All Chapters of เล่ห์วิวาห์คนโฉด: Chapter 61 - Chapter 70

"ที่นี่มัน..." หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ สัญชาตญาณนักออกแบบในตัวเริ่มทำงาน พื้นที่แบบนี้ ทำเลแบบนี้ เหมาะสำหรับการเปิดออฟฟิศทำงานออกแบบที่สุดชายหนุ่มเดินนำเธอไปหยุดอยู่กลางห้อง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลและพวงกุญแจชุดหนึ่งออกมายื่นให้ตรงหน้าเธอ"พี่ให้..." เขาเอ่ยสั้นๆ รอยยิ้มอบอุ่นระบายเต็มใบหน้าอวิการับของเหล่านั้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอเปิดซองเอกสารออกดู สิ่งที่อยู่ด้านในคือโฉนดกรรมสิทธิ์ของพื้นที่ชั้นสองทั้งหมดในอาคา

"ให้เข้ามาเลย" วัชรวิชญ์สั่งการรวดเร็ว ไม่รอให้เลขาเดินออกไป เขาก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้และสาวเท้าก้าวยาวๆ ตรงไปยังประตูห้องประชุมบานประตูถูกผลักให้เปิดออกกว้าง อวิกาในชุดคลุมท้องเนื้อผ้าใส่สบายก้าวเข้ามาด้านใน ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มสดใส หน้าท้องของเธอใหญ่นูนขึ้นมากจนเห็นได้ชัดเจน ในมือบางถือกล่องใส่อาหารกลางวันที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างประณีต"ทำไมไม่โทรบอกพี่ก่อน จะได้ให้คินลงไปรับ เดินขึ้นมาเองเดี๋ยวก็เมื่อยหรอก" ชายหนุ่มรีบเข้าประคองร่างบางทันที มือหนารับกล่องอาหารมาถือไว้เอง ส่วนอีกข้างโอบรัดเอวคอดที่เริ่มหายไปตามสรีระของคนท้องอย่างหวงแหน

ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนมากอบกุมทรวงอกอวบอิ่ม บีบเคล้นและสะกิดยอดอกเพื่อสร้างความเสียวซ่านไปพร้อมๆ กับจังหวะรักเบื้องล่าง ส่วนมืออีกข้างโอบประคองหน้าท้องนูนป่องของเธอไว้อย่างแสนรัก"รักพี่ไหมคะคนดี..." เขาใช้ถ้อยคำหยอกเย้า กระตุ้นอารมณ์ให้ร้อนระอุยิ่งขึ้น"อื้อ... รักค่ะ... เอวารักพี่เวกัสนะคะ" เธอครางตอบรับ ใบหน้าหวานหันไปรับจูบที่เขามอบให้จากด้านหลังการร่วมรักดำเนินไปอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น ทุกการสอดใส่เต็มไปด้วยความหมายและการถ่ายทอดความรู้สึกที่ลึกซึ้ง วัชรวิชญ์ควบคุมจังหวะอย่างดีเยี่ยม ไม่ให้กระทบกระเทือนถึงครรภ์ แต่ก็สามารถนำพาหญิงสาวให้ไปแตะขอบฟ้าแห่งความสุขได้เมื่อรับรู้ว่าหญิงสาวในอ้อมกอดกำลังเดินทางมาถึงจุดสูงสุด ร่างกายของเธอสั่นสะท้านและตอดรัดเขาแน่นขึ้น วัชรวิชญ์เร่งจังหวะให้สอดคล้องกับความต้องการของเธอ เขากระชับอ้อมกอดแน่น ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ปล่อยให้ความอบอุ่นของเขาไหลรินเข้าเติมเต็มความปรารถนาของเธออย่างช้าๆ และทะนุถนอมที่สุดทั้งสองตระกองกอดกันอยู่เนิ่นนาน ปล่อยให้อุณหภูมิร่าง

แสงแดดยามเช้าทอดตัวผ่านม่านปรับแสงของห้องพักฟื้นพิเศษระดับผู้บริหาร ภายในห้องกว้างขวางถูกตกแต่งอย่างหรูหราและมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน อวิกาค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้น อาการอ่อนเพลียจากการคลอดบุตรทำให้เธอหลับสนิทไปยาวนานหลายชั่วโมง หญิงสาวหันหน้าไปทางขวา และพบกับภาพที่ทำให้รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัวข้างเตียงผู้ป่วย มีเปลเด็กแรกเกิดแบบใสตั้งอยู่ ร่างสูงใหญ่ของวัชรวิชญ์ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นและพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนก้มหน้ามองเข้าไปในเปล นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันน่าเกรงขาม บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและหลงใหลอย่างปิดไม่มิด ร่องรอยความเหนื่อยล้าและรอยคล้ำใต้ตาบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน"พี่เวกัส... ไม่ไปพักผ่อนหน่อยเหรอคะ" เธอเอ่ยทักเสียงแผ่วเบาชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงภรรยา เขารีบหันมาหาและเดินเข้ามาประชิดขอบเตียงทันที "ตื่นแล้วเหรอ เจ็บแผลไหม หิวน้ำหรือเปล่า"เขาถามรัวเร็ว มือหนาเอื้อมมาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม"ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ" เธอส่ายหน้าช้าๆ มองเลยไปที่เปลเด็ก "ลูกหลับอยู่เหรอคะ""อืม เพิ่งจะห

"สงสัยจะรู้ว่าวันนี้ต้องเดินทางไกลมั้งคะ ถึงได้รีบชาร์จพลังไว้ก่อน" อวิกาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวาน มือบางค่อยๆ ดึงผ้าห่มผืนเล็กคลุมทับหน้าอกของลูกชายให้มิดชิด "พี่เวกัสเหนื่อยไหมคะ ขับรถมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว""ไม่เหนื่อยเลย แค่มีหนูกับลูกนั่งอยู่ข้างๆ ขับไปสุดขอบโลกพี่ก็ไหว" เขาตอบกลับทันควัน ถ้อยคำหวานเลี่ยนที่หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติทำเอาคนฟังต้องส่ายหน้าด้วยความขบขันปนหมั่นเขี้ยวเวลาผ่านไปไม่นาน รถยนต์ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าลานกว้างของสุสานคริสต์อันร่มรื่น ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความสงบและร่มเย็น วัชรวิชญ์ดับเครื่องยนต์ ลงจากรถและเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ภรรยา เขาจัดการอุ้มเด็กชายวินเซนต์ออกจากคาร์ซีทมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะจับจูงมือบางของอวิกาให้ก้าวเดินไปพร้อมกันสองข้างทางปูด้วยแผ่นหินสะอาดตา ชายหนุ่มเดินนำทางไปยังโซนด้านในสุด จนกระทั่งหยุดยืนอยู่หน้าป้ายหินอ่อนสีขาวสะอาดที่มีชื่อของ 'มีอา' สลักไว้อย่างงดงาม ช่อดอกลิลลี่สีขาวที่อวิกาเตรียมมาถูกวางลงด้านหน้าอย่างเบามือวัชรวิชญ์ยืนนิ่ง นัยน์ตาดุดันที่เคยมองโลกด้