันเลวร้ายในวันนั้น ตอนนี้ฉันร่างแบบภาพที่พี่หมอคีย์ต้องการเสร็จแล้ว มันก็มีบ้างที่รู้สึกไม่ดี แต่พอคิดถึงคำสอนของแม่ และคิดว่าภาพที่กำลังร่างออกมาจากความทรงจำกำลังจะไปอยู่ที่แผ่นหลังของพี่หมอคีย์ มันก็ทำให้ฉันมีแรงกระตุ้นที่จะทำอีกสองอาทิตย์ที่จะถึงนี้ ปู่กับย่าและพ่อแม่ของฉันจะเดินทางมาที่บ้านคุณปู่ของพี่หมอคีย์เพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งและฤกษ์งามยามดีที่คุณปู่ของพี่หมอคีย์ให้ซินแสดูให้ ตอนนี้ทั้งฉันและพี่หมอคีย์ยังไม่รู้วันแต่ง แต่เราสองคนคุยกันไว้ว่ารอยสักที่แ

-PLUEM TALK-“ไหวไหมมึง” หนึ่งในเพื่อนของผมเอ่ยถาม หลังจากที่จิลลากับผัวของเธอเดินออกไปได้ประมาณ 3 นาที พวกมันแตะที่บ่าของผมในเชิงปลอบใจ“ไม่ไหวก็ต้องไหวไหมวะ” ผมบอกพร้อมหัวใจที่ห่อเหี่ยว รู้ว่าจิลลาไม่มีทางรักผมแบบชู้สาว แต่พอได้ยินกับหูก็แบบ... ไม่รู้สิ แบบนี้เรียกตั้งตัวไม่ถูกไหมนะ ผมไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน มันรู้สึกจุกที่อก เหมือนจะหายใจไม่ออก“ธรรมดาที่ผัวจะหวงเมียแหละมึง” ไอ้ป๊อกมันพูดปลอบอิงหลักความเป็นจริงที่สองคนนี้เป็นผัวเมียกันตามภาษาที่ชาวบ้านเรียก“หรือผัวไอ้จีนจะรู้ว่าไอ้ปลื้มแอบรักไอ้จีนวะ เขาถึงได้จ้องไอ้ปลื้มมากกว่าคนอื่น” อันนี้ไอ้ปิงพูด ซึ่งก็ดูมีเหตุผล“คงรู้สึกได้จากสัญชาตญาณแหละมั้งกูว่า แบบผีเห็นผีอะไรประมาณนั้น” ไอ้เปรยมันเสนอความคิดพร้อมกับเดินไปทิศทางที่ตู้เย็นตั้งอยู่และเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์ออกมาเปิด“มึงว่าไอ้จีนจะเลือกใคร ระหว่างกูกับผัวมัน” จู่ ๆ ความคิดด้านลบของผมก็ผุดขึ้น ผมเกลียดท่าทางยโสที่ผัวของจิลลาแสดงออกมาเพื่อข่มผม ทำเหมือนว่าเหนือกว่าที่ได้ตัวและหัวใจของจิลลา ทั้งที่ผมยอมแอบรักอยู่ในมุมของผม แต่เหมือนกับว่าผัวของจิลลาจะไม่ชอบใจที่ผมรู้สึกแบ