All Chapters of ขย้ำรัก คุณหนูจำแลง : Chapter 31 - Chapter 40

“เฮียอดทนไว้นะ ใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว” ศิรายังคงเลือดไหลไม่หยุด เพราะอัศวินกระชากมีดกลับ จึงเป็นสาเหตุทำให้เลือดออกมาก พยาบาลก็พยายามอย่างสุดกำลังที่จะห้ามเลือด นับว่ายังเป็นโชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ ธาราชะเง้อมองทางอย่างร้อนรน อยากให้ถึงโรงพยาบาลโดยเร็ว“เฮียไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก เฮียเพิ่งจะมีเมียเองนะ”“โอเค กำลังใจดีเยี่ยม” ธาราเบาใจขึ้นได้บ้างเมื่อพี่ชายฝาแฝดมีกำลังใจที่ดี แต่ก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ด้วย แม้แต่พยาบาลยังอดยิ้มไม่ได้“หม่าม้าอยู่โรงพยาบาลพอดี” เดลโทรบอกภรรยาเรื่องที่ศิราถูกแทง“เวลาเป็นมากเหรอครับ” ธาราเป็นห่วงหลานสาวตัวน้อย“ไข้สูง แต่ปลอดภัยแล้ว”รถพยาบาลยังคงรักษาระดับความเร็ว มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลไร่จันทรัช“มึงเข้าไปบอกจอมสิ”“นั่นเมียนายศิรา ต้องเรียกนายหญิงเว้ย”“เออนั่นแหละ มึงเข้าไปบอกนายหญิง”“มึงก็เข้าไปบอกสิวะ”“มึงนั่นแหละ”“มึงนั่นแหละต้องเป็นคนไปบอก”บอดี้การ์ดสองนายกำลังเกี่ยงกันที่จะเข้าไปรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้านายหนุ่ม โดยไม่รู้ตัวว่าจอมนรีได้เปิดประตูออกมายืนอยู่หน้าบ้านแล้ว“พี่สองคนจะเถียงกันอีกนานไหม”“เออ...”“ทำไมเฮียศิรายังไม่มาอีก หรือว่าเกิดเรื่อง

จอมนรีช่วยประคองคนเจ็บมาที่ห้องน้ำ แล้วเขาก็ไม่ยอมให้เธอออกไป ควักส่วนที่เคยทิ่มแทงเธอนับครั้งไม่ถ้วนออกมาจัดการทำธุระส่วนตัวต่อหน้าต่อตาเธออย่างไม่อาย“หน้าแดงทำไม เฮียยังไม่อายเลย” หน้าแดงปลั่งของจอมนรีทำศิราอดใจไม่ไหวหันไปจูบขมับเธอ“เพราะเฮียหน้าไม่อายหรือเปล่า จริงๆ เฮียไม่ต้องโชว์ของต่อหน้าจอมก็ได้” จอมนรีเลื่อนเสาน้ำเกลือตามศิราไปที่อ่างล้างมือ“ก็เฮียอยากอวดจอม จอมก็อยากดูเองด้วยหรือเปล่า จ้องตาไม่กะพริบเลย”“จอมไม่ประคองเฮียแล้ว” จอมนรีจะออกจากห้องน้ำ แต่ก็ถูกศิราดึงเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างก่อนจูบหวานจะถูกป้อนลงมาทาบกับกลีบปากนุ่ม“เฮียเจ็บหลังอยู่ จอมไม่ประคอง ถ้าเกิดล้มไปจะทำยังไง”“จอมแทบไม่ได้ออกแรงประคองเฮียเลยนะ”“เจ็บอยู่ก็อยากอ้อนเมีย” ศิราสารภาพไปตามตรง แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ จอมนรีก็ยังคอยเป็นหลักและเลื่อนเสาน้ำเกลือตามติด“บางทีจอมก็อดคิดไม่ได้ว่านายศิรากับเฮียศิราเป็นคนคนเดียวกันจริงๆ ใช่ไหม” ความเปลี่ยนแปลงของศิราทำให้จอมนรีตั้งตัวไม่ทัน นายศิราผู้ดุขรึม แต่พอมาเป็นเฮียศิรากลับเจ้าเล่ห์ ทะเล้น แล้วก็ทะลึ่งด้วย“ตอนเป็นนายศิราของจอมทัพก็ต้องวางมาดหน่อยสิ แ

“ไฟหยุดลากมอคค่าเดี๋ยวนี้นะ” เสียงทรงอำนาจของพี่สาวดุน้องชายจอมแสบ ที่จับสองขาหน้าของเจ้ามอคค่า แล้วลากไปกับพื้น“พี่เพลงมาตัวใครตัวมันนะมอคค่า” ไฟปล่อยมือทันที แล้วรีบวิ่งหนีเพลงที่เท้าเอวขึงขัง เจ้ามอคค่าก็วิ่งตามหูลู่“ไฟเอ้ย มอคค่ายังไม่มีหลานให้ปู่เดลเลยลูก จะเป็นหมันไปเสียก่อน มอคค่าก็ไม่คิดจะหนีเลย ยังจะวิ่งตามไปอีก” เอวาว่าอย่างเอ็นดูทั้งคนทั้งสุนัข ก่อนจะหันมาสนใจกับบทสนทนาที่เอ่ยกันอยู่“ฉันเห็นด้วยกับเอวานะ ตองนวลควรศึกษาหาความรู้เพิ่ม อย่างน้อยก็ภาษา จอมยังต้องเรียนอีกหลายปี ถ้าคิดถึงลูกตองนวลก็ยังไปหาได้” เอรินรับรู้เรื่องราวของตองนวลจากเอวา และเห็นด้วยทุกประการเรื่องหาความรู้ใส่ตัวเอง“ถึงจะคิดถึงจอม แต่นวลก็ไม่มีเงินค่าเครื่องบินหรอกค่ะ”“ลืมไปหรือเปล่าว่าได้ลูกเขยรวย”“เจียมเนื้อเจียมตัวขนาดนี้ไม่กล้าใช้เงินศิราหรอก” เอวาว่าแกมประชดประชัน แต่ก็เข้าใจว่าชีวิตของตองนวลเป็นแต่เบี้ยล่างคนอื่นมาตลอด มิหนำซ้ำยังไม่เคยรู้ว่าโลกนี้มันกว้างใหญ่เพียงใด หรือมีอะไรให้น่าตื่นเต้นมากขนาดไหน“ก่อนอื่นตองนวลต้องกล้าที่จะใช้ชีวิตนอกกรอบ ไม่ต้องสุดโต่ง แค่ให้รู้ว่าโลกนี้ไม่ได้ใจร้ายกับต

