All Chapters of ขย้ำรัก คุณหนูจำแลง : Chapter 1 - Chapter 10

ผู้ชายในชุดเฉกเช่นคนงานในไร่ปกปิดใบหน้าด้วยหมวกไหมพรมสีดำ กำลังด้อมๆ มองๆ เพื่อหาทางเข้าไปยังเรือนไม้สัก อันเป็นที่พักอาศัยและใช้เป็นสำนักงานของ ‘ศิรา เฌอภัทร’ บุตรชายคนโตของ ‘เดล จันทรัช’ กับ ‘เอวา ทะเลจันทร์’ โดยเขาเป็นหนึ่งในแฝดสาม ‘ธารา เฌอวินท์’ กับ ‘นีรา เฌอริตา’ และยังมีน้องชายน้องสาวฝาแฝด ‘วรา เฌอสลัล’ กับ ‘นารา เฌอลัญจ์’ ในเวลานี้ศิรารับผิดชอบดูแลไร่จันทรัช รวมทั้งฟาร์มม้า ฟาร์มโคเนื้อ และฟาร์มโคนม ซึ่งม้ากับวัวล้วนเป็นสายพันธุ์ที่นำเข้าจากต่างประเทศ และเขาคือเจ้าของไร่จันทรัชคนต่อไป ในขณะที่น้องๆ รับผิดชอบในส่วนของโรงงานกับบริษัทผู้บุกรุกรอเวลาเพื่อจะล่วงล้ำเข้ามาค้นหาข้อมูลสำคัญ อาศัยความมืดแฝงตัว ในขณะที่เจ้าของไร่หนุ่มกำลังสังสรรค์กับเครือญาติที่คฤหาสน์บนเนินเขา บัดนี้เรือนไม้สักทองหลังงามเงียบสงบปราศจากผู้คน ได้ยินเพียงเสียงของแมลงกลางคืนและเสียงใบไม้ที่กระทบกันอย่างแผ่วเบาจากแรงลม และสายน้ำที่ตกกระทบโขดหินไฟฉายถูกใช้เป็นเครื่องมือให้ความสว่าง ผู้บุกรุกค้นหาของที่ต้องการ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พบ“มันเอาไปเก็บไว้ไหนว่ะ” เมื่อไม่ได้ของที่ต้องการก็ทำให้หัวเสียยิ่งนัก แต่แล้

บาริสต้าสาวชงกาแฟด้วยความประณีต และละเอียดอ่อนราวกับว่ากำลังแสดงโชว์อยู่ การเคลื่อนไหว ท่วงท่าที่สง่างามประดุจร่ายเวทมนต์นี้ทำให้ชายหนุ่มในวัยสามสิบหกปีที่บังเอิญผ่านมาตกอยู่ในภวังค์ และเหมือนมีแรงดึงดูดให้เขาก้าวเท้าเข้าไปยังร้านกาแฟแนว Slow Bar แห่งนี้“นิวยอร์กซิตี้ มหานครที่ไม่เคยหลับใหล” จอมนรีวางถ้วยกาแฟที่ตนเป็นคนชงบนเคาน์เตอร์ต่อหน้าแอลลี่ เจ้าของร้านกาแฟแห่งนี้แอลลี่ หญิงสาวชาวไทยวัยสามสิบต้นๆ เธอได้สามีเป็นนักธุรกิจชาวอเมริกัน และใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เธอหลงใหลในรสชาติกาแฟ จึงเปิดร้านกาแฟนี้ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศทำงานของสามี ส่วนมากพนักงานที่ร้านก็เป็นคนไทยทั้งนั้น เธอถูกชะตาตั้งแต่วันที่จอมนรีมาสมัครทำงานพาร์ทไทม์ อาจจะเป็นเพราะใบหน้าที่เหมือนอมทุกข์ตลอดเวลา ที่ทำให้เธอรู้สึกสงสาร“จะหลับลงได้ไง ก็จอมเล่นให้พี่กินกาแฟเยอะขนาดนี้”“ช่วยชิมหน่อยนะคะ จอมเพิ่งคิดสูตรได้เมื่อคืน”“ตกลงต้องกลับไทยจริงๆ” แอลลี่ยกถ้วยกาแฟขึ้นมาสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะ เอ่ยถามเรื่องที่จอมนรีเพิ่งบอกก่อนหน้าว่าต้องกลับเมืองไทยด่วน แล้วเป่าลมไล่ความร้อน ค่อยๆ ละเลียดลิ้มรสความกลมกล่อมของกาแฟ“ค่ะ รสชาติโอเค

