All Chapters of ขย้ำรัก คุณหนูจำแลง : Chapter 11 - Chapter 20

“น้องจะบอกเฮียว่าผู้ช่วยที่ศิรารับเข้ามาใหม่ เป็นผู้หญิงปลอมตัวมา และอาจเป็นลูกของเวียงไชยด้วย” เอวาเล่าเรื่องของศิรากับผู้ช่วยคนใหม่ให้คนเป็นสามีฟัง หลังกลับจากไปส่งเดวา เหนือ และน่าน ที่โรงเรียน แล้วกลับมาดูแลเวลา ลูกสาวคนเล็กของนีรากับเรน ที่วันนี้ทั้งคู่มีนัดตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล“น้องว่าน้องคิดไม่ผิด น้องเชื่อสายตาตัวเอง แล้วก็เชื่อว่าศิรากำลังมีความรัก”“เฮียยังมองไม่ออกเลยว่าศิราจะไปหลงรักคนที่ปลอมตัวเข้ามาเพื่อล้วงข้อมูล แล้วยังคิดทำลายไร่ของเราได้ยังไง เหมือนตำรวจกำลังหลงรักผู้ร้าย มันเป็นไปไม่ได้” เดลมองไม่ออกว่าลูกชายจะไปหลงรักคนที่คิดร้ายกับตัวเองได้อย่างไร“เซ้นส์น้องบอกว่าศิราเคยเจอจอมมาก่อน” ศิราไม่ใช่คนที่จะชอบพอใครง่ายๆ ไม่มีทางที่จะรู้สึกพิเศษกับคนที่ปลอมตัวเพื่อทำลายสิ่งที่ผู้เป็นพ่อสร้างมา และตนคือผู้สานต่อ หากความรู้สึกนั้นไม่ได้เกิดขึ้นมาก่อน โชคชะตานำพาให้ทั้งคู่กลับมาพบกัน และได้พิสูจน์รักแท้“เฮียว่าเฮียไปถามศิราเลยดีกว่า” ความใจร้อนของเดลทำให้อยากรู้ความจริงจากปากของลูกชาย“เฮียหยุดเลยนะ ปล่อยให้ศิราจัดการเรื่องนี้เอง” เดลต้องชะงักเมื่อเสียงของเอวายับยั้ง“แ

“ในที่สุดฉันก็รู้ชื่อจริงๆ ของเธอ จอม จอมนรี” หลังจากได้อ่านจดหมายที่ลูกสาวเขียนถึงแม่ ยามต้องอยู่ห่างไกลคนละซีกโลก ศิราก็ได้รู้แล้วว่าจอมทัพก็คือจอมนรี ลูกสาวของตองนวลกับเวียงไชยในเนื้อความของจดหมายจากหลายฉบับ บอกเล่าเรื่องราวนับตั้งแต่วันเดินทางไปถึงมหานครนิวยอร์ก การใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ชีวิตในมหาวิทยาลัย รวมถึงหอพักของมหาวิทยาลัย ช่วงเวลาของการทำงานพาร์ทไทน์ บอกเล่าได้อย่างเห็นภาพ“สวย” ภาพหญิงสาวผมยาวสลวย ถ่ายคู่กับอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ สัญลักษณ์ของนิวยอร์กซิตี้ แม้ใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาของเธอกลับหม่นเศร้า จนได้มาเห็นข้อความหลังภาพถ่ายนั้น ‘สักวันเราสองคนแม่ลูกต้องเป็นอิสระ แม่รอจอมนะ’“ชีวิตจอมกับแม่ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง”“ตองนวลเป็นเมียเก็บครับ เก็บชนิดที่ว่าไม่เคยได้ก้าวเท้าออกจากไร่จันทร์ผา จอมนรีมีโอกาสได้เรียนหนังสือก็จริง แต่ไม่เคยได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กคนอื่นๆ เป็นคุณหนูที่ไร้ตัวตน สองแม่ลูกไม่ต่างจากคนงานในไร่หรืออาจจะยิ่งกว่า ชีวิตต่างจากอัศวินเหมือนฟ้ากับเหว และเคยถูกใช้เดิมพันโดยที่จอมนรีก็ไม่รู้ตัว อัศวินแพ้พนันเพื่อน จอมนรีถูกล่อลวง แต่หนีมาได้ โชคดีที่มีคน

