บททั้งหมดของ เล่ห์วิวาห์คนโฉด: บทที่ 41 - บทที่ 50

"ครับนาย ผมจะเร่งจัดการให้"ชายหนุ่มกดตัดสาย โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างหัวเสีย เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ ความรู้สึกมืดแปดด้านถาโถมเข้าใส่ เขาไม่รู้เลยว่าเธอหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน และด้วยสภาพร่างกายที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ แบบนั้น เธอจะเป็นอันตรายหรือเปล่าความคิดนั้นยิ่งทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดจนเจ็บปวด เขาไม่ควรปล่อยให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลยรุ่งเช้า วัชรวิชญ์ตัดสินใจขับรถไปที่บริษัทสถาปนิกที่ริชาทำงานอยู่ เขาบุกเข้าไปถึงแผนกออกแบบโดยไม่สนใจเสียงทัดทานของพนักงานต้อนรับ"ริชาอยู่ที่ไหน" เขาตวาดถามพนักงานในแผนกที่กำลังนั่งทำงานกันอยู่ ทุกคนต่างพากันสะดุ้งตกใจกับท่าทีคุกคามของชายหนุ่มร่างใหญ่"คะ... คุณริชาลางานพักร้อนกะทันหันค่ะ เห็นบอกว่ามีธุระด่วนที่ต่างจังหวัด" พนักงานหญิงคนหนึ่งตอบเสียงสั่น"ต่างจังหวัด? จังหวัดอะไร""มะ... ไม่ทราบค่ะ คุณริชาไม่ได้บอกรายละเอียดไว้"วัชรวิชญ์สบถคำหยาบในลำคอ หมุนตัวเดินออกจากบริษัทไปอย่างรวดเร็ว เขาต้องหาทางเค้นความจริงจากเพื่อนสนิทของเอวาให้ได้ช่วงบ่าย คินโทรศัพท์มารายงานความ

"เตรียมรถ... ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้""แต่นี่มันดึกมากแล้วนะครับนาย ระยะทางก็ไกลมาก ฝนทำท่าจะตกหนักด้วย ให้ผมจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรกพรุ่งนี้เช้าดีไหมครับ" คินพยายามทัดทานด้วยความเป็นห่วงสวัสดิภาพของเจ้านาย"ฉันบอกให้เตรียมรถ!" วัชรวิชญ์ตวาดลั่น ไม่สนใจเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น "ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้ ฉันรอถึงพรุ่งนี้เช้าไม่ได้แล้ว"ชายหนุ่มก้าวยาวๆ ไปที่รถยนต์คันหรูของตัวเอง กระชากประตูเปิดและขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ เขาสตาร์ทเครื่องยนต์ เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปจากท่าเรือด้วยความเร็วสูงสุด ทิ้งให้ลูกน้องต้องรีบวิ่งขึ้นรถและขับตามไปให้ทันตลอดเส้นทางที่มืดมิดและคดเคี้ยว วัชรวิชญ์เหยียบคันเร่งฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก สมองของเขาเอาแต่ครุ่นคิดถึงคำพูดที่เขาจะใช้ขอโทษเธอ เขาจะอธิบายอย่างไรให้เธอเข้าใจ เขาจะทำอย่างไรให้เธอยอมรับผู้ชายโง่เขลาคนนี้กลับเข้าไปในชีวิตอีกครั้งความเย่อหยิ่งและความถือดีที่เคยมีถูกป่นปี้จนไม่เหลือชิ้นดี ตอนนี้เขาเป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียดวงใจของตัวเองไป และเขาพร้อมจะทำทุกอย่าง เพื่อแลกกับการได้ผู้หญิงคนนั้นและล

อวิกาดึงเท้าหลบสัมผัสนั้นทันที "คุณกลัวลูกจะไม่มีพ่อ หรือกลัวว่าตัวเองจะสูญเสียของเล่นที่เอาไว้ระบายอารมณ์กันแน่คะ""ไม่ใช่นะเอวา พี่ไม่เคยคิดแบบนั้น" เขารีบปฏิเสธ แววตาสลดลงอย่างเห็นได้ชัด "พี่รักหนู... พี่รักหนูจริงๆ แต่พี่มันโง่ที่เอาความแค้นมาบังตา พี่กลัวที่จะยอมรับความรู้สึกตัวเอง กลัวว่าการรักหนูคือการทรยศมีอา... แต่ตอนนี้พี่รู้แล้ว ว่าคนที่พี่ทรยศ คือหัวใจของพี่เอง"คำบอกรักที่ออกจากปากผู้ชายปากร้ายทำให้อวิกาชะงักไป เธอหันมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตสั่นระริก "คุณคิดว่าแค่คำว่ารักคำเดียว มันจะลบแผลทุกอย่างที่คุณทำไว้กับฉันได้เหรอคะ คุณย่ำยีศักดิ์ศรีของฉัน ดูถูกฉันสารพัด... ความรักของคุณมันน่ากลัวเกินไป ฉันรับมันไว้ไม่ได้หรอกค่ะ""พี่รู้ว่ามันยากที่จะเชื่อใจพี่อีกครั้ง" เขาก้มหน้าลง ยอมรับความจริงอันโหดร้าย "แต่พี่สัญญา พี่จะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือพิสูจน์ให้หนูเห็น ว่าพี่เปลี่ยนไปแล้ว พี่จะไม่ยอมให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลอีก พี่จะเป็นพ่อที่ดี จะเป็นสามีที่ดีให้หนู""พรุ่งนี้เช้าฝนหยุดตกแล้ว คุณก็กลับไปเถอะค่ะ" เธอตัดบท ไม่ยอมเปิดช่องว่างให้เขาเข้ามาปั่นป

อวิกานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟา วัชรวิชญ์กำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดห้องครัว จู่ๆ น้ำหยดเล็กๆ ก็หยดแหมะลงมาบนหน้ากระดาษหนังสือของเธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ก่อนจะพบว่ามีรอยรั่วซึมอยู่ตรงรอยต่อของหลังคา น้ำฝนเริ่มหยดลงมาถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนเปียกพรมบนพื้น"พี่เวกัส... หลังคารั่วค่ะ" เธอเผลอเรียกสรรพนามเก่าออกไปโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มรีบวิ่งออกมาจากครัว มองตามนิ้วที่เธอชี้ "เดี๋ยวพี่จัดการเอง หนูขยับไปนั่งมุมนู้นก่อน ตรงนี้เดี๋ยวพื้นลื่นจะล้มเอาได้"เขาเดินไปหยิบกะละมังมารองน้ำฝน ก่อนจะวิ่งออกไปที่ระเบียงหลังบ้าน คว้าบันไดอะลูมิเนียมพับได้ที่พิงอยู่ข้างกำแพง กางมันออกและปีนขึ้นไปตรวจสอบรอยรั่วใต้ฝ้าเพดาน"กระเบื้องหลังคามันเผยอออก น้ำเลยซึมเข้ามา" เขาตะโกนลงมาแข่งกับเสียงฝน "เดี๋ยวพี่ปีนออกไปจัดกระเบื้องข้างนอกให้แป๊บหนึ่ง""อย่าเพิ่งออกไปเลยค่ะ ฝนตกหนักขนาดนี้ มันอันตรายนะ" เธอร้องห้าม เดินเข้ามาใกล้บันไดด้วยความกังวล"ปล่อยไว้เดี๋ยวน้ำจะท่วมบ้าน เอาพื้นลื่นแล้วหนูจะเดินลำบาก รอพี่ห้านาที"ไม่รอให้เธอทัดทาน วัชรวิชญ์เปิดช่องแสงใต้หลัง

เธอค่อยๆ เอื้อมมือออกไป วางทาบลงบนหลังมือหนาของเขาอย่างแผ่วเบาวัชรวิชญ์สะดุ้งเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าหวาน รอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมาเนิ่นนาน"เอวา...""คนบ้า..." เธอเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาที่หางตา "ถ้าคุณบอกฉันแบบนี้ตั้งแต่แรก เรื่องของเรามันคงไม่จบลงด้วยความเจ็บปวดแบบนี้หรอก""พี่... พี่ขอโทษ""เลิกขอโทษได้แล้วค่ะ" เธอบีบมือเขาเบาๆ "คุณบอกว่าคุณกลัวที่จะสูญเสียฉัน... คุณรู้ไหมคะ ว่าฉันเองก็กลัวเหมือนกัน ฉันกลัวว่าความรักที่ฉันมีให้คุณ มันจะไม่มีวันส่งไปถึงหัวใจของคุณ ฉันกลัวว่าวันหนึ่ง คุณจะผลักไสฉันกับลูกทิ้งไป เมื่อคุณหมดความแค้นแล้ว""ไม่มีวัน เอวา ไม่มีวัน" เขารีบส่ายหน้า ขยับตัวเข้ามาประชิด จับมือบางทั้งสองข้างมากุมไว้แนบอก "พี่จะไม่ยอมสูญเสียหนูไปอีกแล้ว พี่สัญญาด้วยชีวิตของพี่เลย""คุณแน่ใจนะคะ ว่าจะเลิกทำตัวเป็นจอมเผด็จการ เลิกหึงหวงไร้สาระ เลิกใช้กำลังข่มขู่ฉัน" เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาจริงจัง"พี่แน่ใจ พี่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อหนูกับลูก พี่จ