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือทำให้ศิราต้องละสายตาจากบาริสต้าสาวกับเจ้าสุนัขที่เริงร่าอยู่กับเธอ ความจริงแล้วในเวลานี้เขาควรอยู่ที่รัฐเท็กซัสเพื่อคัดเลือกพ่อพันธุ์โคเนื้อ แต่เขากลับมาเสียเวลาตามเธอมาที่ศูนย์พักพิงสัตว์แห่งนี้ ถ้อยคำเร่งเร้าจากคนปลายสาย ทำให้เขาต้องเดินทางไปยังรัฐเท็กซัสทันทีหลังจากคัดเลือกพ่อพันธุ์โคเนื้อเสร็จ ศิรากลับมาที่นิวยอร์ก แทนที่จะเดินทางกลับประเทศไทย เขามายังร้านกาแฟแนว Slow Bar แต่วันนี้บาริสต้าประจำร้านกลับไม่ใช่เธอ“ขอโทษนะครับ บาริสต้าอีกคนล่ะครับ” หลังจากดื่มกาแฟจนหมดแก้ว ศิราตัดสินใจถามหาเจ้าของใบหน้าพริ้มเพรา“วันนี้ไม่มาค่ะ” พนักงานเสิร์ฟเอ่ยบอกไปเพียงเท่านั้น“อ๋อครับ ขอบคุณครับ” ศิรารู้สึกผิดหวังไม่น้อยที่วันนี้ไม่ได้พบเธอศิราเดินไปตามทางที่บาริสต้าสาวเคยเดิน จนมาถึงศูนย์พักพิงสัตว์ เจ้าสุนัขสายพันธุ์บีเกิ้ลส่งเสียงเห่า และวิ่งมาทางเขา“มอคค่าหยุด” อาสาสมัครศูนย์พักพิงวิ่งตามเจ้ามอคค่าที่หลุดออกจากกรงในจังหวะเปิดให้อาหาร ด้วยกลัวว่ามันจะกัดผู้มาเยือนเจ้ามอคค่าส่งเสียงเห่าและวิ่งวนรอบตัวศิรา มันไม่ได้แสดงความดุร้าย แต่อยากเล่นกับเขาเสียมากกว่า“

“น้า ฉันทำอะไรผิด ทำไมนายต้องไล่ฉันออก” มาโนชตกอยู่ในสภาพหมดอาลัยตายอยาก หลังจากสติแตกกระเจิดกระเจิงมาก่อนหน้านี้ ที่ต้องมาตกงานแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย“หรือว่านายจะเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันอย่างที่พวกคนงานพูด” กำปอเคยได้ยินคนงานพูดกันว่าที่เจ้านายหนุ่มไม่ยอมแต่งงาน เพราะชอบผู้ชายด้วยกัน ด้วยไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนไปมาหาสู่ จะมีก็แต่คนที่ชื่อ คิว ที่รู้กันว่าเป็นเพื่อนสนิทที่เรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกันจอมทัพตกใจคำรำพึงรำพันของกำปอ นี่อย่าบอกนะว่าคิดผิดที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายเหตุผลที่เลือกปลอมตัวเป็นผู้ชายเพื่อมาสมัครเป็นคนงานไร่จันทรัช ก็คิดว่าจะปลอดภัยจากการถูกคุกคามระหว่างชายหญิง แต่นี่กลับต้องมาเจอเจ้าของไร่เป็นพวกชายรักชาย อย่าบอกนะว่าที่รับตนเข้าทำงานอย่างง่ายดายเป็นเพราะถูกตาต้องใจคราวนี้เป็นจอมทัพที่กำลังสติหลุดลอย จะมาล้วงข้อมูลไร่จันทรัช แต่กลับกลายเป็นว่าจะถูกเจ้าของไร่ล้วงเสียเอง“ฉันจงรักภักดีกับนายศิรามาตลอด ทำไมนายถึงไล่ฉันออก น้า~~” มาโนชตัดพ้อคร่ำครวญ“เอ็งก็ตีโพยตีพายอยู่นั่น ข้ายังไม่ได้ยินนายศิราบอกสักคำว่าไล่เอ็งออก”“ฉันเป็นผู้ช่วยของนาย น้าก็รู้ แล้วจู่ๆ นายรับไอ้จอมมาเป็นผู

“ที่นี่ครัวเปิดตั้งแต่ตีห้า เพราะมีคนงานบางส่วนต้องเข้างานแต่เช้า มื้อเที่ยงแม่ครัวจะกระจายส่งอาหารไปยังไร่ ยังฟาร์ม ส่วนตอนเย็นครัวจะปิดหนึ่งทุ่ม มาไม่ทันคืออด แต่ไม่ใช่ปัญหา มาม่าช่วยได้ เพราะมีร้านสวัสดิการเปิดถึงสี่ทุ่ม ขาดเหลืออะไรไปซื้อได้เลย มีขายทุกอย่าง สากกระเบือยันเรือรบเลยก็ว่าได้ ถ้าไม่มีเงิน เซ็นไว้ก่อนก็ได้ พอเงินเดือนออกก็ค่อยเอาไปจ่าย แต่อย่าคิดเบี้ยวนะ ไม่งั้นจะถูกคิดดอกเบี้ย และหักจากเงินเดือน แต่ถ้าจ่ายตรง ยอดซื้อสะสมเอาไปแลกของกินของใช้ได้ด้วย ทำงานที่นี่ไม่ใช่แค่เงินดี สวัสดิการก็ดีด้วย สิ้นปีก็มีโบนัส” ระหว่างขับรถไปยังโรงอาหาร มาโนชก็บอกเล่าเวลาอาหารของคนงานไปด้วย“แล้วมุ้งล่ะ ต้องซื้อหรือว่ามีสวัสดิการให้คนงาน” จอมทัพไม่ลืมเรื่องมุ้ง ไม่อยากโดนยุงหาม และไม่อยากนอนร่วมมุ้งกับศิรา“บ้านพักคนงานติดมุ้งลวดทุกห้อง ใครเขานอนกางมุ้งกัน”“ก็นายศิราไง”“อ๋อ ก็มีแค่นายศิรานั่นละที่นอนกางมุ้ง”“แล้วตกลงที่ร้านสวัสดิการมีมุ้งขายไหม”“ไม่มี”“อ้าว ไหนบอกมีขายทุกอย่าง”“ก็มันไม่มีใครใช้ แล้วจะเอามาขายให้ใคร”“ก็ขายให้นายศิราไง”“คุณจอมทัพครับ คุณจอมทัพคิดว่ามุ้งที่นายศิราใช