“โทรศัพท์เป็นอะไรเนี่ย จะมาพังตอนนี้ไม่ได้นะ” จอมทัพนั่งอยู่ที่เก้าอี้หวายของชุดโต๊ะรับแขกใต้ถุนเรือน พยายามกดเปิดโทรศัพท์มือถือ ที่จู่ๆ ก็เปิดไม่ติดเสียอย่างนั้น ถ้าไม่มีโทรศัพท์ เธอจะส่งข้อมูลของไร่จันทรัชไปให้ไหมทิพย์ได้อย่างไรโฮ่งๆเจ้ามอคค่าส่งเสียงเห่า พร้อมกับวิ่งไปยังบันได แล้วก็วิ่งกลับมา“มอคค่าอย่าเพิ่งชวนเล่นตอนนี้” จอมทัพบอกโดยไม่ละความพยายามที่จะทำให้โทรศัพท์มือถือกลับมาใช้ได้ตามปกติโฮ่งๆเจ้ามอคค่ายังไม่หยุดเห่า ยังคงวิ่งไปยังบันได แล้ววิ่งกลับมา มันไม่ได้อยากจะเล่น แต่มันอยากจะบอกว่าสาเหตุที่โทรศัพท์พังเป็นเพราะคนที่กำลังเดินลงบันไดมาต่างหาก“จะแสนรู้เกินไปแล้วนะ อยากไปอยู่วัดไหม” ศิราย่อตัวลงนั่งยองๆ ชี้นิ้วปรามเจ้าสุนัขแสนรู้ ที่รู้เห็นว่าเขาทำอะไรกับโทรศัพท์ของจอมทัพ คำขู่นั้นได้ผล เจ้ามอคค่าหยุดเห่า และเข้ามาปะเหลาะคลอเคลีย“ติดสิ” จอมทัพใช้มือตบๆ โทรศัพท์ หลังจากพยายามอยู่นานสองนาน“โทรศัพท์เป็นอะไร” ศิราเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ ยังคงทำเป็นไม่รู้เรื่องราว หันไปมองเจ้ามอคค่า ทำมือเลียนแบบการยิงปืน เจ้าสุนัขแสนรู้ก็ล้มตัวลงนอนหงายท้อง ทำเป็นตาย ถูกฆ่าปิดปากไป

"จอม เธอจะหวั่นไหวกับจูบของเขาไม่ได้ เมื่อไรทุกอย่างจะจบ ข้อมูลที่ส่งไปก็ใช้ไม่ได้สักอย่าง แล้วจะทำลายไร่จันทรัชได้ยังไง ถ้ากลับไปเรียนไม่ทันแย่แน่จอม" จอมทัพรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว ยามนึกถึงสัมผัสที่ศิราทิ้งไว้ อยากให้ทุกอย่างจบโดยเร็ว ก่อนที่ความชิดใกล้จะทำให้หวั่นไหวมากไปกว่า แต่ก็ไม่เห็นหนทางที่จะทำลายไร่จันทรัชได้ มหาวิทยาลัยก็จวนจะเปิดเรียน ถ้ากลับไปไม่ทันเป็นเธอเองที่จะแย่ ต้องเสียโอกาสนี้ไป และกลายเป็นต้องหาเงินมาชดใช้ทุน เพราะไม่สามารถเรียนให้จบตามกำหนดได้ ก่อนประตูห้องจะเปิด“จอม...” ศิราเดินเข้ามาในห้องนอนก็เห็นจอมทัพกำลังเอาที่นอนแบบพับได้ หมอน และผ้าห่ม วางซ้อนกัน“...” จอมทัพไม่กล้าสบสายตาของศิรา หอบผ้าห่ม หมอน มุ้ง เดินผ่านเขาไป“จอมจะหอบที่นอนไปไหน” ศิราเท้าเอวมองคนหอบผ้าหอบผ่อนหนีหน้า เจ้ามอคค่านั่งเอียงคอมองคนนั้นทีคนนี้ทีอยู่บนเบาะของมัน รับรู้ได้ถึงความมึนตึง“เพื่อนของนายมา ผมก็ต้องออกไปนอนข้างนอกสิครับ” จอมทัพหันมาตอบ แล้วเดินไปเปิดประตู“แล้วไม่กลัวตุ๊กแกหรือไง”“...” จอมทัพชะงักไม่กล้าก้าวเท้าข้ามธรณีประตู ต่อว่าคนพูดในใจ ตนอุตส่าห์ไม่คิด ก็มาพูดให้คิดถึงเจ้าตุ๊กแ

“ชัดแล้วนะว่าฉันกับคิวเป็นแค่เพื่อนกัน” ศิราย่างสามขุมเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีคุกคาม สายตาของเขาแฝงรอยยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย ทำเอาคนถูกมองเผลอขยับถอยโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเสียหลักล้มหงายลงบนเตียง“ครับ ผมรู้แล้วครับ” จอมทัพละล่ำละลัก“แล้วรู้ไหมว่าที่ฉันจูบจอมเพราะอะไร” ศิราถามพลางเท้าแขนสองข้างลงกับขอบเตียง กักตัวของจอมทัพไว้ในอ้อมแขน และแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ใบหน้าและพวงแก้มของคนตัวเล็กเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือ“ผมไม่รู้ครับ”“ถ้าจอมไม่รู้ ฉันก็จะบอก...” จอมทัพสัมผัสได้ถึงลมหายใจผะผ่าวข้างแก้ม หัวใจเต้นระส่ำกับความชิดใกล้นี้“ผมไม่ได้เป็นแบบที่นายชอบหรอกครับ” จอมทัพโผงออกไป พร้อมสองมือที่ออกแรงผลักร่างกำยำ แต่ก็หาสะเทือนไม่ มิหนำซ้ำเขายังตรึงข้อมือของเธอเอาไว้กับเตียงอีกต่างหาก“แล้วรู้หรือไงว่าฉันชอบแบบไหน” ความร้ายกาจที่แฝงความเจ้าเล่ห์ฉายชัดในแววตาคู่คม“ก็...” จอมทัพไม่มีสิทธิ์ได้พูดเมื่อศิราทาบทับริมฝีปากลงมาบนกลีบปากนุ่ม เจ้าของใบหน้าเนียนเบิกตากว้างทันทีกับสิ่งที่เขาทำ และต้องตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อลิ้นร้อนชอนไชเข้าไปทักทายลิ้นเล็กในอุ้งปาก และสติก็ค่อยๆ เลือนหาย“เฮ้ย! แพ้ฤทธิ์จูบ