All Chapters of ขย้ำรัก คุณหนูจำแลง : Chapter 21 - Chapter 30

“ผมเคยขอชีวิตตองนวลจากคุณและนะไหมทิพย์ ทำไมคุณยังฆ่าตองนวล คุณฆ่าตองนวลทำไม” เวียงไชยตะโกนถาม พร้อมกับจับไหล่ทั้งสองข้างของไหมทิพย์เขย่าไปมาอย่างบ้าคลั่ง เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เขากล้าที่จะทำเช่นนี้“ฉันไม่ได้ฆ่ามัน คุณหยุดปรักปรำฉันสักที” ไหมทิพย์ยังคงปฏิเสธว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของตองนวล และไม่รู้ว่าตองนวลตายได้อย่างไร ด้วยต้องปิดเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความลับ จึงไม่มีการส่งพิสูจน์ว่านั่นคือตองนวลจริงหรือไม่ มีเพียงกำไลเงินเท่านั้นที่ทำให้เวียงไชยเชื่อว่าร่างไร้วิญญาณคือตองนวล และฝังโครงกระดูกไว้ที่ตรงนั้น“ถ้าไม่ใช่คนที่ใจคอโหดเหี้ยมแบบคุณ แล้วจะเป็นใคร” เวียงไชยไม่อาจปักใจเชื่อเป็นอื่น เพราะผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยมีความสัมพันธ์สวาทด้วย เป็นอันต้องตายด้วยน้ำมือไหมทิพย์ ก่อนตายก็ทรมานด้วยการถูกทารุณกรรมต่างๆ นานา แต่กับตองนวล เพราะเธอท้อง เขาจึงต้องร้องขอชีวิตไว้ ถึงเขาจะชั่ว แต่เขาก็ไม่คิดจะฆ่าลูกในไส้“มันอาจจะโง่เดินไปหาที่ตายเองก็ได้”“เป็นไปไม่ได้ ต้องมีคนทำให้ตองนวลตายแล้วเอาศพไปทิ้งให้สัตว์ป่ากิน หรือเป็นแก อัศวิน ไอ้ลูกไม่ได้เรื่อง แกมันไม่เคยทำอะไรได้เรื่องเลย”“คน

“ไหนบอกเฮียสิว่าก่อนจะชื่อจอมทัพชื่ออะไร” ใบหน้าคมโน้มลงมาเกือบชิด แล้วเอ่ยถาม อยากได้ยินความจริงจากปากของเธอ“จอม จอมนรี อะ...อื้อ...อ่า” ศิราแตะปลายจมูกโด่งเล่นกับปลายจมูกของคนใต้ร่าง เมื่อได้คำตอบที่พอใจก็ก้มลงซุกไซ้ละเลงจูบอย่างบ้าคลั่ง จากปากนุ่มสู่ลำคอหอมกรุ่น ลาดไหล่เนียนละมุน ไม่มีส่วนไหนถูกละเลย เรียกเสียงครางหวานใบหน้าคมสันลดลงไปเกลือกกลิ้งหยอกเย้า ริมฝีปากของเขาดูดดึงยอดอกราวกับหิวโหย ลิ้นร้อนพลิกพลิ้วยั่วเย้าจนเปียกชื้น ขณะที่มือใหญ่กอบกุมประคับประคองอีกข้างนวดคลึง จอมนรีตวัดแขนโอบรัดกายแกร่งไว้ แอ่นอกขึ้นรับสัมผัสอย่างเสียวซ่าน เสียงหวานสั่นพร่าครางเรียกชื่อเขาออกมา“เฮียศิรา”“เฮียชอบที่จอมเรียกชื่อเฮียอย่างนี้” เสียงของศิราก็ต่ำพร่าไม่ต่างกัน ปลายนิ้วซุกซนไล้ไปตามแนวเว้าของเอวคอด ผิวของจอมนรีเนียนนุ่มลื่นมือ เขาชื่นชอบความเพลิดเพลินนี้ รักที่จะลูบคลำทั้งเรือนร่างของเธอ มันเป็นไปอย่างเชื่องช้าราวกับว่าเขาต้องการสำรวจทุกซอกมุม ก่อนจะเลื่อนตัวขึ้นมาสบตาเธออย่างจริงจัง“อ่า...เฮียศิรา” จอมนรีไม่อาจต้านทานแรงปรารถนาของตัวเองได้ มือเรียวลูบเส้นผมดำขลับและกดหน้าเขาแนบอกอิ่ม เ

“มากันนั่นแล้ว” เอวาลงจากรถกระบะสี่ประตูของศิราที่ขับมาส่งยังคฤหาสน์ของไร่ ก็เป็นจังหวะที่รถกระบะล้อมคอกสีชมพูหวานขับเข้ามา“มาแล้วๆ” เดวา เหนือ และน่าน กระโดดลงจากท้ายรถกระบะ วิ่งตรงเข้ามาหาจอมนรีพร้อมรอยยิ้มกว้างของความดีใจ“เรียกป้าจอมได้ยัง” เหนือถามทันทีเมื่อถึงตัว ทำเอาจอมนรีวางสีหน้าไม่ถูก ไม่คิดว่าจะถูกถามชนิดไม่ได้ตั้งตัว และไม่คิดว่าจะต้องถูกเรียกว่าป้าตั้งแต่อายุยี่สิบ ส่วนคนเป็นลุงนั้นยืนยิ้มหน้าบาน“เรียกป้าจอมได้แล้วเนอะ” น่านไม่รอฟังคำตอบ“ไม่อยากเรียกพี่จอมแล้วค่ะ อยากเรียกป้าจอม” เดวาบอกความต้องการของตัวเองที่ไม่ต่างจากน้องชายทั้งสอง“ใจเย็นๆ กันค่ะ ป้าจอมตั้งตัวไม่ทันแล้ว ว้าย! มอคค่า” เอวาเอ็นดูความใจร้อนของหลานๆ ยิ่งนัก ก่อนจะร้องตกใจเมื่อมอคค่ากระโดดลงจากท้ายรถกระบะ ในขณะที่คนเป็นสามีอุ้มเจ้ามัทฉะ สุนัขสายพันธุ์บีเกิ้ลเพศเมียลงจากรถ แต่เพราะความรีบร้อนทำให้พลาดไม่เป็นท่า กลิ้งเป็นลูกขนุนด้วยเป็นเนินที่ปกคลุมไปด้วยหญ้า“มอคค่า” เดวา เหนือ และน่าน วิ่งตามไปช่วยเจ้ามอคค่า“มอคค่าไม่ต้องรีบ มัจฉะไม่หนีไปหรอก” เดลว่า พลางส่ายหน้าน้อยๆ“มอคค่าเอ้ย” ศิราส่ายหัวให้กับความ

