แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีเข้มเข้ามาภายในห้องนอน อวิกาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ร่างกาย ความปวดเมื่อยตามกล้ามเนื้อและร่องรอยสีจางที่ประทับอยู่ตามจุดต่างๆ บนผิวขาวผ่องเป็นหลักฐานยืนยันถึงความเร่าร้อนในค่ำคืนที่ผ่านมา เธอขยับตัวเล็กน้อยและพบว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งของคนที่เธอมั่นใจว่าเขาเดินออกจากห้องไปแล้วเมื่อคืนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ตรงซอกคอ ท่อนแขนหนักอึ้งพาดทับอยู่บนเอวคอด รั้งร่างบางให้แนบชิดกับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สม่ำเสมอ อวิกาตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอจำได้ว่าเขาบอกว่าจะไปนอนห้องทำงาน ทำไมถึงกลับมานอนกอดเธอแบบนี้ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจก่อตัวขึ้น หญิงสาวพยายามค่อยๆ ยกท่อนแขนของวัชรวิชญ์ออกเพื่อลุกจากเตียง แต่เพียงแค่เธอขยับตัว คนหลับก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา วงแขนแกร่งกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม"จะไปไหน" เสียงทุ้มแหบพร่าจากอาการเพิ่งตื่นนอนดังขึ้นชิดใบหู"ฉัน... ฉันจะไปทำอาหารเช้าค่ะ" เธอตอบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาคมกริบที่ปรือมองมา"ไม่ต้อง" เขาสั่งเสียงเรียบ ดันร่างบางให้นอนลงไปบนหมอนตามเดิม "วันนี้นอ
最終更新日 : 2026-07-21