“เฮียต้องให้รางวัลแอลลี่หน่อยแล้ว” ศิราต้องยกความดีความชอบให้กับแอลลี่ ที่ทำให้เมียตัวน้อยรู้จักวิธีมัดใจเขาแบบนี้ จมูกโด่งคลอเคลียผิวแก้มเนียน ก่อนจะกดจมูกสูดดมความหอมเข้าไปเต็มปอด ลากปากไปเรื่อยจนถึงกลีบปากสีชมพูระเรื่อ“เฮียชอบใช่ไหม” แม้จะรู้ว่าศิราสุขสมที่ได้รับการปรนเปรอ แต่จอมนรีก็ยังอยากได้ยินจากปากของเขา“ชอบสิ แต่จอมกำลังทำให้เฮียลำบากใจ”“ทำไมเฮียถึงลำบากใจล่ะ” จอมนรีไม่เข้าใจ หากชอบ แล้วทำไมถึงต้องลำบากใจ“จอมทำกับเฮียแบบนี้ เฮียจะทำยังไงตอนที่เฮียต้องอยู่คนเดียวที่ไร่” การกระทำของจอมนรีกำลังทำให้เขาคลั่งยิ่งกว่าเดิม จนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรหากต้องอยู่ห่างไกลกับเธอ“เฮียอยู่คนเดียวที่ไหน มอคค่ากับมัทฉะก็อยู่ด้วย ไหนจะปะป๊า หม่าม้า น้องๆ แล้วก็หลานๆ ของเฮียอีก จอมสิต้องอยู่คนเดียว”“รู้ไหมว่าใจจริงเฮียอยากให้จอมกลับไปเรียนที่ไทย แต่เฮียก็ไม่อยากเห็นแก่ตัว อยากให้จอมได้ใช้ชีวิตให้เต็มที่ ทั้งที่เฮียก็กลัว อายุที่ต่างกันมาก สักวันจอมอาจเจอผู้ชายในรุ่นราวคราวเดียวกันที่เข้าอกเข้าใจกันมากกว่า ถึงเวลานั้นจอมก็จะเปลี่ยนใจแล้วไปจากเฮีย และจอมก็จะลืมเฮีย” ศิราบอกความกลัวที่มีในใจ เขา

“นั่นน่ะใช้เสร็จแล้วก็เอาไปเก็บ จะวางเกะกะทำไม แล้วนี่ทำไมเอามากองตรงนี้ เกะกะ! มาโนชมาขนไปกองตรงนู้นให้หมด เร็วๆ ด้วยล่ะ แล้วตามฉันไปที่เรือน” ทุกสิ่งทุกอย่างดูขวางหูขวางตาศิราไปเสียหมด ทำให้พาลไปเสียทุกอย่าง แม้แต่คราดที่คนงานเพิ่งวางไว้ แล้วไปหยิบจับถังน้ำให้ออกพ้นทาง และอย่างไรก็ต้องหยิบขึ้นมาคราดหญ้าให้ม้าอีกครั้ง ทำเอาคนงานงงงวยกันไปหมด และไม่มีใครเข้าหน้าติดตลอดเดือนมานี้ แม้แต่ผู้ช่วยอย่างมาโนช“อะไรวะ มันก็อยู่ตรงนี้มาตั้งนาน จู่ๆ วันนี้ก็เกะกะซะงั้น กว่าจะหมดนี่ หลังหักแน่ไอ้โนช นายหญิงจอมจ๋า ได้โปรดกลับมา ไอ้โนชจะตายอยู่แล้ว” มาโนชมองกองอาหารม้าที่อยู่ตรงนี้มานมนาน วันนี้เกิดอยากจะเปลี่ยนที่วางเสียอย่างนั้น สองเดือนมานี้เขากลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของเจ้านายหนุ่ม เงยหน้ามองขึ้นฟ้าวิงวอนให้นายหญิงกลับมา ก่อนที่ตัวเองจะตายไปเสียก่อนรถกระบะสี่ประตูแล่นเข้ามาจอดบริเวณเรือนไม้สักฝุ่นตลบ ประมุขของไร่จันทรัชยืนมองด้วยความแปลกใจ แม้แต่เจ้ามอคค่ากับเจ้ามัทฉะก็ยังเอียงคอมองสงสัย“ปะป๊ามาทำอะไรครับ”“เอาของบำรุงมาให้มัทฉะ ทำหน้าแบบนี้คิดถึงเมีย” สีหน้าราวกับไปกินรังแตนของลูกชายคนโตทำให