“แบบนี้ลุงศิราต้องชอบแน่เลยค่ะ” เดวาช่วยป้าสะใภ้เลือกชุดชั้นใน โดยชุดที่หยิบมาเป็นชุดชั้นในลูกไม้ซีทรูสีแดงสุดเซ็กซี่“แบบนี้พี่ไม่กล้าใส่หรอกค่ะ” แบบที่เดวาเลือกเซ็กซี่จนจอมนรีไม่กล้าใส่ แม้ยามใส่มันจะอยู่ข้างในก็ยังกระดากอายอยู่ดี“ป้าค่ะ ป้าจอม ไม่ใช่พี่จอมแล้ว ป้าจอมพูดใหม่นะคะ” เดวาทักท้วงสรรพนามที่ถูกต้อง ศิรายิ้มพอใจความเป็นงานของหลานสาว สมกับเป็นมือชงอันดับหนึ่งของไร่จันทรัช“โอเคค่ะ พูดใหม่ ป้าไม่กล้าใส่ค่ะ” จอมนรีเอ็นดูความช่างเจรจาของเดวายิ่งนัก และไม่ใช่แค่เดวา เหนือกับน่านก็ฉลาดพูดเช่นกัน“แต่เฮียอยากให้จอมใส่” ศิรากระหยิ่มยิ้ม มันช่วยไม่ได้ที่ความคิดเจ้าเล่ห์ของเขาจะปลุกอะไรๆ ในตัวเขาให้ตื่นตัวอย่างยากที่จะควบคุม เพียงแค่คิดถึงจอมนรีอยู่ในชุดชั้นในเย้ายวนนี้“แต่จอมไม่ใส่ เอาเท่านี้ค่ะ” จอมนรีเลือกชุดชั้นในมาเจ็ดแบบ เพราะศิราบอกให้ซื้อเพียงพอที่จะใส่สำหรับหลายๆ วัน จึงคิดว่าเลือกให้ครบเจ็ดวันก็เพียงพอแล้ว ถึงอย่างไรก็ต้องซักทำความสะอาด แค่นี้ก็หมุนเวียนสลับกันใส่ได้อย่างสบาย“แบบนี้ ไซส์นี้ ครบทุกสี แล้วก็ชุดนอนทุกแบบที่มีด้วยครับ” ศิราคว้าชุดชั้นในทั้งหมดที่จอมนรีเลือก

ศิราพาจอมมาที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากไร่จันทรัชมากนัก ความจริงแล้วก็เป็นพื้นแผ่นดินที่ประมุขของไร่เพิ่งได้มาครอบครองไม่นาน จึงยังไม่ได้ทำถนนตัดผ่าน ทำให้ต้องขับรถอ้อมมาตามถนนสายหลัก“นี่แม่อยู่ใกล้จอมมาตลอดเลยเหรอ” จอมนรีจำบ้านหลังนี้ได้ ตอนที่ยังเป็นจอมทัพ ศิราเคยพาเธอขี่ม้ามาที่นี่ขณะตรวจตราไร่ แต่ตอนนั้นบ้านหลังนี้ยังคงทรุดโทรม ไม่ได้น่าอยู่เหมือนตอนนี้บ้านไม้ยกพื้นหลังเล็ก สไตล์กระท่อม มีระเบียงด้านหน้า พื้นที่ระเบียงไม้หน้าบ้าน มีบันไดทางขึ้นด้านข้าง รายล้อมด้วยธรรมชาติร่มรื่น เป็นบ้านในฝันของแม่ตองนวลเลยก็ว่าได้‘ถ้าแม่มีบ้านหลังเล็กๆ เป็นของตัวเองสักหลัง แม่จะปลูกดอกไม้รอบๆ บ้าน ทำแปลงผักสวนครัว ไม่ต้องร่ำรวย ขอแค่มีจอม’ หยาดน้ำตาของความตื้นตันรินไหลไม่รู้ตัว เมื่อความฝันของแม่ได้เป็นจริงแล้ว“ยังไม่เห็นหน้าแม่ก็เป่าปี่เสียแล้ว” ศิรายกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของจอมนรี ใช้นิ้วเช็ดน้ำตาออกอย่างแผ่วเบา“เฮียศิรา ฮือ~~” จอมนรีปล่อยโฮ สวมกอดคนที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตเธอกับแม่ด้วยความซาบซึ้งใจ“ร้องใหญ่เลยทีนี้”“นายศิรา” บอดี้การ์ดหนุ่มสองนายเดินเข้ามาทำความเคารพ“วันนี้เป็นยังไ